Vincent in de VS: Cultuurshock

Als onderdeel van de researchmaster Historical Studies brengt Vincent Veerbeek een semester door in Riverside, Californië, om onderzoek te doen naar de grijze gebieden van de Amerikaanse geschiedenis. Op ANS-Online doet hij maandelijks verslag van zijn indruk van de Verenigde Staten, een land dat altijd blijft verbazen. Is Amerika echt zo vreemd als we in Nederland denken, of valt het allemaal wel mee?

In Californië kijkt niemand ervan op als de docent op maandagochtend zijn college begint met de vraag of studenten weten wat ze moeten doen bij een schietpartij. Geen twijfel over mogelijk: This is America. Op zo'n moment voel ik me onvermijdelijk een vreemde eend in de bijt. Verder heb ik echter van de cultuurshock en de jetlag die je zou verwachten bij een verblijf zo ver van huis vooral last van dat laatste. Na amper twee weken ben ik alweer redelijk gewend aan het Amerikaanse leven en gaat alles eigenlijk prima zijn gangetje.

Natuurlijk, er is veel anders dan in Nederland en de westkust is een compleet andere wereld dan de oostkust, waar ik drie jaar geleden enkele maanden studeerde, maar dat zijn details. Van koolmezen naar kolibries, van spar naar palmboom, van Celsius naar Fahrenheit: het is slechts een kleine greep uit een lijst van minieme aanpassingen die oneindig door zou kunnen gaan. Al met al zijn het geen wereldschokkende verschillen, zeker voor een doorgewinterd Amerikanist die uit eigen ervaring weet hoe het is om voor langere tijd op het westelijk halfrond te zitten.

Hoewel ik dus weinig last heb van een cultuurshock, is het vanwege mijn onderzoek toch interessant om na te denken over wat het betekent om je van de ene op de andere dag in een omgeving te bevinden die niet vertrouwd is. Mijn onderzoek hier draait namelijk om Sherman Institute, een school in Riverside waar tussen 1902 en de late jaren 1960 kinderen uit verschillende Native American gemeenschappen heen werden gestuurd - zowel vrijwillig als onder druk. Het hoofddoel van Sherman en tientallen soortgelijke scholen was om kinderen van hun cultuur en gemeenschap los te weken en ze te veranderen in 'beschaafde' en bovenal westerse burgers. De school is er nog steeds, het dwangmatige systeem gericht op het uitwissen van inheemse culturen niet meer.

In vergelijking met de overgang van reservaat naar kostschool stellen de zaken waar ik aan moet wennen daarom weinig voor. De cultuurshock was uiteraard niet voor alle kinderen even groot en is bovenstaande omschrijving een heel beknopte samenvatting van een complex systeem. Dat neemt echter niet weg dat juist die shock het hele idee was achter scholen zoals Sherman: als een donderslag bij heldere hemel een nieuwe cultuur en taal opleggen en die schok zo lang mogelijk laten doorwerken. Daarmee vergeleken zijn mijn kortstondige momenten van bevreemding en confrontaties met kleine cultuurverschillen als grootschalig wapenbezit een peulenschil.

 

 

Lees meer

Vincent in de VS: Cultuurshock

Als onderdeel van de researchmaster Historical Studies brengt Vincent Veerbeek een semester door in Riverside, Californië, om onderzoek te doen naar de grijze gebieden van de Amerikaanse geschiedenis. Op ANS-Online doet hij maandelijks verslag van zijn indruk van de Verenigde Staten, een land dat altijd blijft verbazen. Is Amerika echt zo vreemd als we in Nederland denken, of valt het allemaal wel mee?

In Californië kijkt niemand ervan op als de docent op maandagochtend zijn college begint met de vraag of studenten weten wat ze moeten doen bij een schietpartij. Geen twijfel over mogelijk: This is America. Op zo'n moment voel ik me onvermijdelijk een vreemde eend in de bijt. Verder heb ik echter van de cultuurshock en de jetlag die je zou verwachten bij een verblijf zo ver van huis vooral last van dat laatste. Na amper twee weken ben ik alweer redelijk gewend aan het Amerikaanse leven en gaat alles eigenlijk prima zijn gangetje.

Natuurlijk, er is veel anders dan in Nederland en de westkust is een compleet andere wereld dan de oostkust, waar ik drie jaar geleden enkele maanden studeerde, maar dat zijn details. Van koolmezen naar kolibries, van spar naar palmboom, van Celsius naar Fahrenheit: het is slechts een kleine greep uit een lijst van minieme aanpassingen die oneindig door zou kunnen gaan. Al met al zijn het geen wereldschokkende verschillen, zeker voor een doorgewinterd Amerikanist die uit eigen ervaring weet hoe het is om voor langere tijd op het westelijk halfrond te zitten.

Hoewel ik dus weinig last heb van een cultuurshock, is het vanwege mijn onderzoek toch interessant om na te denken over wat het betekent om je van de ene op de andere dag in een omgeving te bevinden die niet vertrouwd is. Mijn onderzoek hier draait namelijk om Sherman Institute, een school in Riverside waar tussen 1902 en de late jaren 1960 kinderen uit verschillende Native American gemeenschappen heen werden gestuurd - zowel vrijwillig als onder druk. Het hoofddoel van Sherman en tientallen soortgelijke scholen was om kinderen van hun cultuur en gemeenschap los te weken en ze te veranderen in 'beschaafde' en bovenal westerse burgers. De school is er nog steeds, het dwangmatige systeem gericht op het uitwissen van inheemse culturen niet meer.

In vergelijking met de overgang van reservaat naar kostschool stellen de zaken waar ik aan moet wennen daarom weinig voor. De cultuurshock was uiteraard niet voor alle kinderen even groot en is bovenstaande omschrijving een heel beknopte samenvatting van een complex systeem. Dat neemt echter niet weg dat juist die shock het hele idee was achter scholen zoals Sherman: als een donderslag bij heldere hemel een nieuwe cultuur en taal opleggen en die schok zo lang mogelijk laten doorwerken. Daarmee vergeleken zijn mijn kortstondige momenten van bevreemding en confrontaties met kleine cultuurverschillen als grootschalig wapenbezit een peulenschil.

 

 

Lees meer

Vincent in de VS: Onderzoek onderzocht

Als onderdeel van de research master Historical Studies brengt Vincent Veerbeek een semester door in Riverside, Californië, om onderzoek te doen naar de grijze gebieden van de Amerikaanse geschiedenis. Op ANS-Online doet hij maandelijks verslag van zijn indruk van de Verenigde Staten, een land dat altijd blijft verbazen. Is Amerika echt zo vreemd als we in Nederland denken, of valt het allemaal wel mee?

Bij het horen van termen als 'wetenschap' en 'onderzoek' denken mensen al snel aan scheikundige proefjes in witte labjassen zoals je ze vroeger zag bij Het Klokhuis. Onderzoek neemt echter veel verschillende vormen aan en dit beeld is zeker voor de geesteswetenschappen niet van toepassing. Wat geesteswetenschappelijk onderzoek dan wel inhoudt is lastig te zeggen.

Een aantal min of meer vaste kenmerken zijn snel opgesomd: bronmateriaal doorspitten in een archief, eigen conclusies trekken over bijvoorbeeld het verleden en die resultaten vervolgens delen met andere onderzoekers. De praktijk laat echter genoeg ruimte voor interpretatie, wat precies de reden is dat de Radboud Universiteit onderzoekers in de dop naar de academische frontlinies stuurt, bijvoorbeeld in de VS. Zo ben ik dankzij mijn eigen onderzoek naar onderzoek al een aantal onverwachte ervaringen rijker.

Neem bijvoorbeeld het archief, dé plek om geschreven bronnen te vinden. In eerste instantie zou je misschien een steriele bibliotheek verwachten, maar dat is lang niet altijd het geval. Zo zijn de archieven van Sherman Institute letterlijk gevestigd in het museum over de geschiedenis van de school. Doordat de 'leeszaal' van het archief zich middenin het piepkleine museum bevindt, is er geen duidelijke scheiding tussen de twee. Toegegeven, het is geen groot museum en meer dan een handjevol bezoekers komt er in een gemiddelde week niet. Toch is het wel even wennen om te werken met het geluid van baby's op de achtergrond als je de leeszaal van de UB gewend bent. Dat is niet per se iets negatiefs, want naast onrustige peuters brengen bezoekers ook herinneringen met zich mee waar ze regelmatig over vertellen. Dat maakt het archief tot een plek waar het verleden niet alleen verstopt ligt in tientallen ongeorganiseerde archiefdozen, maar leeft in die verhalen.

Een ander belangrijk onderdeel van wetenschappelijk onderzoek zijn conferenties. Ook mijn beeld van deze academisch verantwoorde theekransjes heb ik afgelopen maand bij moeten stellen tijdens een uitstapje naar Las Vegas. De plek waar die discussies plaatsvinden hoeft namelijk geen universiteit of ivoren toren te zijn. Integendeel, dat kan ook gewoon in een hedonistische goktempel waar je eerst langs tientallen pokertafels moet om een discussie over Amerikaans imperialisme bij te wonen. Een carrière in de geesteswetenschappen mag dan het academische equivalent van Russisch roulette zijn, dit soort casinoconferenties maken het wel heel letterlijk.

Wat is geesteswetenschappelijk onderzoek? Academisch werk te midden van baby's en gokautomaten? Veel ervaring met de academische wereld in Nederland heb ik niet, dus misschien pakken de Amerikanen het ook op het gebied van onderzoek gewoon anders aan dan wij. Wat in elk geval vaststaat is dat er geen eenduidig antwoord bestaat. Ironisch genoeg is dat ook een van de weinige zekerheden in de geesteswetenschappen.

 

Lees meer

Vormgeving nieuwe website RU bekend

ANS liet in juni weten dat de website van de RU op de schop gaat. De universiteit krijgt eindelijk een mobiele website en ook de vormgeving wordt per 1 september anders. Zoals beloofd hier de voorbeelden van de pagina. Hopelijk hoef je door de veranderingen voortaan niet meer uren te zoeken naar de juiste informatie. We zijn benieuwd: wat vinden jullie? VORMGEVING_RU_2014 1

 

Lees meer

Website RU gaat op de schop

Vanaf september zou de nieuwe site van de RU 'responsive' moeten zijn volgens Pim van Zanen, Hoofd Corporate Communicatie. De huidige website van de RU is verouderd en ook de zoekfunctie is een doorn in het oog van menig student en medewerker. De vormgeving van de website wordt onder handen genomen en ook de navigatie gaat op de schop. Onder de website van de RU vallen zo'n 600 sites en 100.000 pagina's, een deel hiervan is al een aantal jaar niet bijgewerkt. 'We halen de bezem door de corporate sites, ook de Managementfaculteit en FNWI willen hun pagina's goed onderhanden nemen en alle verouderde websites verwijderen of updaten.' Van Zanen hoopt ook dat de andere faculteiten de nieuwe site als aanleiding zien om kritisch te kijken naar hun pagina's. Vanaf september schaalt de website, wanneer je deze op je telefoon of tablet bezoekt, mee. 'De homepagina ru.nl zal meer op extern contact gericht zijn, voor studenten en medewerkers komt er een duidelijk gedeelte om in te loggen in de studentenportal en straks ook een medewerkersportal. Nu zijn er nog geen afbeeldingen van hoe de website er uit gaat zien. Over een maand is er meer duidelijk.

 

Lees meer

Wetenschap in een speels jasje

Wanneer en hoe begint iets? Dit vraagstuk staat centraal in Oerknal Variaties, de nieuwste voorstelling van theatermaker Jan van den Berg. Met ondersteuning van gitarist Jacq Palinkx zullen muziek en spraak hand in hand gaan in dit wetenschappelijke theaterstuk. De voorstelling is tijdens het InScience Festival te zien, op zondag 11 november in theaterzaal C.

Tekst: Pieter Sloot
Foto's: ©Fotografie DigiDaan

Van den Berg studeerde theologie in Nijmegen, waarna hij naar Amsterdam trok. Hier studeerde hij enige tijd aan de regisseursopleiding van de theaterschool. De combinatie van die twee maken Van den Berg tot wat hij vandaag doet. 'Ik maak toneel en soms films over onderwerpen waar ik in eerste instantie niet zoveel vanaf weet. Het gebrek aan kennis daagt je verbeelding uit', aldus Van den Berg. Hij geeft de natuurwetenschappen als voorbeeld. 'Ik kom totaal niet uit de natuurwetenschappen maar ik heb gemerkt dat de natuurwetenschappen juist heel interessant zijn. Het speelt zich namelijk vaak af in regionen die niet met het blote oog te zien zijn.'

Wetenschappelijke inspiratie
Oerknal Variaties is de nieuwste show van Van den Berg. 'Het gaat over de variaties op het vraagstuk van wanneer en hoe iets begint. De oerknal is daar een voorbeeld van.' In een interview dat hij in de krant las, vond Van den Berg inspiratie voor zijn voorstelling. 'Een Nederlandse natuurkundige gaf aan dat hij de oerknal een zwaktebod vond. Hij vond het te makkelijk om te denken dat er in eerste instantie niks was en dat dan vrijwel alles opeens uit een enorme knal is ontstaan', vertelt Van den Berg. Deze uitspraak mondde uit in een voorstelling waarin een aantal ideeën over het begin van uiteenlopende dingen onder de loep genomen wordt. Zo wordt er onder andere nagedacht over het begin van het leven, de liefde en het universum.

Oerknalvariaties1 450xDaarnaast geeft Van Den Berg aan dat eigen onderzoek en gesprekken met talloze wetenschappers de inspiratie voor Oerknal Variaties vormen. 'Ik ga eerst op onderzoek uit, ik praat met wetenschappers, ik lees en ik denk. Na het schrijven ben ik met de muzikant en componist van de voorstelling samen gaan zitten om ervoor te zorgen dat de voorstelling niet alleen neer komt op praten maar ook op klank en verbeelding.' Van den Berg is erg enthousiast over de muziek in de voorstelling. 'De muziek is geweldig. Ik werk met Jacq Palinckx, hij gebruikt zijn gitaar op een manier die je nog nooit hebt gezien. De inhoud wordt zodoende niet alleen verteld via woorden maar ook via klank.'

Geen traditioneel theater
Van den Berg is zich ervan bewust dat de wetenschappelijke onderwerpen die hij behandelt niet altijd even toegankelijk zijn voor iedereen. Daarom ziet hij een mooie uitdaging voor de kunsten om alle mensen in contact te brengen met wetenschappelijke ontwikkelingen. Hij giet de wetenschappelijke kennis in een jasje dat door iedereen begrepen kan worden. Daarnaast geeft Van den Berg aan dat zijn voorstelling niet onder traditioneel theater te plaatsen is. 'Het is geen traditioneel toneel in de zin van dat er allemaal personages rondlopen. Ik vind het leuk om de opwinding van het denken met het publiek te delen', vertelt Van den Berg op ambitieuze toon. 'Het kan opwindend zijn om samen met je publiek een uur lang na te denken over dingen. En dan moet je zorgen dat dat speels gebeurt. Vandaar dat ik lichtvoetige teksten schrijf en met een muzikant samenwerk.'

Tot slot voegt Van den Berg toe dat hij het goed vindt dat er op de campus dingen gebeuren waardoor studenten cultuur tot zich kunnen nemen. 'De academische benadering is interessant en belangrijk, maar het mag wel eens opgeschud worden. Daarom lijkt deze voorstelling mij uitgelezen iets voor studenten. Alles wat gezegd wordt, is academisch verantwoord maar het wordt verteld op een manier die niet binnen de strikte regels van de wetenschap valt. Het is een mooi voorbeeld van hoe wetenschap contact kan maken met mensen buiten de wetenschap.'

Update: In samenspraak met de theatermakers heeft de organisatie helaas besloten om de voorstelling van aanstaande zondag te annuleren.

 

 

Lees meer

Wie wil er nou leraar worden?

Begin dit jaar kondigden docenten van alle niveaus aan dat zij op 15 maart gaan staken. Al maanden voeren leraren uit het basisonderwijs actie tegen de werkdruk en de lage salarissen. Ook in het middelbaar onderwijs spelen er problemen. De werkdruk is hoog en neemt alsmaar toe, onder andere door het aanhoudende lerarentekort. 'We zijn al twintig jaar bezig dit op de agenda te krijgen', vertelt Paulien Meijer, wetenschappelijk directeur van de Radboud Docenten Academie. 'Het is fijn dat iedereen nu wakker wordt, maar de vraag is of het niet al te laat is.'

Vicieuze cirkel
Die angst geldt onder meer voor de vakken Duits, Frans, wiskunde en natuurkunde, die kampen met het tekort. Omdat er in de komende jaren veel leraren met pensioen gaan, zal dit probleem waarschijnlijk alleen maar groter worden, zo bericht de VO-raad, een belangenvereniging van scholen. Het leidt tot een vicieuze cirkel, vertelt Meijer. 'Voor sommige vakken zijn al geen leraren meer, waardoor die vakken in de bovenbouw niet meer aangeboden worden. Daardoor gaan leerlingen dat vak ook minder vaak studeren, waardoor er geen leraren bijkomen.' Zo kan het gebeuren dat bepaalde vakken straks helemaal verdwijnen.

Toch docent
Oud RU-studenten Yentl Betjes (25, docent levensbeschouwing), Pieter van Engelen (42, docent wiskunde) en Simone Clarisse (24, docent wiskunde) kozen wel voor het leraarschap. ANS sprak hen over hun keuze.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: waarom de keuze voor het leraarschap?

Betjes: 'Tijdens mijn studie Religiewetenschappen kwam ik erachter dat veel mensen een mening hebben over religies, maar niet over die mening nadenken. Dat wilde ik veranderen. Ik vind namelijk dat iedereen goed is, ongeacht zijn of haar religie. Daarvoor had ik de politiek in kunnen gaan, maar dat is niets voor mij. Om een beter mening te kunnen vormen over religie, is het belangrijk dat jongeren er al vroeg over leren. Zodoende kwam ik terecht bij educatie. Daarnaast wilde ik niet de hele dag op kantoor zitten. Als ik met vrienden die ander werk doen afspreek en zij over hun werkdag vertellen, is het spannendste wat ze hebben meegemaakt een vergadering. Als leraar kom je elke dag wel thuis met de meest bizarre verhalen.'

Van Engelen: 'Bij mij ging dat wel anders. Ik ben een zij-instromer, ik heb al een andere carrière achter de rug. Op een gegeven moment kreeg ik de kans om les te geven op het conservatorium. Dat was het moment dat ik erachter kwam dat ik dat ook heel leuk vind. Om te kijken of ik het leraarschap wel echt iets voor mij zou zijn, ben ik nog een paar keer bij een docent in de les gaan zitten. Daarna heb ik me ingeschreven voor de docentenopleiding. Het voelde gewoon goed en ik ben nu nog steeds tevreden met mijn keuze.'

Clarisse: 'Ik geef al sinds de middelbare school bijles en dat vond ik heel leuk om te doen. Daarom heb ik tijdens mijn studie een educatie-minor gevolgd. Die was redelijk goed bevallen, alhoewel ik wel merkte dat mijn passie niet bij lesgeven aan de onderbouw lag. Ik ben toen toch de master educatie gaan doen om te onderzoeken of ik deze passie wel had bij het lesgeven aan de bovenbouw. Ik had voordat ik ging studeren niet echt verwacht dat ik docent wiskunde zou worden. Maar ik vond het vak al interessant op de middelbare school, daarom ben ik het gaan studeren. Dat in combinatie met het plezier dat ik had in het geven van bijlessen, maken dat ik nu op een school werk.'

'Ik merk namelijk wel dat ik echt boven de stof sta, ook als ik aan de bovenbouw lesgeef.'

Voor het worden van docent, is een hbo-diploma ook voldoende. Hebben jullie desondanks nog iets aan het universitaire gedachtegoed dat je tijdens je studie leerde?

Betjes: 'Jawel, in mijn dagelijks leven, maar niet zozeer tijdens het lesgeven. Zelfs bij de bovenbouw moet je, qua inhoud, drie stappen terug. Er zijn zo veel onderwerpen waar we het tijdens mijn studie over hadden, die ik nu niet behandel. Dat vind ik af en toe wel jammer.'

Clarisse: 'Dat herken ik wel. De dingen die ik op de universiteit heb geleerd, zijn erg nuttig. De theorie die ik heb geleerd gebruik ik natuurlijk om de les voor te bereiden. De universitaire denkwijze kom ik af en toe tegen binnen het vakdidactische aspect, maar verder niet zo veel. Ik vind het niet zozeer jammer dat we niet zo diep op de stof ingaan als tijdens mijn studie. Ik merk namelijk wel dat ik echt boven de stof sta, ook als ik aan de bovenbouw lesgeef. Dat geeft wel zelfvertrouwen.'

Betjes: 'Dat is wel waar. Ik probeer wel eens voorbeelden uit wetenschappelijk onderzoek te gebruiken, maar het werkt veel beter om op de actualiteit in te gaan. Dat staat veel dichter bij de leerlingen. Als ik een voorbeeld noem uit mijn opleiding, vinden ze dat vaak niet interessant. Daarom refereer ik vaak aan Netflix, als ik dat gebruik voor een voorbeeld, dan reageren de leerlingen met: "oh mevrouw, dat ken ik!" Voor mezelf heb ik veel aan de universitaire opleiding gehad, maar in het werk dat ik nu doe, heb ik er niet zo heel veel aan.'

Van Engelen: 'Ik denk dat die denkwijze wel degelijk terugkomt. Er wordt zelfs een verhitte discussie gevoerd over het vormgeven van het onderwijs naar wetenschappelijke inzichten. Ik zeg niet dat ik in elke les een wetenschappelijk artikel gebruik, maar die wetenschappelijke inzichten zorgen er wel voor dat ik dingen soms wat scherper neer kan zetten of dat ik mijn lessen net iets anders kan inrichten. Het is belangrijk dat je jezelf bloot durft te geven en je openstelt voor een ontwikkeling die verder gaat dan cognitieve ontwikkeling. Dat is waar de universiteit over het algemeen vrij goed in is.'

En dan de vraag die het meest cliché is: wat is het leukst aan docent zijn?

Van Engelen: 'Daarop heb ik cliché antwoord op: never a dull day. De dag loopt bijna altijd anders dan ik van tevoren had kunnen bedenken. Dat is niet in de laatste plaats omdat leerlingen veranderlijk zijn. Dat is hen overigens goed recht, het is namelijk ook verschrikkelijk leuk om te zien. Het leraarschap kan de ene dag volstrekt klote zijn, bijvoorbeeld meerdere lessen niet lopen zoals gewild. Maar het kan de volgende dag net zo goed weer helemaal prima zijn. Dat vind ik mooi.'

Betjes: 'Voor mij is dat het contact met de leerlingen. Het leukst vind ik het als ze naar me toekomen en zeggen: "goh mevrouw we hebben het over dit onderwerp gehad en ik zag dat in het nieuws." Dan merk je dat ze echt iets van je lessen hebben opgestoken.
Ik had vorig jaar een brugklas en die leerlingen komen nog wel eens naar me toe om te vragen of ze mij niet weer terug mogen voor de lessen levensbeschouwing. Dat is toch fijn om te horen. Ik hoop uiteindelijk meer in gesprek te kunnen gaan met de leerlingen, een debat houden kan heel goed in dit vak. Daarvoor is het contact met leerlingen heel belangrijk. Je moet daarvoor namelijk het vertrouwen van de leerlingen winnen.'

Clarisse: 'Wat ik heel mooi vind aan het leraarschap is dat het twee kanten opgaat. Wij proberen de leerlingen iets bij te brengen, maar over hoe je deze kennis overbrengt is ook heel veel te leren. Hoe pak je dat vakdidactische aspect aan? Dat vind ik heel interessant. Het vak bevat dus beide kanten, hoe kan ik de leerlingen en mijzelf zo goed mogelijk ontwikkelen? Ik vind het mooi dat er altijd wat te leren valt, zeker als je wil. Je kunt je altijd blijven ontwikkelen.'

 

 

Lees meer

Wie zijn het kaf en het koren? - Holsaby

Op 8 mei vindt de finale van Kaf en Koren plaats, een jaarlijkse muziekwedstrijd waarin beginnende studentenbands het tegen elkaar opnemen. In aanloop naar de slotavond in poppodium Merleyn spreekt ANS de drie finalisten. Dit keer: alternatieve pop/rockband Holsaby.

Tekst: Elisa Ros Villarte
Foto: Vincent Veerbeek

De alternatieve pop/rockband Holsaby begon in 2012 als een coverband waarmee ze nummers speelden die in het genre van boerenrock vallen. Na vier jaar besloot de band echter dat het tijd werd voor een meer stadse aanpak en is de band overgestapt naar het schrijven van eigen werk dat geïnspireerd is door onder andere De Staat en de Editors. De band komt uit de omgeving van Ravenstein en bestaat uit Sjouke Meerdink (zang en gitaar), Jesper van Griensven (drums en zang), Kevin Kuijpers (gitaar), Thomas van den Boogaard (toetsen en zang) en Gijs van Wijlen (basgitaar). Met hun eigen nummers heeft de band al opgetreden op cultuurpodium de Groene Engel in Oss, muziekfestivals Open Errup en Rock op de Keien. Dit jaar hebben ze vier nummers opgenomen en uitgebracht als single met als meest recente het lied Can't see you no more. 'Onze nummers zijn vooral live een echte sensatie', vertelt Thomas.

Holsaby FacebookThomas van den Boogaard en Sjouke Meerdink van Holsaby.

Waarom spelen jullie nu eigen werk in plaats van covers?
Sjouke: 'We waren uiteindelijk covers een beetje zat. Ik was thuis al best veel bezig met het schrijven van nummers, dus het leek me vet om die eigen teksten met de band uit te proberen. Uiteindelijk heb ik dat in de groep gegooid en zijn we overgestapt naar eigen werk.'
Thomas: 'Het heeft wel even geduurd voordat we met originele nummers naar buiten zijn getreden. Volgens mij hadden we de eerste samples al een jaar liggen voordat we definitief besloten om ons echt alleen te focussen op eigen nummers.'
Sjouke: 'Nadat we het besluit definitief hadden genomen, zochten we ook een andere bandnaam.'

Hoe zijn jullie op de naam Holsaby gekomen?
Sjouke: 'We waren op een avond een schietspelletje aan het spelen waarbij je een naam moest invoeren. Iedereen was aan het ouwehoeren en drukte met zijn controller willekeurig op letters, toen kwam er een woord met dezelfde klanken als "holsaby" op het scherm te staan.'
Thomas: 'Het heeft daarnaast in geen enkele taal een betekenis. Het is ons eigen taaltje. Als je onze bandnaam op Google intypt, mits goed gespeld, dan vind je daardoor meteen alles over onze band.'
Sjouke: 'Het is geen heel artistiek verhaal maar zo is het wel gebeurd. De beste ideeën krijg je met een avondje bier.'

Hoe zouden jullie je muziek omschrijven?
Thomas: 'Onze muziek is eigenlijk lastig te plaatsen. We omschrijven het zelf vaak als alternatieve rock en pop met een beetje indie.'
Sjouke: 'Dat komt doordat onze nummers niet op elkaar lijken. We proberen ook bewust afwisseling in de liedjes te houden, bijvoorbeeld door elementen van verschillende muziekstijlen te gebruiken.'
Thomas: 'Ons laatste nummer, Can't see you no more, is misschien zelfs een beetje dance-achtig en heeft een beetje een eighties vibe. Zelf maak ik graag gebruik van psychedelische geluiden.'
Sjouke: 'Ieder nummer heeft ook weer invloeden van andere bands, zoals De Staat, Kensington of Coldplay. We zijn nog druk bezig met het ontwikkelen van een eigen herkenbare sound.'
Thomas: 'We zijn volgens mij wel echt een band om live te zien. Ik krijg vaak te horen dat onze muziek live een stuk energieker klinkt dan op de opnames.'

Hoe komen jullie nummers tot stand?
Sjouke: 'Over het algemeen beginnen we eerst met de melodie en daar past dan een bepaalde feeling bij. Ik heb soms al wat zinnen op papier staan die ik dan gebruik maar het is niet dat ik van tevoren de hele tekst heb uitgeschreven. Jesper en ik schrijven allebei apart en we voegen later onze teksten samen. Hierdoor wordt bijvoorbeeld zijn tekst het refrein en die van mij het couplet. Zo krijg je leuke afwisselingen en wordt het een nummer van de hele band, niet van slechts een persoon.'

Wat zijn jullie plannen voor de toekomst?
Sjouke: 'We kijken erg uit naar de finale van Kaf en Koren en zijn nieuwsgierig naar wat daar uit gaat komen. Het is daarnaast belangrijk dat we onze setlist uitbreiden met meer eigen werk.'
Thomas: 'Voor de rest denk ik niet dat wij echte planners zijn. We geven ons op voor bandwedstrijden zonder er lang over na te denken. Verder blijven we ook gewoon lekker muziek maken en elke week steady repeteren.'

 

Lees meer

Wie zijn het kaf en het koren? - Smoking Alaska

Op 8 mei vindt de finale van studentenbandwedstrijd Kaf en Koren plaats. In aanloop naar de slotavond in poppodium Merleyn spreekt ANS de drie finalisten. Dit keer: indie-rockband Smoking Alaska.

Tekst en foto: Vincent Veerbeek

Smoking Alaska is een 'indie-alternatieve' rockband uit Duiven, bestaand uit Alex Nas (zang), Thijs Gieben (gitaar), Frank Peters (bas) en Wiebe Beernink (drums). De band ontstond in 2013 uit een eerdere formatie toen Alex zich aansloot bij het groepje Down Under. Hij nam de rol van zanger over van Thijs en dankzij Alex' bijzondere stemgeluid sloeg de band een nieuwe richting in. De band stond in januari in Paradiso, maar het begon dichter bij huis. De afgelopen jaren heeft de band meegedaan aan diverse muziekcompetities in de Achterhoek en de Liemers en stonden ze op Huntenpop. Na een eerste single en de EP Waiting for Response, met daarop vijf nummers, bracht de band in 2017 de single Into Motion uit, waarmee de mannen zichzelf echt op de kaart hebben gezet. De band is flink aan de weg aan het timmeren en probeert nu in Nijmegen door te breken. Over hun dromen voor de toekomst hoeven ze niet lang na te denken. 'Festivals als Lowlands, Down the Rabbit Hole of Best Kept Secret zijn wel echt de top voor mij', vertelt Frank.

Smoking Alaska FacebookVan links naar rechts: Wiebe Beernink, Alex Nas, Frank Peters en Thijs Gieben van Smoking Alaska.

Hoe komt jullie muziek tot stand?
Thijs: 'Je hoort vaak dat bands beginnen met de tekst, maar dat is bij ons eigenlijk juist de laatste stap. Onze nummers zijn sterk gebaseerd op de melodie.'
Alex: 'Iedereen is echt met zijn eigen partij bezig. Soms komt Frank bijvoorbeeld met een baslijn en de rest gooit zich erop en verzint daar zelf iets bij. Zo hebben we binnen een kwartier al een basis voor een nieuw nummer.'
Frank: 'Het is best een raar proces.'
Alex: 'Wanneer ik de tekst schrijf, is het nummer al zo goed als klaar. Dan luister ik naar de sfeer van het nummer en bedenk aan de hand daarvan welke kant ik op wil. Het is misschien makkelijker om het andersom te doen, maar ik denk dat je dan het risico loopt dat het qua betekenis niet goed aansluit. Eerst zing ik woorden die klinken als Engelse woorden, maar het eigenlijk niet zijn. Als ik dat terugluister, schieten me vanzelf dingen te binnen. Zo kwam ik voor onze nieuwe single bijvoorbeeld uit bij het woord cave.'

Waar gaan die teksten meestal over?
Alex: 'Vooral over mijn eigen ervaringen. Ik heb niet het meest interessante leven ooit, ik ben niet opgegroeid in de sloppenwijken. Maar elke emotie kan je mooi verbinden aan iets symbolisch en van daaruit werk ik verder. Het moet wel een beetje diepgaand blijven, ik wil niet te letterlijk zingen hoe ik me voel en daarom gebruik ik verwijzingen, bijvoorbeeld naar Plato's allegorie van de grot.'

Waar komt de naam van jullie band vandaan?
Alex: 'Het is eigenlijk heel lame, maar laat ik toch het echte verhaal vertellen. Frank omschreef een demo die ik had gemaakt als "twee ijsberen die aan het smoken zijn op Alaska". Ik dacht toen dat dat misschien wel cool zou zijn als bandnaam. Toen we uiteindelijk echt een band begonnen, hebben we heel veel ideeën opgeschreven. Smoking Alaska was daarvan de beste.'

Zijn er bands of artiesten waar jullie zelf graag naar luisteren?
Thijs: 'Muse. Ik heb vooral vroeger veel van hen geluisterd.'
Alex: 'Voor mij zijn er eigenlijk drie bands die ik al mijn hele leven tof vind. Dat zijn Panic at the Disco, Bombay Bicycle Club en Nothing but Thieves.'
Frank: 'Ik heb bij God geen idee. Het is heel breed, maar ik luister vooral veel vage, onlogische muziek, zoals moderne postpunk en shoegaze.'
Wiebe: 'Voor mij is Muse ook wel een favoriet.'

Jullie hebben inmiddels de nodige optredens gedaan. Is er een die jullie in het bijzonder is bijgebleven?
Wiebe: 'Ons eerste festival in België was op zich wel memorabel. Dat was heel goed geregeld, compleet met een overnachting. We dachten, dit wordt wat, maar uiteindelijk hebben we letterlijk alleen voor de crew van het festival gespeeld. Daar kwam echt niemand op af, maar het was wel een leuk weekend.'
Alex: 'Toen dachten we, we kunnen voorlopig beter in Nederland blijven.'

Wat zijn naast Kaf en Koren jullie plannen voor dit jaar?
Alex: 'We hebben net een nieuwe single uitgebracht, Allegory of the Cave, dat is de eerste van drie. Ergens de komende maanden gaan we de tweede single releasen en daar komt ook een clip bij. Een paar weken daarna komt er nog een derde single uit.'
Thijs: 'Het is eigenlijk een soort driegangenmenu, met deze single als voorgerecht. Het hoofdgerecht is het volgende nummer en de bijbehorende clip. Als toetje hebben we in de zomer een derde nummer.'

 

Lees meer

Wie zijn het kaf en het koren? - The First Resort

Op 8 mei vindt de finale van studentenbandwedstrijd Kaf en Koren plaats. In aanloop naar de slotavond in poppodium Merleyn spreekt ANS de drie finalisten. Dit keer: hardrockband The First Resort.

Tekst: Jasper Bakkers
Foto: Vincent Veerbeek

The First Resort is een hardrockband van Nijmeegse bodem, bestaand uit frontvrouw Janet Renders, gitaristen Robin Peeters en Erik-Jan van Drieënhuizen, bassist Kimon Onassis en drummer Twan Arts. De band is slechts een jaar bij elkaar, maar timmert al aardig aan de weg. Afgelopen november is hun eerste single When it is over uitgekomen, destijds als nummer 1 opgenomen in de FTM top 100, een hitlijst met nieuwe nummers van onbekende bands. Daar zijn in de tussentijd nog vijf eigen nummers bijgekomen en momenteel werkt de groep aan meer eigen materiaal voor hun eerste album. Inmiddels heeft de jonge band al meer dan twintig optredens achter de rug. Zo stonden ze op de Waalkade tijdens de zomerfeesten en is de band met enige regelmaat te vinden in Café Dollars. Afgelopen weekend had de band zelfs haar eerste optreden over onze landsgrenzen heen, in Duitsland, een land dat volgens Erik-Jan 'veel mogelijkheden biedt om door te breken als hardrockband.'

The First Resort FacebookVan links naar rechts: Twan Arts, Erik-Jan van Drieënhuizen, Janet Renders, Kimon Onassis en Robin Peeters

Hoe is jullie bandnaam tot stand gekomen?
Janet: 'Ik had de naam The Last Resort al een keer eerder opgeschreven, want ik vond het een leuke naam. Het bleek echter al de titel te zijn van een nummer van rockband Papa Roach. Later hebben we er daarom The First Resort van gemaakt. Muziek is voor ons namelijk een soort eerste uitweg. Als ik me slecht voel pak ik mijn gitaar of ga ik zingen. Dan voel ik me een stuk beter.'

In welk opzicht onderscheiden jullie je eigenlijk van andere (Nijmeegse) bands?
Erik-Jan: 'Nijmegen is een vrij alternatieve stad. Zeker op het gebied van muziek heeft Nijmegen veel aanbod aan hipsterbandjes. Dat is compleet anders dan onze stijl. Ik denk zelfs dat wij ook binnen de hardrockscene een opvallende band zijn, bijvoorbeeld omdat we female fronted zijn.'
Robin: 'Wij proberen wat minder braaf te zijn, er zijn veel bands die binnen de lijntjes kleuren. Wij gaan net iets buiten het gevestigde kader van hardrock, maar zorgen er wel voor dat onze muziek toegankelijk is.'
Kimon: 'Sommige mensen associëren hardrock al snel met metal en schreeuwen, maar daar blijven wij van weg. We maken het stevig, maar zijn niet te overdreven. Wij proberen echt een balans te vinden tussen in your face gitaarlawaai, catchy refreinen en rustige coupletten.'

Zijn er nog bepaalde artiesten die jullie daarbij inspireren?
Erik-Jan: 'Met name de grote rockbands uit de jaren 80 en 90 inspireren ons, zoals Guns N' Roses, AC/DC en Rage Against the Machine. Net als hen zijn wij recht voor zijn raap, met scheurende gitaren en een flinke bak geluid. Tegelijkertijd houden we ook van de wat meer new school rockbands van de afgelopen vijf à tien jaar, zoals Alter Bridge, Halestorm en The Pretty Reckless. We hebben ook een vrij moderne sound.'

Janet, jij hebt de tekst van jullie single geschreven. Waar kwam je inspiratie vandaan?
Janet: 'Het lied gaat over mijn gevoelens. Het liep destijds niet zo lekker met mijn ex, daar gaat het over. We hebben ontzettend veel ruzie gehad, eigenlijk over kleine domme dingen en uiteindelijk is onze relatie daarom ook tot een einde gekomen.'

Op welke prestatie zijn jullie tot nu toe het meest trots?
Erik-Jan: 'We zijn vooral tevreden met het eindresultaat van onze single en videoclip. En natuurlijk dat we in de finale van Kaf en Koren staan. Merleyn is in Nijmegen echt een bekend podium. Het is een eer dat we daar mogen optreden.'

8 mei is de finale. Wat verwachten jullie ervan?
Erik-Jan: 'Ik denk dat het heel tof wordt, omdat we goed kunnen spelen op een groot podium. Normaal spelen we in kleine kroegjes waar we amper op het podium passen.’
Kimon: 'Ik heb meerdere keren met mijn basgitaar Robin per ongeluk voor zijn bek geslagen, want we zijn redelijk actief op het podium. Juist in zo'n zaal als Merleyn kunnen we dat goed uiten.'
Robin: 'We zijn een erg energieke band bij een liveoptreden en gaan er compleet voor. We zijn vaak aan het eind best wel kapot, allemaal met bezwete gezichten. Maar we hebben superveel energie en dat slaat vaak ook over naar het publiek.'

 

Lees meer

Wie zijn het kaf en koren? - Leafless

Op dinsdag 23 april vindt de finale van studentenbandwedstrijd Kaf en Koren plaats. In aanloop naar de slotavond in poppodium Merleyn spreekt ANS de drie finalisten. Dit keer: progrockband Leafless.

Tekst: Joep Dorna
Foto: Vincent Veerbeek
Illustratie: Timon Vader

kafkoren leafless400xLeafless is een toegankelijke progrockband uit Nijmegen, bestaande uit gitarist en zanger Lex Crijns, drummer Rick de Kok en bassist Killian Maimon. De band ontstond ruim een jaar geleden als voortzetting van de vorige band van Lex en Rick. Waar veel bands eindeloos nadenken over de naam van hun band, is deze bij Leafless eigenlijk toevallig tot stand gekomen. 'Basically staat het niet echt ergens voor, maar het klinkt wel cool', vertelt bassist Killian. 'Sommige bands hebben een heel verhaal over hun naam. Onze naam heeft eigenlijk puur een woordspelingsachtergrond.' Recent lanceerde Leafless de single Fever Dream, als voorproefje op hun nieuwe EP. Als ze Kaf en Koren winnen, brengen ze deze EP direct uit, verklapt Lex. 'Als traktatie voor onze fans: mochten we winnen, dan krijgen onze fans een beloning.' Zo niet: dan komt de nieuwe plaat over een maand op Spotify te staan.

Hoe zouden jullie je muziek omschrijven?
Lex: 'Progressieve pop-rock.'
Rick: 'Lex en ik zaten eerder in een andere band, Mooksha. Daar maakten we moeilijke progrock: zachte stukken, harde stukken, rare maatsoorten. Dat was erg leuk, maar spreekt niet echt veel mensen aan. Nu willen we interessante muziek maken, maar ook zoveel mogelijk mensen bereiken.'
Lex: 'Precies. Muziek die nog steeds interessant is omdat er veel verrassende elementen inzitten, maar waar mensen wel een beetje voeling mee hebben.'

Hebben jullie een leider in de band?
Rick: 'Lex kind of. Ja, Lex is toch wel de leider.'
Lex: 'Maar het is wel stom, want die hebben we eigenlijk niet.'
Killian: 'Misschien kunnen we je leidend songwriter noemen?'
Rick: 'Het komt erop neer dat wij naar hem opkijken. Hij leidt de band muzikaal naar waar we naartoe willen. Maar als we bezig zijn hebben we alle drie evenveel zeggenschap in wat we gaan doen.'

Hoe komen jullie nummers tot stand?
Killian: 'Dat verschilt echt heel erg per nummer.'
Rick: 'Dat klopt, maar het merendeel van de nummers ontstaat doordat Lex een combo van refrein en een couplet bedacht heeft. Soms is een nummer dan eigenlijk al af.'
Lex: 'Het is een beetje fifty-fifty. Soms bedenk ik een nummer, soms komt er ergens een idee vandaan en maken we er samen iets van.'
Rick: 'We schrijven best veel over persoonlijke dingen. We hebben bijvoorbeeld het nummer Wrong With You over onzekere gevoelens over jezelf en angst wat anderen van je vinden. Ook hebben we nummers over ruzie maken en elkaar niet meer begrijpen. Eigenlijk gewoon over alle emoties uit het dagelijks leven.'

Wat is jullie hoogtepunt geweest tot nu toe?
Rick: 'We hebben al een EP opgenomen in een huiskamerstudio. Dat was echt fucking gaaf. Het winnen van de voorrondes van Kaf en Koren was ook hartstikke leuk.'
Killian juicht.
Rick: 'We hadden best sterke tegenstanders. Het werd ook spannend, vooral door de twee anderen die nu in de finale zitten. Op dat moment vond ik niet dat wij op dat niveau zaten.'

Leafless750x

Waren jullie zelf verbaasd dat jullie in de finale staan?
Rick: 'Ik was dat een beetje, want die andere twee bands waren gewoon heel erg sterk. De een betrok het publiek enorm bij het optreden, de ander was muzikaal heel goed. Wij hebben dat allebei wel een beetje, maar niet op het niveau van een topband.' 
Lex: 'Ik was zelf nogal verbaasd over de respons van het publiek: iedereen was echt enorm positief. Dat was eigenlijk de eerste avond waarvan ik dacht: wauw, mensen vinden ons cool.' 
Killian: 'Toen ik het publiek inkeek was ook echt het hele publiek naar ons aan het kijken. Toen dacht ik wel: dit is super vet.'

Waarmee grepen jullie de aandacht?
Rick wijst naar Killian, waarna Killian begint te lachen.
Killian: 'Ik denk gewoon onze performance.'
Lex: 'Killian heeft stage presence.'
Killian: 'Wij hebben alle drie wel stage presence. De jury zei achteraf: jullie zijn een vette band. En niet: jij bent een vette bassist.'
Lex: 'Dat klopt inderdaad, maar toch ben ik blij dat jij erbij zit.'
Rick: 'Ben je bekend met de term halo-effect? Dat effect vindt plaats als toeschouwers een deel van het geheel in een positief zien. Dan beoordelen ze de rest van het geheel ook positiever. Ik denk dat dat gebeurt bij jouw stage presence, dat ze mij en Lex ook iets beter beoordelen dan dat we eigenlijk zijn.'
Lex: 'Ja, precies. Dat is onze bandmening.'

 

Lees meer

Wie zijn het kaf en koren? - Misprint

Op dinsdag 23 april vindt de finale van studentenbandwedstrijd Kaf en Koren plaats. In aanloop naar de slotavond in poppodium Merleyn spreekt ANS de drie finalisten. Dit keer: Misprint.

Tekst: Irene Wilde
Foto: Vincent Veerbeek
Illustratie: Timon Vader

kafkoren misprint400xToen de bands van Jeroen Bakker (gitaar en zang) en Joris Moore (bas) uit elkaar vielen, besloten de studenten samen met Tom Verstappen (zang, toetsen en ukelele) een nieuwe formatie te vormen. Drummer Maartje van Zutphen werd erbij gevraagd en daar was Misprint, hoewel de naam niet zo makkelijk tot stand kwam als de band zelf. 'Daar hebben we echt lang over nagedacht', vertelt Tom lachend. 'Uiteindelijk hebben we gezegd dat iedereen bij de repetitie ideeën moesten aandragen en dat dat de deadline zou worden wanneer we een beslissing zouden maken', vult Maartje aan. 'Daar is ook niks uitgekomen, Misprint werd uiteindelijk bedacht door Joris die van de printer de melding 'misprint' kreeg toen hij iets probeerde af te drukken.'

 

Hoe zouden jullie je muziek omschrijven?
Tom: 'Profetische post-powerpolderpunkpop.'
Maartje: 'Ja, dat is het haha.'
Tom: 'We vinden het moeilijk om het zelf echt een naam te geven. We maken vooral wat we leuk vinden, en worden daarbij geïnspireerd door een hele hoop verschillende stijlen.'
Maartje: 'Ik vind het ook moeilijk om een band te noemen waarmee we onszelf vergelijken. Onze nummers kunnen aan de ene kant heel uptempo zijn, maar we hebben bijvoorbeeld ook wat rustige ballads.'
Tom: 'We hebben met de band een afspeellijst gemaakt waarin we allemaal nummers zetten die we vet vinden. Daar halen we inspiratie uit, maar ik denk dat we wel echt een eigen sound hebben ontwikkeld.'

Waar gaan jullie nummers over?
Tom: 'Meestal over de liefde. Ik beschouw mezelf wel als een hopeloze romanticus haha.'
Maartje: 'Tom schrijft eigenlijk bijna alle teksten van onze nummers, en dat gaat wel vaak over de liefde ja. Maar ook over politiek en maatschappijkritiek.'

Waarom schrijven jullie je teksten in het Nederlands?
Tom: 'Dat is niet vanzelf gegaan, daar hebben we als band lang over gediscussieerd. Onze eerste nummers waren ook in het Engels geschreven.'
Maartje: 'Dat sprak ons in eerste instantie meer aan omdat het een hardere taal is. We wilden namelijk graag een punkband zijn. Waar je in het Nederlands bijvoorbeeld 'verdorie' kan zeggen, wordt dat in het Engels al meteen 'fuck'. Maar toch voelde het niet goed omdat je je in het Engels moeilijker kunt uitdrukken dan in het Nederlands.'
Tom: 'We zijn daarom onze teksten in het Nederlands gaan schrijven, zodat we duidelijker de boodschap van het nummer over kunt brengen. Als je echt goed naar de teksten van Engelse bands luistert, kom je er vaak achter die eigenlijk nergens over gaan. Omdat mensen in het Nederlands echt naar je tekst luisteren is het daardoor ook een stuk kwetsbaarder.'

Misprint 400xDe voorronde van Kaf en Koren was jullie eerste optreden. Was dat niet spannend?
Tom: 'Ik vond het best mee vallen. Het was met Misprint mijn eerste optreden, maar ik had al wel podiumervaring met de Naakte Waarheid waar ook in speel.'
Maartje: 'Voor mij was dat wel anders. Ik was van tevoren wel best zenuwachtig, omdat ik al lang niet meer in een serieuzere bandformatie op het podium had gestaan. Toch vond ik het toen we eenmaal waren begonnen met spelen, heel erg meevallen. We hebben er met de hele band erg van genoten.'
Tom: 'Het publiek heeft daar ook wel een grote rol in gespeeld. Een hele hoop vrienden van ons stonden in de zaal en die gingen echt helemaal uit ons dak toen we aan het spelen waren. Dat heeft ons zoveel energie gegeven.'

En wat is, naast natuurlijk het winnen van Kaf en Koren, jullie droom voor de toekomst?
Tom zonder twijfel: 'Het Goffertstadion uitverkopen.'
Maartje: 'Haha ja, of Doornroosje.'
Tom: 'Groot durven dromen he. Binnen twee jaar een uitverkocht Goffertstadion zie ik wel zitten. Alhoewel het meedoen aan Kaf en Koren natuurlijk ook al geweldig is.'

 

Lees meer

Wie zijn het kaf en koren? - Vain Louie

Op dinsdag 23 april vindt de finale van studentenbandwedstrijd Kaf en Koren plaats. In aanloop naar de slotavond in poppodium Merleyn spreekt ANS de drie finalisten. Dit keer: Vain Louie

Tekst: Irene Wilde
Foto: Devlyn Jentjes
Illustratie: Timon Vader

kafkoren louie400x'Een stel boerenpummels uit Ewijk', zo omschrijven Ruben Jeurissen (zang), Scott Hoeks (gitaar), Thijs Janssen (gitaar), Willem Lam (bas) en Sander Jeurissen (drums) zichzelf. De in Ewijk geboren en getogen muzikanten vormen sinds 2014 de band Vain Louie. 'Scott en ik maakten altijd al muziek samen', legt Sander uit. 'Ruben kwam er toen al snel bij en Thijs hebben we tijdens oud en nieuw overgehaald toen hij dronken was.' Zonder bassist speelde Vain Louie haar eerste optreden, in het voorprogramma van een andere band. 'Ik stond toen in de zaal', vertelt Willem. 'Daar hebben ze mij overgehaald om bas te komen spelen in de band.'

Hoe zijn jullie op de naam Vain Louie gekomen?
Ruben: 'We gingen in 2014 met de hele band naar een optreden van Creative Posers in Parijs. Mijn vader ging ook mee, die is op de laatste dag nog van zijn fiets gevallen omdat hij met zijn wiel in de tramrails kwam.
Thijs: Maar wat heeft dat met onze naam te maken?'
Sander: 'Helemaal niks haha. Bij de Creative Posers zat een gitarist en die viel er eigenlijk een beetje buiten.'
Scott: 'Het waren allemaal metal dudes, en hij had een nette blouse aan en zijn haren strak naar achteren gekamd. Net of hij direct na zijn werk bij een bank het podium op was gestapt. We weten eigenlijk niet eens of hij Louie heet, maar ja. We waren in Frankrijk dus dat zal wel.'
Sander: 'Ja, en hij was dus een beetje ijdel. Dus toen hij ging spelen was het eigenlijk vain Louie.' 

Wat voor muziek spelen jullie?
Scott: 'Post-erotische dead metal swag. Met een twist.' 
Thijs: 'Hoe je het ook noemt, het blijft kutmuziek.'
Sander lachend: 'Ja, dat horen we het vaakst.' 
Ruben: 'Het omschrijven van onze muziek is echt lastig. Het gaat veel kanten op, want in metal heb je veel subgenres.'
Thijs: 'Kunnen we niet gewoon zeggen dat we een mix tussen hardcore en metal spelen?'
Ruben: 'Dat was een makkelijk antwoord geweest ja, haha. Hoewel onze muziek ook wel melodisch is en dat is metal niet per se.' 

Waar gaan jullie nummers over?
Scott: 'Over de liefde en over romantiek.'
Thijs: 'Pillowtalk.'
Ruben: 'Vooral over de kleine subtiele dingetjes die het leven soms net wat leuker maken. Dat lichten we uit. Zoals de lucht die in een zak chips zit. Die krijg je er gewoon gratis bij.' 
Sander: 'We hebben eigenlijk allemaal een topleven, dus we hebben niet zoveel te klagen. Dan schrijf je over de leuke dingen in het leven.' 
Ruben: 'Het nummer Connection lost gaat over het moment dat je je telefoon laat vallen en nog niet weet of het scherm gebarsten is of niet.' 

vainlouie750x

Jullie bestaan nu al ongeveer vijf jaar. Hoe is jullie muziek door de jaren heen veranderd?
Thijs: 'Persoonlijk vind ik de muziek die we maken nu leuker. Ik was eerst een beetje de rock-surfer dude in de band. Nu hou ik zelf ook meer van metal.' 
Ruben: 'Als je de nummers die we eerst maakten vergelijkt met wat we nu maken, zie je wel dat we echt gegroeid zijn.' 
Thijs: 'Ik denk ook dat onze smaak is veranderd.'
Ruben: 'Ik merk dat we steeds meer bezig zijn met de zang. We proberen iets melodischer te zijn in de zang en iets minder te schreeuwen.'
Sander: 'We proberen de balans te vinden tussen die twee: zingen en schreeuwen.' 

Van de finalisten van Kaf en Koren bestaan jullie al het langst. Is dit een voordeel voor jullie?
Ruben: 'Daar kan je niks over zeggen. We gaan er gewoon een leuk feestje van maken.' 
Sander: 'Het feit dat we naar de finale mogen, is voor ons al super.' 
Thijs: 'Die podiumervaring maakt denk ik ook niet veel uit. Misschien voor onszelf wel, maar het is maar net wat het publiek en de jury tof vinden.' 
Ruben: 'We hebben het gewoon heel erg naar ons zin als we aan het optreden zijn. De sfeer onderling is goed en dat is voor ons het belangrijkst.'

 

Lees meer

Wist je dat… er een dag voor seksuele gezondheid is?

Duizendpoten hebben maar tientallen poten, er zitten meer bacteriën in je mond dan mensen op aarde en als je je rechteroog sluit kun je nooit over je rechterschouder kijken. In Wist je dat lees je weetjes waarvan je niet wist dat je ze wilde weten. Deze keer: wist je dat er een dag voor de seksuele gezondheid is?

Tekst: Katarina Laken

Sterker nog: die dag is vandaag! In 2010 bestempelde de World Association of Sexual Health (WAS) 4 september als Internationale Dag van de Seksuele Gezondheid. De dag is opgericht om psychische en lichamelijke problemen rondom seksualiteit bespreekbaar te maken. Elk jaar heeft de dag een ander thema. Dit jaar staat om het belang van seksuele voorlichting centraal, zoals blijkt uit de slogan 'Sexual education for all: a bridge to sexual health.' De WAS organiseert hiervoor een groot congres over seksuele gezondheid aan de Stanford Universiteit.

Wereldwijd relevant 
Dat de dag nodig is, blijkt uit onderzoek van de World Health Organisation. Dagelijks lopen wereldwijd meer dan een miljoen mensen een soa op en raken per jaar miljoenen minderjarige meisjes ongewenst zwanger of ondergaan een onveilige abortus. De kans bestaat dat deze aantallen alleen maar toenemen. Het conservatieve beleid van de huidige Amerikaanse regering heeft er namelijk voor gezorgd dat het aantal abortussen in ontwikkelingslanden aan het toenemen is.

Ook in Nederland valt er nog het een en ander te verbeteren op het gebied van seksuele gezondheid. Uit onderzoekvan Rutgers blijkt dat bij ongeveer de helft van de one night stands in Nederland geen condoom wordt gebruikt. Überhaupt blijkt het voor veel mensen moeilijk om hun anticonceptie correct te gebruiken: ongeveer veertig procent van de vrouwen die ongepland zwanger wordt gebruikte wel anticonceptie, maar niet op de correcte manier.

Plezier aan seks
Naast lichamelijke gezondheid wordt op 4 september ook de psychische gezondheid gevierd. Seks hoort namelijk voor alle partijen leuk te zijn maar is helaas nog niet altijd het geval. Acht procent van de Nederlandse mannen en vijfentwintig procent van de vrouwen geeft aan niet te genieten van seks. Bovendien hebben elf procent van de mannen en vijftien procent van de vrouwen last van seksuele problemen, zoals een erectiestoornis, pijn bij het vrijen of moeite met opgewonden raken. Ook hebben LHBTI+-ers relatief vaak te maken met psychische problemen en gevoelens van schaamte omtrent hun seksuele gevoelens en/of gedrag waar de WAS aandacht voor wil vragen. 

Zin gekregen om iets te doen met deze heuglijke dag? In Nederland wordt deze dag nog niet breed gevierd, maar laat dat je niet tegenhouden om er een eigen invulling aan te geven! Wil je nog een keer de vlag uithangen? Dan heb je binnenkort nog een kans: 26 september is het namelijk Internationale Dag van de Anticonceptie.

 

Lees meer

Wist je dat… Halloween al duizenden jaren oud is?

Duizendpoten hebben maar tientallen poten, er zitten meer bacteriën in je mond dan mensen op aarde en als je je rechteroog sluit kun je nooit over je rechterschouder kijken. In Wist je dat lees je weetjes waarvan je niet wist dat je ze wilde weten. Deze keer: Wist je dat… Halloween al duizenden jaren oud is?

Tekst: Celis Tittse

Tegenwoordig is Halloween een grote commerciële toestand, wat vooral booming is in Amerika. De mensen in de Verenigde Staten consumeren bijvoorbeeld een vierde van haar totale snoepinname per jaar tijdens dit feest. Maar in tegenstelling tot wat veel mensen denken, komt Halloween oorspronkelijk niet uit Amerika.

Viering van versmolten werelden
Het feest heeft zijn wortels in de Keltische cultuur van Noordwest-Europa, nog voor de geboorte van Christus. Op 1 november vierden de Kelten de start van hun nieuwe jaar; het einde van de oogsttijd en begin van de donkere dagen. Hiervoor ontstaken zij grote vuren en dansten in kostuums van dierenhuiden rond het vuur. Op de vooravond van hun nieuwe jaar geloofde men dat de dodenwereld en de wereld der levenden versmolten, zodat de doden zich onder de levenden waarden.

Toen de Romeinen in de eerste eeuw na Christus in contact kwamen met deze traditie, zagen zij wel potentie in de viering. Ze reduceerden de Keltische gebruiken tot een dodenherdenking en voegden aan een feest de Romeinse godin Pomona van het fruit en bomen toe, die geassocieerd werd met de appel. Vandaar dat appels met Halloween tegenwoordig een terugkerend thema zijn.

Alholowmesse
Dit was echter niet de laatste verandering aan Halloween. Want niet alleen de Romeinen hadden last van overneemstrategieën, christenen in de achtste eeuw hadden er ook een handje van. Paus Gregorius III nam het feest over en noemde het Allerheiligen. Voor het christelijke jasje vereerden men alle heiligen en martelaars, die in naam van het geloof gestoven waren. De dierenhuiden vanuit de Keltische cultuur gingen de kast en men verkleedde zich als een heilige, duivel of engel. De avond van Allerheiligen heette in die periode in het middel-Engels Alholowmesse, wat verbastert raakte tot het Engelse Halloween.

In de nacht van Allerheiligen werd het voor arme christenen gebruikelijk om te bedelen om eten, geld en krentenbrood, het zogenoemde zielenbrood. Dit deze zij in ruil voor een gebedje voor een overledene, zodat die korter in het vagevuur zou verblijven. Dit werd voornamelijk door kinderen opgepakt en jonge vrouwen die een man zochten. Deze activiteiten lijken verdacht veel op het hedendaagse trick-or-treat,al is het gebed erop verdwenen.

Macabere viering
Halloween was in de achttiende eeuw vooral hip in het huidige Verenigd Koninkrijk en werd overzees genomen naar 'The New World': het hedendaagse Noord-Amerika. Door het strenge protestantisme in de koloniën veranderde het karakter van de feestdag. De protestanten hadden het niet zo op heiligen en overledenen, dus verschoof de nadruk naar het vertellen van verhalen en het vieren van feestjes met bekenden. De protestante autoriteiten drongen aan om het macabre-element uit het feest te bannen, en met succes. Pas in het midden van de negentiende eeuw brachten een golf van Katholieke Ierse immigranten de karakteristieke elementen van Halloween, zoals wij het kennen, weer terug.

Denk dus wanneer je in een te strak kostuum staat en er een Halloweensnoepje aan je gehemelte blijft plakken, aan de gigantische geschiedenis die aan dat snoepje bungelt.

 

Lees meer

Wist je dat… Halloween al duizenden jaren oud is?

Duizendpoten hebben maar tientallen poten, er zitten meer bacteriën in je mond dan mensen op aarde en als je je rechteroog sluit kun je nooit over je rechterschouder kijken. In Wist je dat lees je weetjes waarvan je niet wist dat je ze wilde weten. Deze keer: Wist je dat… Halloween al duizenden jaren oud is?

Tekst: Celis Tittse

Tegenwoordig is Halloween een grote commerciële toestand, wat vooral booming is in Amerika. De mensen in de Verenigde Staten consumeren bijvoorbeeld een vierde van haar totale snoepinname per jaar tijdens dit feest. Maar in tegenstelling tot wat veel mensen denken, komt Halloween oorspronkelijk niet uit Amerika.

Viering van versmolten werelden
Het feest heeft zijn wortels in de Keltische cultuur van Noordwest-Europa, nog voor de geboorte van Christus. Op 1 november vierden de Kelten de start van hun nieuwe jaar; het einde van de oogsttijd en begin van de donkere dagen. Hiervoor ontstaken zij grote vuren en dansten in kostuums van dierenhuiden rond het vuur. Op de vooravond van hun nieuwe jaar geloofde men dat de dodenwereld en de wereld der levenden versmolten, zodat de doden zich onder de levenden waarden.

Toen de Romeinen in de eerste eeuw na Christus in contact kwamen met deze traditie, zagen zij wel potentie in de viering. Ze reduceerden de Keltische gebruiken tot een dodenherdenking en voegden aan een feest de Romeinse godin Pomona van het fruit en bomen toe, die geassocieerd werd met de appel. Vandaar dat appels met Halloween tegenwoordig een terugkerend thema zijn.

Alholowmesse
Dit was echter niet de laatste verandering aan Halloween. Want niet alleen de Romeinen hadden last van overneemstrategieën, christenen in de achtste eeuw hadden er ook een handje van. Paus Gregorius III nam het feest over en noemde het Allerheiligen. Voor het christelijke jasje vereerden men alle heiligen en martelaars, die in naam van het geloof gestorven waren. De dierenhuiden vanuit de Keltische cultuur gingen de kast en men verkleedde zich als een heilige, duivel of engel. De avond van Allerheiligen heette in die periode in het middel-Engels Alholowmesse, wat verbasterd raakte tot het Engelse Halloween.

In de nacht van Allerheiligen werd het voor arme christenen gebruikelijk om te bedelen om eten, geld en krentenbrood, het zogenoemde zielenbrood. Dit deze zij in ruil voor een gebedje voor een overledene, zodat die korter in het vagevuur zou verblijven. Dit werd voornamelijk door kinderen opgepakt en jonge vrouwen die een man zochten. Deze activiteiten lijken verdacht veel op het hedendaagse trick-or-treat,al is het gebed erop verdwenen.

Macabere viering
Halloween was in de achttiende eeuw vooral hip in het huidige Verenigd Koninkrijk en werd overzees genomen naar 'The New World': het hedendaagse Noord-Amerika. Door het strenge protestantisme in de koloniën veranderde het karakter van de feestdag. De protestanten hadden het niet zo op heiligen en overledenen, dus verschoof de nadruk naar het vertellen van verhalen en het vieren van feestjes met bekenden. De protestante autoriteiten drongen aan om het macabre-element uit het feest te bannen, en met succes. Pas in het midden van de negentiende eeuw brachten een golf van Katholieke Ierse immigranten de karakteristieke elementen van Halloween, zoals wij het kennen, weer terug.

Denk dus wanneer je in een te strak kostuum staat en er een Halloweensnoepje aan je gehemelte blijft plakken, aan de gigantische geschiedenis die aan dat snoepje bungelt.

 

Lees meer

Wist je dat… het idee van een dom blondje te maken heeft met de kleur van je wenkbrauwen?

Duizendpoten hebben maar tientallen poten, er zitten meer bacteriën in je mond dan mensen op aarde en als je je rechteroog sluit kun je nooit over je rechterschouder kijken. In Wist je dat lees je weetjes waarvan je niet wist dat je ze wilde weten.Deze keer:wist je dat het idee van een dom blondje te maken heeft met de kleur van je wenkbrauwen?

Tekst:MyrteNowee

'Waaromheeft een dom blondje lege flessen in de koelkast?', 'Waarom gaat een dom blondje in een hoek zitten als ze het koud heeft?' of 'Wat is er gebeurd als een dom blondje op een stoel staat?'.Moppen over domme blondjes zijn er genoeg. Maar waar komt het idee vandaan dat blondemensendommer zouden zijn dan hun rood- of donkerharige vrienden?

Gekleurde intelligentie 
De crux zit hem niet in de kleur vanhet hoofdhaar van de persoon, maar in de kleur van de wenkbrauwen.De VPRO stuurdealsexperiment een blond meisje vaneen jaar of 20de straat op. Aan willekeurige voorbijgangers werd gevraagd wathaar opleidingsniveau zou zijn enin welke richting ze zou werken of studeren.

Wanneer het meisje met haar eigen blonde wenkbrauwen de straat op ging waren de antwoorden vooral inde laagopgeleide hoekte zoeken. 'Kassamedewerker?',  'Iets in de horeca?' en 'In eenkledingzaak?'. De antwoorden waren drastisch anders toen het meisje met donker gekleurde wenkbrauwen de straat op ging. Niet alleen dachten voorbijgangers vaker dat ze studeerde in plaats van werkte, ook waren de mogelijke studies die ze opnoemden bijna allemaalvanuniversitair niveau.Met donker gekleurde wenkbrauwen werden ineensantwoorden als 'geneeskunde', 'een leidinggevende functie' en 'advocaat' genoemd.

Gezicht spreekt boekdelen
Waardoor komt het dat de kleur van je wenkbrauwen invloed heeft op hoe intelligent je overkomt?
De wenkbrauwenhebbeneen duidelijke signaalfunctie: zonder dat je het doorhebt, bewegen je wenkbrauwen mee bij iedere gezichtsuitdrukking die je maakt.Op die manier geven ze voor je gesprekspartner een beeld van je gedachtes of gevoelens op dat moment.Bij mensen met blonde wenkbrauwen bewegen deze natuurlijk ook mee, maar door de lichte kleur vallen ze minder op. De gesprekspartner kandaardoor niet alleen minder goed inschatten watiemand met blonde wenkbrauwendenkt, het lijkt over het algemeen alsofdiegene minder opde informatie uit het gesprek reageert.Om die reden kanhetlijken of de persoon niet snapt wat er wordt verteld.

Zoiets ogenschijnlijk onbenulligs als de kleur van je wenkbrauwen kandus veel betekenen voor een eerste indruk. Heb jebinnenkortbijvoorbeeld een sollicitatiegesprek, dan kun jeoverwegenom je wenkbrauwen net wat donkerder tekleuren. Wie weetwerkt het in je voordeel.

PS Mocht je nieuwsgierig zijn geworden naar de antwoorden: 'Voor als er gasten komen die niets willen drinken', 'Omdat de hoek negentig graden is’ en 'Ze wilde aan de computer werken maar schrok van de muis'.

 

Lees meer