ANS eet: Prakkie - in 'n bakkie

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze nieuwe rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Prakkie - in 'n bakkie

Tekst en foto:Wouter van der Laan

Het concept van Prakkie - in 'n bakkie is simpel. Elke zondag verschijnt er een bericht op de Facebooksite het 'prakkie' van de komende week. Je kan je dan tot maandag twaalf uur aanmelden voor dit prakkie. Later op de dag kan je je bestelde gerecht tussen vijf en zeven 's avonds ophalen. Neem je zelf een bakje mee, dan krijg je 50 cent korting. Kortom, een prakkie in een bakkie.

Studentikoos kokkerellen
Chef en tevens trots eigenaar van dit concept is Wies van Riel. De studente Food Innovation maakt iedere maandagmiddag de balans op: voor hoeveel mensen kookt ze dit keer? Gemiddeld komen er zo’n twintig personen af op het wekelijkse prakkie. Vervolgens probeert Wies zo veel mogelijk verse ingrediënten te halen op de markt. Wat niet op de markt te krijgen is, koopt de studente in de supermarkt. Hierna duikt ze de keuken in met de ingewonnen ingrediënten. Waar? Gewoon in haar studentenhuis. Hier staat, na een middag kokkerrellen, een goed gevulde pan op het aanrecht. Klaar om in bakkies te belanden.

Tot zover de theorie, nu de praktijk. Eerlijk is eerlijk, het was even zoeken. In eerste instantie verwachtte ik niet op zoek te moeten naar een studentenhuis. Na enkele rondjes rondom het Koningsplein samen met mijn plastic bakje, vond ik de locatie. Via een openstaande deur belandde ik op een dakterras. Hier zat een tiental 'Prakkie - in 'n bakkie ambassadeurs' te genieten van de zomerse namiddag.

Na een enthousiaste kennismakingsronde volg ik de chef naar de keuken. Hier schept ze met een soeplepel de maaltijd van deze week in mijn bakje. Het doet me helaas een beetje denken aan een schoolkantine. Als ik vraag naar het idee achter Prakkie vertelt de studente me dat ze een gezonde optie wil bieden voor studenten en beginnend werkenden. 'Een groen studentikoos alternatief voor de ongezonde cafetariasnack om de week gezond te beginnen. Daar zet ik op in.'

prakkie wies 300xDakterras
Deze maandag staat er Kisir, oftewel bulgursalade met groene groentes, een pittenmix en geitenkaas op het menu. Precies wat je zoekt op een tropische dag. De ambassadeurs op het dakterras vragen nog vriendelijk of ik erbij kom zitten met mijn prakkie. Met de gastvrijheid en sfeer zit het daar wel goed. Vanwege tijdnood kies ik er toch voor om het prakkie mee te nemen en thuis op te eten.

Eenmaal thuisgekomen met het goed gevulde bakje, worden gelijk een aantal voordelen van dit initiatief zichtbaar. Geen lange kooktijden, minimale afwas en een studentikoze prijs van 6 euro voor een maaltijd (6,50 als je geen eigen bakje meeneemt). Vervolgens neem ik een paar happen. Het is een luchtig gerecht met een verfrissende smaak wat goed past bij de zomerse avond. De geitenkaas bindt de couscous, sperziebonen en pitten tot een smeuïg te eten geheel boordevol vitamines. Toch vind ik het gerecht na een paar happen een beetje droge kost worden. Gelukkig zorgt de watermeloen, die erbij zit als side dish, voor het frisje dat nodig is. Dit gerecht is al met al een gezonde aanrader met verfrissende smaken die de boventoon voeren.

Prakkie - in 'n bakkie is een degelijk concept. Je neemt een bakje mee, laat het vullen en eet het thuis - of op het balkon bij Wies - op. Het is duurzaam, goed te betalen en ook nog eens gezond. Het is dé studentikoze avondmaaltijd na een lange dag studeren.

De volgende keer blijf ik hangen, Wies!

Eindoordeel: 8.

 

Lees meer

ANS eet: Smokehouse de Kronenburger

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Smokehouse de Kronenburger. 

Tekst:Jochem Snijders en Inge Spoelstra

De Lange Hezelstraat is een bijzondere straat. Ze puilt uit van de eettentjes en excentrieke winkels. Of het nu de smalte van de straat is die het knus maakt of het feit dat er veel niche-winkeltjes zitten, je vindt er de leukste tentjes. Zo ook de Smokehouse de Kronenburger. 

In het voorbijgaan doet het exterieur vermoeden dat het om een snackbar gaat: de grote puntzak friet en de grotere hoorn softijs vallen als eerst op, beide van plastic. In tweede instantie vallen ons de rustieke banken en de smoker,een type barbeque om vlees of vis langzaam op te garen, op en de tekst Smokehouse de Kronenburger: hamburgers, spareribs

ans eet burger 250xGéén cafetaria
Smokehouse de Kronenburger is een burgertent. Natuurlijk is er friet te krijgen, maar verwacht geen kroketten, frikandellen en kaassoufflés. Dat soort gedrochten vergeet je ook al snel wanneer je het brede scala aan burgers bekijkt. Zo zijn er de Mediterraanse burger, de Joniburger ('het kleine zusje van de Kronenburger') en de Kronenburger ('de grote broer van de Joniburger'). Ook de vegetariër kan zijn hart ophalen met het uitgebreide aanbod aan vegetarische en veganistische burgers zoals de Vergeten Groentenburger en de Saffraan-Polenta-Champignonburger. Zelfs als je al een groot deel van de kaart hebt geproefd, blijft er iets verrassends tussen zitten. 

Dit keer viel de keus op de cheesy fries,zoete aardappelfrietjes, de Zon-Tomaat-Bloemkoolburger en de Zalmburger. De cheesy fries waren royaal belegd met een kleurrijke garnering van kaas, guacamole, pico de gallo, mayonaise en ketchup. Een twist op de welbekende kapsalon, maar zonder de kebab. De zoete aardappelfrietjes waren knapperig en licht besprenkeld met rozemarijn, wat uitstekend bij de smaak van de zoete aardappelen pastte. Ook de burgers waren verrassend. Zelfs als je normaal niet van bleke broccoli zou houden laten de zongedroogde tomaten die ook in de burger zitten, je de groente in een geheel nieuw licht zien. De zalmburger met dille en hollandaisesaus was alles wat je van een zalm kon wensen. Het geheim daarvan zit hem in het kopen van goede zalm en 'niet te lang doorbakken, die fout maken veel mensen', aldus de eigenaar. Voor dit alles betaal je ongeveer 15 euro per persoon, maar hierbij moet worden opgemerkt dat dit qua hoeveelheid meer dan no was.

Uitstekende sfeer
Naast het eten is de sfeer in de Kronenburger ook niet onbelangrijk. Deze wordt verzorgd door AJ, de eigenaar en tevens de maker en bedenker van de burgers. Je waant je soms in de woonkamer - of keuken - van een verre oom. Naast dat hij voor de bestelling iedere gast de tijd neemt, maakt hij graag een praatje. Over de vreemde gasten die hij soms ontvangt, zoals de escortdame die van zijn telefoon gebruik wilde maken om een klant te bellen; het cateringbedrijf dat hij in de VS had of zijn visie op het runnen van een horecagelegenheid ('Ik wil de mensen niks aansmeren; als ze het lekker vinden, komen ze vanzelf vaker terug'). Deze kleine gesprekken en de toewijding waarmee AJ zijn eten klaarmaakt geven een bezoek aan de Kronenburger iets persoonlijks dat je niet in iedere eetgelegenheid terugvindt.

Eindoordeel
Er zijn veel plekken in de stad waar je friet en iets erbij kunt eten. Wil je echter dat naast je honger gestild ook je smaakpapillen gestreeld worden, dan is Smokehouse de Kronenburger een aanrader. De knapperige friet, de verrassende burgers, en de toewijding en vriendelijkheid van de eigenaar zorgen ervoor dat je graag nog eens terugkomt de andere keuzes op de kaart te ontdekken.

Cijfer: 8

 

Lees meer

ANS kijkt: 13 Reasons Why (2017-heden)

'Aflevering 13, 38.20 min: kijk niet!', dat schreeuwde het internet over het tweede seizoen van ​13 Reasons Why​. De specifieke scène zou te heftig zijn. Veel kijkers zullen echter te nieuwsgierig zijn geweest om zich te laten leiden door die waarschuwing, en zullen dan ook met afkeer op de bank hebben gezeten tijdens die grafische scène in de spannende seizoensfinale.

Tekst: Myrte Nowee

Welkom bij jouw bandje 
Het verhaal van het eerste seizoen draait om de zelfmoord van Hannah Baker (Katherine  Langford). Voordat ze stierf, nam ze dertien opnames op cassettebandjes op waarin  ze uitlegt waarom ze er een einde aan heeft gemaakt, elke reden gericht aan een persoon. De opnames worden afgeleverd bij iedereen die wordt genoemd. Een van die mensen is  Clay Jensen (Dylan Minnette), die de opnames luistert terwijl het gewone leven doorgaat. Alle dertien afleveringen zijn zo ingedeeld dat de cassettebandjes worden afgespeeld als voice-over, waardoor het publiek het heden te zien krijgt, vermengd met flashbacks over het verhaal van Hannah. Zo krijgt de kijker beetje bij beetje een completer beeld van waar Hannah's verdriet vandaan komt en hoe dit zich opbouwt. Ook geeft het inzicht in de onderlinge relaties tussen de hoofdpersonen over wie de opnames gaan. 

 

 

Roodkapje en de wolf 
Het tweede seizoen heeft een soortgelijke indeling, maar dit keer worden de afleveringen vanuit het perspectief verteld van de personen die moeten getuigen in de rechtszaak van Hannah's ouders tegen de school. Dit is heel interessant omdat het verhaal van Hannah nu door de ogen van andere mensen wordt getoond. Zo wordt haar personage van verschillende kanten belicht. Het verhaal van roodkapje is anders als de wolf het vertelt. Ook krijgt het verhaal hiermee meer lading en wordt de serie als geheel realistischer. Niemand is perfect en die imperfectie wordt op deze manier in beeld gebracht zonder dat het afbreuk doet aan je sympathie voor Hannah. 

Ook ziet de kijker de andere hoofdpersonen in het verhaal veranderen doordat zij nu hun eigen verhaal mogen vertellen en ze te maken krijgen met thema's als herstel en rouwverwerking. Daarnaast wordt door de rechtszaak goed in twijfel getrokken of de school wel daadwerkelijk verantwoordelijk is geweest voor Hannah's dood, wat de ouders van Hannah in de rechtszaak tegen de school claimen. Toen de makers de verhaallijn af hadden, stemden ze zelf over de zaak alsof zij het juryoordeel gaven, en werd het vijf tegen vijf. Missie geslaagd dus. 

Maatschappelijke problemen 
Het verhaal wordt in het tweede seizoen ook een stuk uitgebreider. Het verhaal draait allang niet meer alleen om Hannah, maar pakt ook andere kwesties aan die in Amerika voor veel problemen zorgen, zoals wapengeweld, seksueel geweld tegen vrouwen, racisme en het falen van het rechtssysteem. De makers willen met de serie dan ook een dialoog op gang brengen, en dat lijkt te zijn gelukt. Nog geen maand nadat het tweede seizoen van de Netflix serie online vond de Parents Television Council, een Amerikaanse lobbygroep tegen vloeken, geweld en seks in de media, dat hij offline gehaald moest worden. Hun belangrijkste reden hiervoor was een erg gewelddadige scène in de laatste aflevering. Maar is het censureren van geweld dat ook in het echt voorkomt verstandig? 

Voor ons in Nederland is het moeilijk te bevatten hoe waarheidsgetrouw de serie is gemaakt. Zelfs al gaat het er niet op iedere Amerikaanse middelbare school zo aan toe, het is minder aangedikt dan het misschien lijkt voor een Nederlands publiek. Dat wordt vooral duidelijk in Beyond the Reasons, een soort talkshow waarbij de makers en acteurs in gesprek gaan over de serie met specialisten, zoals doktoren, advocaten en psychiaters. De producenten leggen de keuzes uit die ze maakten en vertellen over het onderzoek dat ze hebben gedaan om de verhaallijnen te schrijven. Zo zijn ze bijvoorbeeld met een van de acteurs bij een afkickkliniek geweest om de fases van afkicken te bestuderen voor diens personage. 

En toen 
Dat de serie veel losmaakt is duidelijk, maar of hij meer problemen veroorzaakt of juist bijdraagt aan de oplossing moet nog blijken. Qua verhaalopbouw en acteerprestaties is de serie zelf in ieder geval van hoog niveau. Seizoen twee is wel wat minder sensationeel en wordt op IMDB ook iets lager beoordeeld. Waar in het eerste seizoen vanaf aflevering zes ongeveer de spanning er echt in ging zitten, moet het tweede seizoen het vooral van de laatste twee afleveringen hebben. Desalniettemin geeft het een mooie aanvulling op het verhaal. Het tweede seizoen heeft wederom een open einde en een derde seizoen is al beloofd. Katherine Langford heeft aangegeven niet mee te willen doen omdat het verhaal van Hannah nu af is naar haar idee, dus het is afwachten hoe de makers hiermee omgaan. 

Bij de spraakmakende scène in de laatste aflevering scène moet iedereen zelf beslissen of hij hem kijkt of niet. Zonder geluid terugkijken op YouTube is ook een goede optie. Het hele seizoen erom niet kijken is in ieder geval niet nodig.

 

 

Lees meer

ANS kijkt: A Series of Unfortunate Events (2017-heden)

'Look away, look away, there's nothing but horror and inconvenience on the way.' Met deze sinistere woorden begint elke aflevering van A Series of Unfortunate Events. Toch is wegkijken het laatste wat kijkers willen doen bij deze verfilming van de gelijknamige jeugdboekenreeks. Net als seizoen een biedt het tweede seizoen, dat sinds begin deze maand op Netflix te zien is, een hoogst vermakelijke combinatie van hilarische humor en diepzinnig drama.

Tekst: Vincent Veerbeek

Van de regen in de drup
Na de dood van hun ouders, die zijn omgekomen bij een mysterieuze brand, belanden Violet, Klaus en Sunny Baudelaire bij een ver familielid genaamd Count Olaf (Neil Patrick Harris). Hoewel de Baudelaires in eerste instantie goede hoop hebben op een liefhebbende voogd, blijkt al snel dat de twijfelachtige theateracteur echter alleen op de erfenis van hun ouders uit te zijn. Nadat de schurk door de mand valt, worden de kinderen bij een nieuwe voogd geplaatst. Vanaf daar volgt het verhaal van A Series of Unfortunate Events met name in het begin van de serie een vast patroon, waarbij de kinderen telkens bij een nieuwe voogd terechtkomen en hun best moeten doen om uit de klauwen van Count Olaf te blijven. Die duikt keer op keer op in de doorzichtige vermommingen, waarmee hij toch iedereen behalve de Baudelaires op het verkeerde been weet te zetten. Na het vinden van een geheimzinnig foto van hun ouders en een groep onbekenden beginnen de Baudelaires langzaam het mysterie rond hun ouders en de schimmige organisatie waar zij lid van waren te ontrafelen.

Boek in beeld
Hoewel sommige elementen uit de boeken in de serie zijn aangedikt, zoals de nadrukkelijkere aanwezigheid van verteller Lemony Snicket, is de televisieserie in veel opzichten een trouwe bewerking van de oorspronkelijke boeken. De televisiebewerking slaagt er vooral in het gevoel van de brontekst over te brengen. De taalspelletjes, duistere humor en karikatuurachtige personages zijn kenmerkend voor de boeken en worden in de serie waarheidsgetrouw verwerkt. Net als de boeken zit de tv-serie vol literaire verwijzingen, van personages vernoemd naar Edgar Allan Poe tot een stuk dialoog die bestaat uit de openingswoorden van Nabokov's Lolita. Tegelijkertijd erkent de serie haar eigen status als televisieprogramma, met veel knipogen en de nodige fourth wall breaking. Zo verwijzen sommige karakters expliciet naar termen als 'seizoenen' of 'afleveringen' waar je normaalgesproken een tijdsaanduiding zou verwachten. Ook worden op strategische momenten liedjes toegevoegd die niet in de boeken voorkwamen, maar uitstekend passen binnen de sfeer van het verhaal.

Schoonheidsfoutjes
Ondanks de vele positieve kanten van de serie, is A Series of Unfortunate Events geenszins een toonbeeld van perfectie. Omdat het is gebaseerd op een reeks jeugdboeken worden dingen soms tot in het oneindige toegelicht. Verteller Lemony Snicket, die keer op keer het verhaal onderbreekt om een woord of uitdrukking toe te lichten met de woorden 'a phrase which here means', gaat op een gegeven moment vervelen, zeker omdat de helft van zijn uitleg overbodig is en soms bijna aanvoelt als een onderschatting van de kijker. De makers van de serie lijken zich hier tot op zekere hoogte van bewust, want veel personages doen precies hetzelfde tegenover de Baudelaires, met steevast als antwoord van Klaus: 'We know what that means.' De Baudelaires zijn niet zo dom als mensen denken en de kijker ook niet.

Een ander kenmerk van de serie dat uiteindelijk gaat vervelen, is de manier waarop sommige personages worden weggezet. Zeker in het begin worden keer op keer dezelfde karaktereigenschappen benadrukt, waardoor de meeste personages karikaturen van zichzelf zijn. Violet vindt graag dingen uit en Sunny zet het liefst overal haar tanden in, terwijl Count Olaf kwaadaardig en ijdel is. Gelukkig maakt de serie ook hier flinke vooruitgang naarmate het tweede seizoen vordert en de nadruk verschuift naar de tol die de gebeurtenissen eisen op de personages. Zo is er in een van de laatste afleveringen van seizoen twee zelfs een scène waarin Count Olaf wordt geconfronteerd met zijn daden. Hier schemert plots een andere, meer onzekere kant van de slechterik door. Het roer wordt niet direct omgegooid, maar wel wordt langzaam duidelijk dat de personages meer zijn dan de typetjes die in het begin worden geïntroduceerd.

Hoewel A Series of Unfortunate Events dus de nodige schoonheidsfoutjes bevat, zijn deze makkelijk te vergeven vanwege het vlotte tempo, de mooi vormgegeven omgevingen en de vaak zwartgallige humor. Zo krijgt de serie het voor elkaar niet alleen de inhoud van de boeken goed te verfilmen, maar ook de sfeer daarvan. Daarmee krijgt het iets voor elkaar waar veel andere verfilmingen, ook de eerdere filmversie van A Series of Unfortunate Events, de mist ingaan.

 

Lees meer

ANS kijkt: Altered Carbon (2018-heden)

Personages inAltered Carbon bestaan net als mensen in onze wereld uit een lichaam en een geest. De geest, gedragingen en persoonlijkheid worden echter opgeslagen op een harde schijf die qua uiterlijk veel weg heeft van een fidget spinner. Het lichaam is maar een omhulsel waarin deze harde schijf geplaatst wordt. Dit lichaam is – als je rijk genoeg bent – te vervangen, aan te passen en te kopiëren. Sinds begin februari is de nieuwe sciencefictionserieAltered Carbon op Netflix te zien. Weet deze zich te onderscheiden van het al zo ruime aanbod op dit videostreamplatform?

Tekst: Siebe Konst

Cyberpunk gemixt met sciencefiction
Altered Carbon is gebaseerd op het gelijknamige boek uit 2002 van de Engelse schrijver Richard K. Morgan en speelt zich af in het jaar 2358. Technologie uit andere werelden heeft voor robots en lasers gezorgd maar dus ook voor onsterfelijkheid. De producenten hebben veel aandacht besteed om de wereld uit het boek op het televisiescherm te krijgen en de serie ziet er dan ook prachtig uit. De omgevingen lijken op die uit Blade Runner of Total Recall met cyberpunk elementen. Het is een wereld die ondanks alle nieuwe technologie en rijkdom vol zit met criminaliteit en armoede. Hoewel er wordt verwezen naar andere planeten speelt de serie zich af op aarde.

Moord en mysterie
Het verhaal draait om Takeshi Kovacs, gespeeld door Joel Kinnaman. Kinnaman is al bekend van de Netflix-serie House of Cards en de film Suicide Squad. Takeshi wordt 250 jaar nadat zijn oude lichaam is vernietigd onvrijwillig wakker gemaakt en in een totaal nieuwe huid gestopt. Dit lichaam is uitgerust met kungfu, spierkracht en snelheid. Hij komt echter al gauw tot de realisatie dat hij niet zomaar is teruggehaald. Takeshi moet namelijk de moord op Laurens Bancroft (gespeeld door James Purefoy) oplossen. Alleen hij kan dit omdat hij een Envoy is, een soort supersoldaat die razendsnel nieuwe lichamen kan adopteren. Tevens is hij de laatste in zijn soort en emoties zijn vrijwel niet aanwezig bij hem. Dat is handig, want zo kan Takeshi erg objectief blijven tijdens het onderzoek. De andere hoofdrol is weggelegd voor Martha Higareda, die politieagente Kristin Ortega speelt. Zij heeft de taak Takeshi te babysitten.

Zoveelste Netflix-serie?
Hoewel er tegenwoordig talloze sciencefictionseries op Netflix te vinden zijn, is Altered Carbon uniek omdat doodgaan in deze serie in veel gevallen slechts tijdelijk is. Je vervangt je lichaam toch net zo makkelijk weer voor een nieuw exemplaar, mits je genoeg geld hebt, of je laat het klonen. De harde schijf laten kopiëren, waardoor je eigenlijk bijna onsterfelijk bent, is ook geen enkel probleem. Hierdoor kan de serie met zijn karakters een oneindig aantal richtingen op en kan elk karakter door verschillende acteurs gespeeld worden. Zo is Bancroft bijvoorbeeld degene die Takeshi terug laat halen uit de voorlopige dood om zijn eigen moord op te lossen. Dit is slechts een van vele plotwendingen in deze serie. Wie Altered Carbon maar zijdelings volgt, zal moeite hebben het verhaal bij te benen. Daar is de serie gewoonweg veel te complex voor. Gelukkig wordt de kijker beloond met genoeg dramatische, mooie en spannende content.

Tientallen verhaallijnen
Doordat de serie zich in het begin richt op een beperkt aantal personages, is het voor de kijker nog wel te volgen. Gaandeweg komen er echter in rap tempo karakters en verhalen bij en kan het plot wat verwarrend worden. Als je de setting echt leuk vindt en hierdoor gemotiveerd kan blijven kijken. is het de kijktijd zeker waard. Wat de serie verder verrijkt, is het uitstekende samenspel tussen Takeshi en Kristin. De karakteropbouw is diep met voldoende achtergrond en toch blijft het gissen wat de motieven zijn van de karakters. Niks is zo simpel als het lijkt. Dit is een kracht, maar dus ook een zwakte. De serie kan een ontelbaar aantal richtingen op. Dit zorgt voor verassingen en voor verwarring, zoals subplots die tijdelijk wegvallen en elders hervat worden of karakters die verdwijnen en met een totaal ander uiterlijk in een andere aflevering opduiken. Dit alles maakt Altered Carbon een uitdagende serie.

Altered Carbon is sinds vorige maand te zien op Netflix en bevat naast een uitstekend verhaal ook spectaculaire visuals en uitstekend geportretteerde personages. Het is nog onzeker of er een tweede seizoen komt. Wat we wel weten is dat Joel Kinnaman zeer waarschijnlijk niet meedoet doordat hij verdergaat bij concurrent Amazon. Normaal is het een doodsteek voor een serie als het hoofdpersonage vervangen wordt. Door de constructie van Altered Carbon is dit echter allemaal mogelijk.

 

Lees meer

ANS kijkt: Annihilation (2018)

Recent verscheen Annihilation op Netflix, een sciencefiction horrorfilm die het verhaal vertelt van bioloog Lena. Ze betreedt een wereld waarin alles wat ze heeft geleerd over flora en fauna op wankele benen komt te staan. Regisseur Alex Garland baseerde de film op Jeff VanderMeers gelijknamige boek. De film was bedoeld voor het grote scherm, maar na een beperkte bioscooprelease in Canada, China en de Verenigde Staten leidden de tegenvallende resultaten toch tot een dealtje met Netflix. Jammer, want een werkje van dit kaliber verdient zonder twijfel een Ultra IMAX 3000 3D Deluxe behandeling.

Tekst: Max Wolf

Bestemming onbekend
Kane (Oscar Iscaar), de echtgenoot van Lena (Natalie Portman), keert een jaar na zijn vermissing van een geheime missie zonder aankondiging terug naar huis. Hij weet bijna niets meer van het afgelopen jaar en stort binnen enkele minuten na thuiskomst in. Wanneer Lena en hij onderweg zijn naar het ziekenhuis wordt de ambulance onderschept door een groep geheime soldaten die hen meenemen naar Area X, een militaire basis. Dit gebied bevindt zich in de buurt van 'The Shimmer', een groeiend elektromagnetisch veld dat alles opslokt in zijn pad. Lena krijgt te horen dat haar man op expeditie is geweest in The Shimmer in een poging de origine en effecten ervan op het opgeslokte gebied te achterhalen. Hij blijkt de enige van talloze expeditieleden te zijn die de tocht heen en terug overleefde. Kane raakt in een coma waardoor Lena alsmaar nieuwsgieriger wordt naar The Shimmer. Ze is ontzettend nieuwsgierig en wil weten wat haar echtgenoot heeft meegemaakt. Hierdoor besluit ze mee te gaan met de volgende expeditie. Samen met vier andere vrouwen gaat ze op een zelfmoordmissie waarin ze hoopt antwoorden te vinden die haar man kunnen redden.

Oprechte angst
Hoe dichter het expeditieteam bij de oorsprong komt, hoe vreemder de omgeving wordt. Met name de flora en fauna blijken meer aangetast te zijn met elke stap die het team zet. Het is dan ook de kracht van deze film om oprecht eng te zijn zonder in elke scène een jumpscare in te bouwen. Angstaanjagend zijn zonder je daarvoor hartaanvallen te hoeven bezorgen is voor weinig horrorfilms weggelegd. Alex Garland bereikt dat effect echter met gemak. De combinatie van kunstzinnige visuals, buitenaards klinkende muziek en de setting in een droomwereld (die tegelijk een nachtmerrie is) geven de film een sfeer die je zonder twijfel peentjes laat zweten.

Diepere vraag
Hoe dieper het expeditieteam komt, hoe meer de wetenschappelijke leden van het groepje erachter lijken te komen wat The Shimmer doet met de individuen die het betreden. Vormgegeven als een vloeiende substantie van magistraal gebroken wit licht lijkt The Shimmer het DNA van al het levende wat het betreedt in een blender te gooien. Zo zien teamleden hun vingerafdrukken veranderen, lijken planten menselijke vormen aan te nemen en vice versa. Het verklaart de mate waarin vorige expedities vermoedelijk hun toerekeningsvatbaarheid verloren om vervolgens nooit meer terug te keren.

Deze verklaring opent niet alleen een deur voor de filmmakers om hun fantasie op de vrije loop te laten, maar het stelt ook een diepere vraag. Teamleden worden stukje bij beetje anders, zowel fysiek als mentaal. In het begin van te film is al te zien dat Lena de expeditie overleeft, ze wordt immers in een van de allereerste shots ondervraagd over alle gebeurtenissen die tijdens haar tocht hebben plaatsgevonden. Toch zie je per scène dat ze een stuk anders uit The Shimmer gekomen is. Het is alsof het verhaal je hiermee bijna toejuicht om in een existentiële crisis te belanden wanneer Lena niet meer volmondig kan zeggen dat ze daadwerkelijk Lena is. Aan welke eigenschappen en kenmerken ontleen je je identiteit als alles constant verandert? Als kijker houdt de film je door deze vraag nog langdurig in zijn greep.

Desalniettemin is het makkelijk om Annihilation te ervaren als vaag en onbegrijpelijk als je niet je concentratie erbij houdt. Wellicht dat dat heeft geleid tot de tegenvallende bioscoopbezoeken in de Verenigde Staten, Canada en China. Toch is de film een verademing voor liefhebbers van het sci-fi horrorgenre omdat het zonder goedkope trucjes eng is. Complexer staat niet gelijk aan beter, maar Alex Garland en Natalie Portman kunnen nog weleens het tegenbewijs zijn voor dat statement.

 

Lees meer

ANS kijkt: Arrested Development (2003-heden)

Waar gecancelde series vroeger in de vergetelheid raakten of vereeuwigd werden door fans op het internet, is de kans tegenwoordig groter dat Netflix of een ander streamingplatform ermee aan de haal gaat. Zo ook de serie Arrested Development. Bijna even turbulent als het verhaal van de Bluth-familie die in Arrested Development centraal staat, is de productiegeschiedenis van de serie zelf. Na drie succesvolle seizoenen op de Amerikaanse televisie ging de stekker er in 2006 uit en leek de toekomst onzeker. Pas in 2011 besloot Netflix de rechten te kopen en drie jaar later verscheen een rommelig vierde seizoen. Inmiddels zijn de hoofdrolspelers beroemd en drukbezet, maar het is toch gelukt om iedereen opnieuw bij elkaar te krijgen. Zo is er nu na vijf jaar een half vijfde seizoen, de rest volgt later dit jaar.

Zootje ongeregeld
De serie vat zichzelf samen in de iconische zin waar elke aflevering mee begint. 'Now the story of a wealthy family who lost everything and the one son who had no choice but to keep them all together.' Die zoon is Michael Bluth, gespeeld door Jason Bateman. Wanneer vader George Bluth wordt gearresteerd voor investeringsfraude met zijn vastgoedbedrijf moet de familie zich aanpassen aan hun nieuwe, minder weelderige levensstijl. Michael, de enige rationele van het zootje ongeregeld, ziet zich gedwongen alle zeilen bij te zetten om te voorkomen dat zijn familie zich verder in het ongeluk stort. Van moederskindje Buster tot wereldvreemde zus Lindsey en haar excentrieke man Tobias, de Bluths zijn stuk voor stuk compleet labiel. In de eerste drie seizoenen staan dan ook de gevolgen van de arrestatie van vader George voor deze chaotische familie centraal.

Om de serie nieuw leven in te kunnen blazen, werden voor het vierde seizoen nog meer financiële moeilijkheden bedacht en zijn dit keer alle familieleden elkaar uit het oog verloren. Hierdoor staat elke aflevering een individueel personage centraal in plaats van de hele cast. Dit vierde seizoen was zo'n puinhoop dat de makers later besloten een "remix" van het seizoen uit te brengen met normale afleveringen waarin meer dan een personage centraal staat. Ook seizoen vijf maakt een terugkeer naar de oorspronkelijke vorm, waarbij het grootste deel van de cast in elke aflevering te zien is. Dan pas wordt duidelijk hoezeer de serie profiteert van de chemie tussen de personages.

Oude koeien
De humor van Arrested Development is ronduit bizar te noemen. Belachelijke misverstanden en de meest absurdistische typetjes, niets lijkt te gek. Het is vooral bijzonder hoe de serie desondanks geloofwaardig en leuk weet te blijven. Een groot deel van de humor is bovendien gebaseerd op running gags en veel grappen worden in de loop van de seizoenen opgebouwd en herhaald. Helaas worden vijftien jaar na dato nog steeds dezelfde grappen gerecycled, waardoor het soms allemaal erg uitgemolken aanvoelt. Michaels zoon George Michael blijft bijvoorbeeld worstelen met zijn gevoelens voor nicht Maeby, die in seizoen vijf nog steeds misbruik van hem maakt. Een ander kenmerk van de typische Arrested Development-humor is de stem van producent Ron Howard, die de perikelen van de Bluths aan elkaar praat. De droge vertelstem die beschrijft wat er gebeurt en daarbij vaak de personages tegenspreekt, is ook in seizoen vijf nog altijd bron van grote hilariteit. Helaas speelt hij zelf ook mee in het vierde en het vijfde seizoen en wordt algauw duidelijk dat hij beter de serie vanaf de zijlijn had kunnen blijven becommentariëren.

Politiek vermaak
Een groot deel van de humor komt bovendien van de politieke ondertoon die Arrested Development eigen is. De Bluths zijn een stelletje typische Republikeinen, die niets snappen van mensen buiten hun eigen rijke, blanke bubbel. Het is duidelijk dat de eerste seizoenen uit het tijdperk van George W. Bush stammen, met de nodige verwijzingen naar zijn presidentschap. Het is dan ook jammer dat de politieke humor die in de eerste seizoenen nog enigszins subtiel is, tot zulke proporties wordt opgeblazen in het nieuwste seizoen. Beeldschermen met nieuwsbeelden van Donald Trump op de achtergrond en de meest voor de hand liggende grappen. Die overcompensatie is vooral jammer omdat seizoen vier puur toevallig de spijker op de kop sloeg. Veel elementen uit dat seizoen doen denken aan het presidentschap van Trump, met grappen over een muur langs de Mexicaanse grens en een omstreden politicus. En dat in 2013, twee jaar voordat Trump met veel bombarie zijn presidentscampagne begon.

Het is bewonderenswaardig dat iemand na het tenenkrommende vierde seizoen nog zin had om meer Arrested Development te maken. Seizoen vijf mag dan iets beter zijn, na vijftien jaar is het eindeloos herhalen van grappen en verwijzingen wel en beetje klaar. Het is daarom te hopen dat de serie met de tweede helft van dit seizoen afscheid kan nemen zonder nog meer gezichtsverlies te lijden.

 

Lees meer

ANS kijkt: BlacKkKlansman (2018)

Het is een komedie, en grappig is de film zeker, maar BlacKkKlansman laat het publiek met een onheilspellend en ambigu gevoel achter.

Tekst: Aafke van Pelt

Op het eerste gezicht lijkt de op een waargebeurd verhaal gebaseerde film BlacKkKlansman misschien een komedie. Het verhaal speelt zich af in Colorado in de jaren zeventig, toen rassenscheiding in Amerika nog een groot probleem vormde. Een Afro-Amerikaanse politieagent, Ron Stallworth (John Davis Washington), doet zich voor als een blanke man aan de telefoon en weet zo een plek te veroveren binnen de Ku Klux Klan (KKK) en te kijken wat de ze precies van plan zijn. Een soort undercover-missie, dus, om de plannen te ondermijnen. De KKK is een extreemrechtse organisatie die bekend staat om geweld tegen niet alleen zwarte mensen, maar ook tegen homoseksuelen en Joden. Wanneer de KKK Stallworth wil ontmoeten stuurt hij zijn blanke collega Flip Zimmerman naar de Klan om zich als Stallworth voor te doen.

Niet om mee te spotten
BlacKkKlansman balanceert tussen komedie en confrontatie. De film neemt een humoristische ondertoon aan om het zware onderwerp, geweld vanuit de KKK, wat lichter en makkelijker maken. Want ondanks de vele scherpe grappen is de KKK niet iets om zomaar mee te spotten, en de regisseur, Spike Lee, was zich hier erg van bewust. De humor - het bespotten van de KKK, het grappige concept, de zelfspot van meerdere personages in de film - wordt gebruikt om te onderstrepen hoe belachelijk de Klan eigenlijk was (en nog steeds is), en hoe belachelijk het eigenlijk is om homofobisch, racistisch of antisemitisch te zijn. De Klanleden worden afgebeeld als dom, wereldvreemd en gek op wapens - er is geen positief aspect te vinden binnen de Klan.

Confrontatie
Ondanks de grappen en het spotten met de leden van de KKK is de film geen klucht. Lee schroomt niet om het geweld tegen zwarte mensen echt te laten zien. De kijker zal zich soms ongemakkelijk voelen, droevig zelfs. Personages vertellen levensechte verhalen over het lynchen van onschuldige mensen op straat, alleen om de kleur van hun huid. Het is een confrontatie waar het publiek niet omheen kan. De spanning in deze film wordt extra benadrukt omdat je als kijker niet zeker weet of het goed komt – het kan evengoed mislopen.

Een waarschuwing
In BlacKkKlansman weet Lee de balans tussen humor en politiek goed te vinden. Nergens wordt dit duidelijker dan aan het einde. Door een flash-forward naar het heden, naar beelden van speeches van president Trump en opstanden op straat laat BlacKkKlansman zien dat, ondanks het feit dat het verhaal van Stallworth goed afliep, de strijd nog niet afgelopen is. De extreemrechtse bewegingen komen weer steeds sterker naar voren en het idee van de KKK lijkt ineens niet zo belachelijk en onrealistisch meer. Het is een waarschuwing. Als er niets gebeurt, lijkt de film te zeggen, zullen mensen zoals Stallworth weer nodig zijn en zo ver mogen we het niet laten komen.

 

Lees meer

ANS kijkt: BoJack Horseman, seizoen vijf (2018)

Seizoen 5 van BoJack Horseman bevindt zich op metaterrein. Voor veel fans is het makkelijk om BoJacks misstappen met de mantel der liefde te bedekken, maar seizoen 5 dwingt kijkers tot een confrontatie: is BoJack nog wel goed te praten?

BoJack Horseman is, kort samengevat, een tragikomische animatieserie over een vergane Hollywoo(d)ster (en tevens paard), BoJack Horseman (Will Arnett). Na vijf seizoenen laat de serie zich echter moeilijk samenvatten in één zin. Daarvoor heeft de serie teveel lagen en thematische diepgang. Daarnaast zijn de side characters inmiddels net zo uitgediept als BoJack zelf. Waar de serie in seizoen 4 dieper is ingegaan op de familiegeschiedenis van BoJack, focust seizoen 5 zich – uitzonderingen daargelaten – voornamelijk op het heden. BoJack heeft een nieuwe rol te pakken als Philbert, een detective in de gelijknamige serie die geproduceerd wordt door Princess Carolyn (Amy Sedaris). Die laatste is ondertussen druk bezig met het vervullen van een babywens. Goede vriendin Diane (Alison Brie) en 'concullega' Mr. Peanutbutter (Paul F. Tompkins) staan voor een langverwachte wending in hun relatie, BoJacks voormalige publicist Ana Spanakopita (Angela Bassett) en esteemed character acress Margo Martindale (Margo Martindale) maken een redelijk onheilspellende comeback. Naast de reeds bekende personages worden er in seizoen 5 een paar nieuwe karakters geïntroduceerd, die elk wat toevoegen aan het verhaal, maar tot nu toe vooral bestaan als ondersteuning van de bestaande personages.

Verklaren, niet vergeven
Het seizoen draait thematisch gezien om confrontatie en vergeving. In seizoen 1 doet BoJack een smeekbede aan Diane, toen zijn ghostwriter: 'I need you to tell me that I'm a good person'. Sindsdien heeft BoJack praktisch het tegenovergestelde gedaan van zichzelf verbeteren. Keer op keer heeft hij zich egoïstisch gedagen, hij heeft bijna seks gehad met een minderjarige en was een belangrijke enabler in de overdosis van zijn voormalige collega. Het antwoord op die smeekbede zou dus volmondig 'nee' kunnen zijn, maar de serie zocht liever de complexiteit van dit oordeel op. Drugsgebruik, een slechte jeugd en een depressie maken het makkelijk om BoJacks gedrag te verklaren.
Verklaren is echter niet hetzelfde als goedpraten, zo maakt seizoen 5 duidelijk. De serie reflecteert op zichzelf en op de kijker door veel toespelingen (of expliciete opmerkingen) te maken over foute, rijke, machtige mannen in Hollywood die keer op keer over de schreef gaan. Hun misdaden worden door producenten, fans, journalisten en andere beroemdheden vaak al te snel vergeven. Ook voor kijkers is het makkelijk om BoJacks gedrag goed te praten, omdat hij gevoelsmatig, zelfs na zoveel misstappen, een sympathieke antiheld is. Tegen het einde van seizoen 5 valt die sympathie echter bruut weg en even zijn er nog maar weinig redenen om op een goed einde voor BoJack te hopen.

Gewaagd experiment
Seizoen 5 blinkt niet alleen inhoudelijk uit. Ook visueel en vormtechnisch is het een sterk seizoen. Naast wat vreemde hoeken – het is altijd raar om een geanimeerd figuur plots in zij- of zelfs onderaanzicht te zien – zitten er prachtige beelden tussen. Ook de meer experimentele afleveringen zijn grotendeels geslaagd. 'Free Churro' is bijvoorbeeld een monoloog van een half uur en maakt bijzonder veel indruk, hoewel het makkelijk is de aandacht tijdens het kijken af en toe te laten verslappen. Teveel van zulke vormexperimenten achter elkaar worden soms een beetje overweldigend, maar BoJack Horseman blijft deels een comedy en daarom zijn er over het algemeen genoeg lichthartige momenten om te compenseren. Aflevering 3, 'Planned Obsolesence', is absurdistisch en enorm grappig, maar geeft daarnaast een verdiepende inkijk in de manier waarop BoJacks voormalige huisgenoot Todd (Aaron Paul) met zijn aseksualiteit omgaat.

De makers van BoJack Horseman hebben de afgelopen seizoenen een antiheld gecreëerd die zichzelf langzaam heeft afgebroken. Nu moet BoJack eindelijk echt verantwoordelijkheid nemen voor zichzelf. Hierdoor voelt het seizoen als een perfecte opzet voor een afsluitend seizoen. Of dit met of zonder happy ending gaat zijn, laat zich raden. In een typische BoJackstijl zou er waarschijnlijk überhaupt niet zoiets als een volledig gelukkig of ongelukkig einde bestaan, slechts een einde.

 

Lees meer

ANS kijkt: Brooklyn Nine-Nine (2013 heden) ★★★★★

Het was een grote schok voor fans toen de Amerikaanse zender Fox een jaar geleden na vijf seizoenen de stekker uit politiecomedy Brooklyn Nine-Nine trok. Een storm aan kritiek volgde en binnen 24 uur werd de serie overgenomen door Fox-concurrent NBC. Gelukkig maar, want het nieuwste seizoen van Nine-Nine laat zien dat de serie nog veel te bieden heeft.

Politieperikelen
Brooklyn Nine-Nine toont het dagelijks leven van een ongeorganiseerd politiebureau in de New Yorkse wijk Brooklyn. Het eerste seizoen van de serie begint met de aanstelling van een nieuwe chef, Raymond Holt (Andre Braugher), een stoïcijnse man die orde moet brengen in de chaotische afdeling. Zijn strenge beleid levert hem grote bewondering van de regeltrouwe agent Amy Santiago (Melissa Fumero), maar bij de infantiele detective Jake Peralta (Andy Samberg) haalt Holt het bloed onder de nagels vandaan. Deze spanning vormt de basis voor de rest van de serie, waarbij de hoofdpersonages keer op keer worden meegesleurd in de meest over-de-top stunts en uitdagingen van hun collega’s. Zo vormen politiezaken de set-up voor zowel een flinke dosis karakterontwikkeling als voor ontelbare humoristische situaties. Van gijzelingen tot seriemoordenaars, er is weinig waar Brooklyn Nine-Nine geen humoristische draai aan weet te geven.

Humor voorop
Brooklyn Nine-Nine mag dan in naam een politieserie zijn, het is in de eerste plaats een comedy en in tegenstelling tot series als CSI neemt het zichzelf dan ook allesbehalve serieus. Vooral in de cold opens, een losse scène voor de begintune van een televisieaflevering, komt de humor goed tot zijn recht. Deze korte sketches hebben vaak niets met de rest van de aflevering te maken, maar zijn daardoor des te grappiger. Misschien wel het beste voorbeeld hiervan is een openingsscène uit seizoen vijf waar Jake een rij verdachten I Want It That Way van The Backstreet Boys laat zingen om een moordenaar op te sporen. Een minuut puur goud die perfect in de serie past, maar daar tegelijk bovenuit stijgt.

Het is interessant om te zien hoe bizar goed de combinatie van drama en comedy tot zijn recht komt in Brooklyn Nine-Nine. Vooral omdat de serie om onderwerpen draait als bureaucratie en politiewerk, die in elk opzicht totaal ongeschikt lijken voor comedy. Niets is echter minder waar: Brooklyn Nine-Nine weet de beste humor van onze tijd te leveren. In dat opzicht heeft het wel iets weg van Parks and Recreation, de geniale serie die Nine-Nine producent Michael Schur eerder maakte over de lokale politiek van Pawnee, een fictief stadje in het midden van de Verenigde Staten. Het geheim van de formule is waarschijnlijk de cast, want net als haar spirituele voorgangers draait Brooklyn Nine-Nine om een groep mensen die aanvoelt als een hele vreemde familie die elkaar perfect aanvullen.

Maatschappelijk randje
Toch heeft Brooklyn Nine-Nine meer te bieden dan alleen hoogstaand vermaak. Zo zit er ook een onverwacht sterke sociale dimensie in. Ook hier zijn de personages en de ontwikkelingen die ze doormaken in de loop van de serie van groot belang, want de cast is divers en hun karakters zo mogelijk nog meer. Neem Raymond Holt, die als zwarte homoseksuele man heeft moeten strijden zijn voor zijn plek in de politietop. De serie laat zijn achtergrond onder andere via flashbacks zien die niet alleen grappig zijn, maar een diepere laag hebben. Op soortgelijke wijze komt een van de hoofdpersonages in seizoen vijf als biseksueel uit de kast komt. Hoewel hier wel een aflevering aan wordt gewijd, wordt er daarna niet meer in het bijzonder bij stilgestaan.

Niet alle maatschappijkritiek is echter even subtiel, zoals een aflevering in seizoen vijf waar politiegeweld en racisme tegen zwarte Amerikanen aan de kaak wordt gesteld. In het zesde seizoen kan ook het #MeToo-tijdperk niet onbesproken blijven. In deze afleveringen voert maatschappijkritiek opeens wél de boventoon, al is het in een luchtig jasje. Het resultaat is niet altijd even diepgaand en dat valt ook eigenlijk niet te verwachten, maar voor pure feel-good televisie is het interessant om te zien dat Brooklyn Nine-Nine toch deze keuzes maakt. In plaats van genoegen te nemen met een diverse cast, neemt het ook de extra moeite om te proberen een expliciete boodschap uit te dragen, wat enig lef vergt voor een serie als deze.

Al met al is Brooklyn Nine-Nine het beste te omschrijven als een wollige comedyserie die humor weet te vinden in iets wat eigenlijk niet half zo grappig zou moeten zijn. Dat het daarbij af en toe zelfs kritisch is en ook nog een gevoelige snaar weet te raken is hoogst bewonderenswaardig.

 

Lees meer

ANS kijkt: Call Me by Your Name (2017)

Als coming of age-drama verteltCall Me by Your Name het verhaal van een tiener die bezig is zichzelf en zijn seksualiteit te ontdekken. De Italiaanse regisseur Luca Guadagnino heeft de gelijknamige roman, geschreven door André Aciman, vertaald in een passievolle film, deze week genomineerd voor een Oscar. Terecht noemt acteur Timothée Chalamet de film waarin Armie Hammer en hij een uitzonderlijk knappe prestatie leveren 'een viering van de liefde', want dat is het zeker.

Tekst: Edwin Jonkman

Rusten onder perzikbomen
De zeventienjarige Elio (Timothée Chalamet) woont met zijn ouders in een villa op het rustieke Italiaanse platteland. Het is de zomer van 1983 als de charmante twintiger Oliver (Armie Hammer), een Amerikaanse student, overkomt om bij de familie te verblijven. Iedereen in het dorp is onder de indruk van zijn verschijning – behalve Elio. Tenminste, dat is wat hij de buitenwereld wil doen geloven. Hij vindt de nonchalante manier waarop Oliver de familie met 'later' gedag zegt maar arrogant. Terwijl Elio de nieuwkomer al fietsend wegwijs maakt in de omgeving, ontstaat er echter een bijzondere chemie tussen de twee. Rustend onder de perzikbomen en badend in een waterbassin, groeien ze door hun gedeelde passie voor kunst en literatuur dichter naar elkaar toe. Zichtbaar worstelt Elio met zijn gevoelens. Met meiden flirten doet hij vaak, maar nu is Oliver de enige naar wie hij verlangt. Getalenteerd als hij is, maken Elio's prachtige pianoklanken diepe indruk op de Amerikaan. De vriendschap die ontstaat, wordt hechter en hechter. Uiteindelijk lucht Elio zijn hart bij de man over wie hij zo vaak droomt. Wat volgt is een memorabele zomer waarin de liefde zich van haar mooiste kanten laat zien. Een bijkomend geluk is de verrassende bemoediging waarmee Elio's ouders, en in het bijzonder zijn vader (Michael Stuhlbarg), de nieuw bewandelde paden van hun zoon omarmen.

Volledige toewijding
Het boek van de Amerikaanse schrijver André Aciman, die zelf een gastrol heeft in de film, vormde de basis voor dit immens pakkende verhaal. Toch is het de cast die de film zijn natuurlijke charme geeft. Timothée Chalamet, pas 22 jaar en nog maar net afgestudeerd van de theaterschool, heeft zijn personage Elio zo geloofwaardig neergezet, dat je als kijker niets anders kan dan je mee te laten slepen met zijn stroom van emoties. Voor de film leerde hij Italiaans spreken en piano spelen: het bewijs voor de volledige toewijding waarmee hij zich deze rol eigen heeft weten te maken. Een doorbraak voor de jonge acteur, die eveneens in de race is voor een Oscar, en ongetwijfeld het begin van een glorieuze carrière. Chalamet en Armie Hammer (31), bekend van onder andere J. Edgar (2011) en The Lone Ranger (2013), hadden amper drie weken de tijd om zich samen voor te bereiden op hun rollen. Dat het zo goed klikte tussen de twee is dus weliswaar puur geluk maar een zegen voor de film. Hun interacties lijken zo oprecht en levendig, dat het een genot is om naar te kijken.

Gevoelens blootgelegd
Call Me By Your Name zet op unieke wijze LHBT-personages neer, zonder terug te vallen op stereotypes, onbegrip of afkeuring door de omgeving, zoals dat wel het centrale thema was in de veelgeprezen film Moonlight (2016). Een relatie tussen twee mannen die zo puur en sensueel wordt weergegeven, vormt een welkome verademing voor de kijker. De onmisbare soundtrack maakt het verhaal nog krachtiger. Vrolijke discodeuntjes uit de jaren tachtig worden afgewisseld met nieuwe nummers van Sufjan Stevens, die hij speciaal voor de film schreef. Vooral Mystery of Love is erg lovenswaardig, omdat de melancholische tekst precies de gevoelens van Elio blootlegt. Een ander aspect waarmee regisseur Luca Guadagnino zijn film naar een hoger niveau tilt, is de cinematografie. Bijna tastbaar voelen de beelden, die op locatie in Noord-Italië gefilmd zijn, van het mediterrane landschap en idyllische dorpjes. Als kijker verlang je terug naar de warme zomers die je zelf ooit hebt beleefd en daarmee is het doel van de film bereikt.

Iedereen die wel eens hopeloos verliefd is geweest, kan zich herkennen in de persoonlijke worstelingen van de hoofdpersonages. Door subliem acteerwerk is dit verhaal met recht een ode aan de liefde te noemen. Tel daar de Italiaanse zon bij op en het geheel laat een verblindende indruk achter bij de kijker. Of Call Me by Your Name een Oscar in de wacht sleept – 4 maart zullen we het weten – doet er eigenlijk niet zoveel toe. Als een film zo subtiel emoties van vreugde weet op te wekken, dat de kijker plots een traan over zijn wang voelt rollen, is dat de grootste waardering die de makers zich kunnen wensen.

 

Lees meer

ANS kijkt: Deadpool 2 (2018)

2017 was een goed filmjaar voor liefhebbers van het superheldengenre. Batman vs. Superman: Dawn of Justice, Wonder Woman en Thor: Ragnarokzijn slechts een paar voorbeelden. De kijker zou bijna gaan twijfelen of er nog wel iets over is voor de overige filmhelden om te redden. Deadpool gooit het over een hele ander boeg: de wereld is verdoemd en niemand heeft behoefte aan nog een politiek correcte held. Het leven als super(anti)held bestaat in deze uiterst vermakelijke actiefilm dan ook uit egocentrisme, lol en veel te foute humor.

Antiheld
Deadpool 2 gaat over de gelijknamige humoristische en immorele antiheld. Deadpool, gespeeld door Ryan Reynolds, geeft maar om twee dingen: zichzelf en zijn liefje Vanessa, gespeeld door Morena Baccarin. Hiernaast doodt hij de tijd door zoveel mogelijk bad guys af te slachten, superhelden belachelijk te maken en diepe gesprekken te voeren over de toekomst met zijn chauffeur. Deadpools leven verandert wanneer hij door een ingrijpende gebeurtenis in een depressie belandt. Alles lijkt uitzichtloos en het helpt niet mee dat hij nagenoeg onsterfelijk is door zijn superkrachten. Doodgaan is geen optie en nadat de zoveelste zelfmoordpoging is mislukt, belandt hij bij de X-Men. De cast uit de originele X-Men films kon door auteursrechten echter niet in deze film verschijnen. Geen Wolverine in deze film dus. Normaal gesproken zou dit afdoen aan de geloofwaardigheid van een superheldenfilm, maar Deadpool gebruikt het ontbreken van de originele cast juist om het razend populaire Marvel-universum belachelijk te maken. Wolverine, the Avengers en zelfs het concurrerende DC-universum, alles en iedereen moet het ontgelden. Op die manier weet Deadpool 2 zich wederom te onderscheiden van alle andere superheldenfilms die ooit gemaakt zijn.

Kinderen geen bezwaar
Vanessa heeft een kinderwens, maar vindt dat Deadpool nog niet klaar is om een kind op te voeden. Hij moet daarom eerst bewijzen dat hij een goede vader zal zijn. Gelukkig komt hij op een missie een jonge mutant in nood tegen, gespeeld door de perfect gecaste Julian Dennison. Deze superheld in wording kan vuur uit zijn handen schieten en kampt hiernaast met de nodige puberproblemen. Hij ziet Deadpool wonderbaarlijk genoeg als het perfecte rolmodel om hem naar volwassenheid te leiden. Wat volgt is een achtbaanrit van explosies, gescheld en indrukwekkende gevechtsscènes. De moeilijk op te voeden tiener is op zich niet zo’n groot probleem, maar helaas voor Deadpool is er ook een antagonist in de vorm van de chagrijnige tijdreiziger Cable, gespeeld door Josh Brolin (bekend als Thanos uit The Avengers). Dit reizen door de tijd en dimensies geeft het simpele plot iets meer lagen en wat meer verdieping. Als blijkt dat Deadpool het toch allemaal niet meer alleen aankan, vormt hij noodgedwongen een super(anti)helden team. Dit team bestaat uit een groep bijzondere mensen die ook een knipoog vormen naar The Avengers en Justice League. Door de film heen voert humor de boventoon en het plot wordt nergens echt complex. Dit in tegenstelling tot het uitgebreidere Marvel-universum, waar je alle films moet hebben gezien omdat er anders geen touw aan vast te knopen is.

Vierde dimensie
Naast de talloze verwijzingen naar andere superhelden maakt ook de verhaalvertelling in Deadpool 2 het een unieke film in het heldengenre. Naast zijn vermogen om in leven te blijven, is Deadpool als enige superheld in staat om tegen het publiek te praten en buiten de film te treden. Dit nemen de films waarheidsgetrouw over uit de originele stripboeken. De film volgt daarmee ook de toon van het eerste deel in de manier waarop wordt verteld wat er in de film en daarbuiten gebeurt. Het enige gemis aan de film is dat Reynolds als Deadpool continu de show blijft stelen, inclusief de bijbehorende screen time, waardoor er weinig ruimte overblijft voor de bijrollen. Jammer, want het zijn op zichzelf best boeiende karakters. Deadpool trekt zich hier echter niets van aan en schakelt zonder pardon het ene naar het andere personage uit. Gelukkig is Reynolds’ ego niet te groot voor wat zelfspot en in de film maakt hij herhaaldelijk zijn missers Green Lantern en X-Men Origins: Wolverine belachelijk.

Niet alleen de film zelf is grappig. De makers hebben daarnaast ongelofelijk veel moeite gestopt in het online promoten van de film, ook hier met de nodige satire. Eigenlijk zijn de bijkomende posts op Facebook of Twitter dan ook deel van de film en kan hier net zo hard om worden gelachen. Deadpool 2 bewijst wederom dat het superheldengenre nog een lange houdbaarheidsdatum heeft. De film behoudt gelukkig het eigenwijze karakter van het origineel en het is te hopen dat de eeuwig levende antiheld terugkomt voor een derde deel.

 

Lees meer

ANS kijkt: Once upon a Time... in Hollywood (2019) ★★★

Let op: Spoilers!

Once upon a Time... in Hollywood (2019) isde negende speelfilm van Quentin Tarantino.De kijker wordt meegenomennaar de jaren '60 waar Hollywood zijnhoogtijdagenbeleeft en hippiecommunesals paddenstoelen uit de grond schieten.

Tekst: Max Roelofs

De film vertelt het verhaal vanB-acteurRick Dalton (gespeeld doorLeonardo DiCaprio) en diens stuntman CliffBooth (Brad Pitt).Daltonwoont in Hollywood naast sterrenkoppel RomanPolanski (RafalZawierucha) en Sharon Tate (Margot Robbie), eenbelangrijkgegevenaangezien Sharon Tate in 1969 werd vermoord.Al snel wordt duidelijk datde grote dagen van Dalton in de filmindustrieop zijn einde lopen,totdatDalton ingaat op het aanbodin eenspaghettiwestern (eenwestern afkomstig uit Italië) mee te spelen.

Tarantino als merk
Er zijn maar weinig regisseurs die het voor elkaar hebben gekregen: van hun naam een merk maken. Veelal wordt er naarOnceupon a Time... in Hollywood verwezenals "De nieuwe film van Tarantino". Wanneer de regisseur groter is dan de film, zegt dat veel over de regisseur. De naam Tarantino gaat gepaard met een verscheidenheid aan herkenbare stijlkenmerken die ook in deze film meer dan eens de kop op steken. Zo is er wederom plek voorTarantino's bekende "Redapple-sigaretten" en wordt de kijker een aantal keren op fetisjistische wijze geconfronteerd met vrouwenvoeten. De typische Tarantino dialogen en komische actiescènes zijn inOnceupon a Time... in Hollywood zeker aanwezig, hoewel helaas spaarzamer dan in verschillende eerdere films. Naarmate de film verder vordert steken de genoemde kenmerken meer de kop op.

Sfeerimpressie boven verhaal
Heteerste deel van de filmvindtbijna volledig plaatsin Hollywood. Het is duidelijk dat Tarantino hier wil investeren in het goed in beeld brengen van de tijdgeest. Productiedruk, concurrentie tussen acteurs, kant-en-klaardecors,allespasseertde revue.Daarnaastzijn er ook nog eens tientallen referenties naarfilms uit de jaren '50 en '60 en zien we bijvoorbeeld een gevecht tussen Bruce Lee enBooth.Al met alwordt hierongeveer 2 uuraan besteed.Dit is ook gelijk een van de problemen vanOnceupon a Time... in Hollywoodhoewel het een prachtigesfeerimpressie van Hollywood geeft, weet het de aandacht van de kijker in deze fase niet altijd te behouden.

Allehoogte- en dieptepunten van Daltonsfilmcarrière komen langs,ende bijzondere band met stuntmanBoothkomt veelvuldig aan de orde.Kenmerkend voorde steeds meer in slop rakende carrière van Dalton is een scène waarin een kind-acteur hem vertelt hoe ze er voor zorgtoptimaal te kunnen presteren op de filmset; Dalton presteert al lang niet meer optimaal en barst in tranen uit.Het is voor de kijker wachten op het moment dat Dalton er dan ook daadwerkelijk voor kiest omzijn carrière tijdelijk naar Italië te verleggen.Hiermee kiest Tarantino er voor een nieuwe weg in te slaan.Waar hij in zijn eerdere films regelmatigsprongen maakte in de tijd, verlooptOnce

...
Lees meer

ANS kijkt: Peaky Blinders (2013-heden) ★★★★★

Na vier succesvolle seizoenen van de BBC-serie Peaky Blinders van regisseur Steven Knight, kwam afgelopen maand het vijfde seizoen uit. Ook dit seizoen volgen we de familie rondom de bende genaamd 'Peaky Blinders', waarin de hoofdrol van bendeleider en familiehoofd Thomas Shelby is weggelegd voor Cilian Murphy. In het nieuwe seizoen zien we de bendeleider voor het eerst in de nationale politiek, maar passeren ook vertrouwde thema's als familiedrama, Shelby's ingewikkelde psyche en (veel) geweld de revue.

Tekst: Julia Meilink

Drastische beroepswijziging
Hoewel de familie Shelby er  de eerste seizoenen al wel rijker was dan de gemiddelde familie in de jaren '20 in Birmingham, is het wel duidelijk dat ze niet leefden van een vetpot en nog vooral op lokaal misdaadniveau opereerden. Langzamerhand wordt de bende steeds groter en deels ook legaler. Het knappe aan de serie is dat de familie zeer geleidelijk lijkt te ontwikkelen tot ware bourgeoisie, zonder dat de kijker dat doorheeft. Die zie je alleen al als je kijkt naar het interieur van de familie of hun uiterlijk. In de finale van seizoen vier kwam het zelfs zo ver dat bendeleider Thomas Shelby de nationale politiek instapte.

In seizoen vijf volgen we zijn proces van bendeleider naar politicus. Die twee functies zijn voor hem niet zo gemakkelijk te onderscheiden. Zo stapt Shelby nog langer niet van zijn criminele activiteiten af en gebruikt hij de politiek maar al te graag om Peakyproblemen op te lossen. Even gemakkelijk laat hij trawanten achter de schermen creatieve middelen gebruiken om zijn zin te krijgen in de politiek. Een journalist die toch vragen komt stellen over zijn criminele verleden, wordt gemakkelijk tot zwijgen gebracht. Hoewel de serie voorheen ook al wel geweld en strategieën bevatte, heeft de geheel nieuwe verhaallijn wel degelijk een nieuw leven in de serie geblazen. Peaky Blinders bezat een steeds complexer wordende verhaallijn, maar die neeg in seizoen vier toch echt tot zijn eind te komen. Shelby was een rijke bedrijfsleider geworden en had van zijn bende een professioneel opererende organisatie gemaakt. Ofwel zou de serie in een lange sleur raken, ofwel moest er een drastische verandering in de verhaallijn komen.

Macht corrumpeert
Dus zien we Shelby in seizoen 5 verder opklimmen in de nationale politiek. Hij krijgt steeds meer macht, maar door de grote en vake afstand van zijn familie, kan hij niet meer alles in de bende controleren. Al gauw blijkt dat er van alle kanten wordt geprobeerd om macht in de bende juist van hem af te nemen. Shelby is niet meer de officiële directeur van zijn bedrijf, maar zijn broer Arthur die braaf blijft doen wat zijn broer hem opdraagt. Arthurs vrouw Linda probeert haar man er echter toe te dwingen de macht te grijpen terwijl het neefje Michael Gray daarentegen stelt dat het tijd is voor een nieuwe generatie leiders. Het takenpakket van Thomas wordt zodoende steeds lastiger te bolwerken omdat zijn familie steeds minder naar hem wil luisteren. Het willen bereiken van meer macht, kan gerust een van Shelby's persoonskenmerken worden genoemd.

Hoewel het elk seizoen duidelijk wordt dat de middelen het doel heiligen voor hem, heeft het publiek toch de neiging om met hem mee te leven. Dat komt omdat hij vaak nog grotere eikels neer probeert te halen, zoals in dit seizoen fascistenleider Oswald Mosley, gespeeld door Sam Claflin. Zo neemt Shelby de rol van fascist in om zijn doel te bereiken. Of er nog meer achter zit dan het simpelweg neerhalen van een immorele leider, weet de kijker niet. Hoewel Shelby al vijf seizoenen de hoofdrol speelt, zijn zijn emoties en motieven aldoor op een meesterlijke wijze weergegeven of juist achtergehouden. Zijn onvoorspelbare acties zijn verrassend, maar passen altijd naadloos in de verhaallijn.

Al met al is de politieke carrière van Shelby, een kronkel in de verhaallijn, een gouden keuze geweest. Het heeft een nieuwe diepgang in de verhaallijn mogelijk gemaakt, zonder dat het verloop onrealistisch aandoet. Shelbys intelligentie en fenomenale strategische inzichten kunnen probleemloos in de politiek worden verweven en passen daar wellicht zelfs beter. Het is tijdens de drukke tentamenperiode dan ook zeker de moeite waard om toch seizoen 5 van Peaky Blinders te bingen.

 

Lees meer

ANS kijkt: Peaky Blinders, seizoen 4 (2017)

Netflix stelt teleur. De nieuwste films en series laten vaak enige tijd op zich wachten. Maar precies op het moment dat zij het meest nodig is, laat Netflix het publiek niet in steek. Al een dag nadat BBC Two de laatste aflevering heeft uitgezonden, staat het hele vierde seizoen van Peaky Blinders online. De gebeden van fans zijn verhoord. De Shelby’s en kompanen zijn terug. In de eerste drie seizoenen heeft de familie al aangetoond uit het hardste hout gesneden te zijn, maar seizoen vier bevestigt dit beeld eens te meer. Het derde seizoen liet ons met samengeknepen billen en zweet op het voorhoofd achter. Wat zou Shelby Company Limited verder moeten nu vier van de grootste kopstukken zijn opgepakt?

Tekst: Roy van den Heuvel

Daar gaan we weer 
De trouwe kijker hoeft gelukkig niet lang in spanning te blijven. In de eerste scène van het nieuwe seizoen worden de gevangengenomen Arthur, John en Michael gebroederlijk naar een kale, grijze ruimte overgebracht. Voor hen hangen drie geknoopte touwen klaar. Ook Polly wordt door de dienstdoende agenten richting haar touw begeleid. Wanneer de vier met het touw rond hun keel de dood tegemoet kijken, spreekt Arthur op de voor hem zo karakteristieke wijze de in de serie welbekende zin uit: 'In the bleak midwinter.' Dit stukje tekst komt uit een gedicht van de Engelse schrijver Christina Rossetti en in de serie heeft deze zin een symbolische betekenis. Het gedicht zou namelijk uitgesproken worden als een van de Peaky Blinders het niet zou redden ten tijde van hun dienst in de Eerste Wereldoorlog, kort voor de gebeurtenissen van de serie.

Zoals de kijker van hem gewend is, weet Thomas Shelby alles op het laatste moment te redden. Tot hun grote verbazing worden alle vier de ten dode opgeschreven Peaky Blinders van het touw ontdaan en vrijgelaten. Meteen daarna wordt duidelijk dat Arthur en John een andere weg hebben ingeslagen. De twee kiezen ervoor – vooral op aandringen van hun echtgenotes – zich te ontdoen van Shelby Company Limited. Hoe lang zullen ze dit volhouden?

Even een klein eerbetoon 
Iemand die niet ongenoemd kan blijven, is Tom Hardy. Een sowieso al geweldige acteur die in de serie het personage Alfred "Alfie" Solomons speelt, een Joodse bendeleider uit London. Alfie is misschien wel even gewelddadig en onvoorspelbaar als Thomas, maar er is iets aan dit personage waardoor alles klopt. We leren hem al in het begin van seizoen twee kennen, maar in het vierde seizoen is hij weergaloos. Alfie is een geweldige onderhandelaar, die bekend staat om zijn gewelddadige uitbarstingen. Hardy's taalgebruik is heel verwarrend, maar juist hierdoor weet hij zijn tegenstanders te intimideren en domineert hij iedereen in zijn omgeving. BBC, deze man verdient zijn eigen spin-off.

Shelby versus Changretta 
In het vierde seizoen komt bovendien de Italiaanse familie Changretta terug, deze kennen we al uit seizoen drie. Nadat de Peaky Blinders in datzelfde seizoen besloten hebben het café van Vicente Changretta, de vader van de familie, plat te branden, komt de charismatische Italiaan verhaal halen bij John en Artur Shelby. Vanaf dat moment gaat het moorden tussen de twee bendes over en weer. Omdat Vicente Changretta zich zwaar beledigd voelt door de Peaky Blinders besluit hij wraak te nemen. En hoe. Hij laat niemand minder dan Grace Shelby, de enige echte liefde van Thomas vermoorden. Thomas Shelby is in de serie al een redelijk bloeddorstige, door de oorlog getraumatiseerde bendeleider, maar zo kil en koud als tegenover Vicente hebben we hem nog niet gezien. De Shelbys weten Vicente snel op te sporen en nemen hem gevangen. Waar Thomas van plan was om de Italiaan de hele nacht te laten lijden, denk Arthur daar anders over. Hij kan de pijn van de oude Vicente niet aanzien en verlost hem uit zijn lijden.

De toon is hiermee gezet en de jacht op Thomas Shelby is begonnen. Het wordt een ware Italiaanse vendetta; oog om oog, tand om tand. Dit vierde seizoen draait dan ook vooral om de jacht van Luca Changretta, de zoon van Vicente, op Thomas Shelby. Via iedereen die Thomas liefheeft, wil Luca hem een onmeetbare pijn laten voelen. Verdere details over de vendetta zouden te veel weggeven over het seizoen. Iedereen die de serie nog niet heeft gekeken, wordt aangeraden zich zo snel mogelijk achter hun laptop te planten. 'By order of the Peaky Blinders!'

 

Lees meer

ANS kijkt: Phantom Thread (2017)

Phantom Thread is de tweede samenwerking tussen regisseur Paul Thomas Anderson en de legendarische acteur Daniel Day-Lewis. De film, die vanaf 1 maart in Nederland te zien is, trok bij voorbaat veel aandacht bij het grote publiek. Dit werd nog eens versterkt door het feit dat dit, vermoedelijk, de laatste film is waarin Day-Lewis speelt. Daarbij komt dat de film voor alle grote Oscars genomineerd is, zoals Beste Film, Beste Acteur en Beste Regisseur. De vorige samenwerking tussen Day-Lewis en Anderson, There Will be Blood, bezorgde Day-Lewis zijn derde Oscar. De vraag is of Day-Lewis nu met zijn laatste film weer een Oscar binnen weet te slepen.

Tekst: Ramadan Hasani

OCD-ish?
Phantom Thread is het verhaal van Reynolds Woodcock (Day-Lewis), een excentrieke doch talentvolle en vooraanstaande modeontwerper van de Britse koninklijke familie en andere edellieden. Het vertrouwde leven van Woodcock wordt verstoord wanneer hij Alma (Vicky Krieps) leert kennen, een eigenzinnige jonge serveerster die zijn geliefde en muse wordt. Het conflict in de film draait voornamelijk om deze twee personages. Daarnaast woont Reynolds samen met zijn zus, Cyril (Lesley Manville). Gezien de merkwaardige persoonlijkheid van Reynolds, fungeert Cyril als een mantelzorger, contactpersoon en secretaresse voor zijn modehuis. Dit zodat hij zich op het werk kan focussen en zij met de mensen om kan gaan. Het verhaal laat ook een interessante tweestrijd zien tussen werk en liefde. We zien namelijk dat Reynolds eigenaardigheden heeft die hem niet altijd helpen. Hij heeft een rigide dagstructuur, kan niet tegen geluid tijdens het ontbijt, is veeleisend en gevoelig voor veranderingen. Deze interne gebreken zorgen ervoor dat zijn relatie met Alma weleens rammelt. Hierdoor vraag je je als kijker af in hoeverre er een phantom threadis tussen Alma en Reynolds.

Oscarwaardig
De personages in de film zijn uitgewerkt op een manier die organisch en natuurlijk aanvoelt. De acties van de personages komen goed overeen met hun karakters. De film laat een interessante sociale dynamiek zien tussen Reynolds, zijn zus Cyril en Alma. Alma is de buitenstaander die in deze wereld van haute couture wordt geïntroduceerd. Immers was ze maar een serveerster voordat ze Reynolds leerde kennen. De ontwikkeling van de relaties in de film is interessant om te zien. In een scène zien we bijvoorbeeld dat Alma de rol van Cyril als contactpersoon voor Reynolds wil overnemen wanneer ze de vragen van iemand in koor beantwoorden. Hier is ook te zien dat Alma een sterke persoonlijkheid heeft en daadkrachtig is in haar wensen en verlangen. 

Day-Lewis is als enige bekroond met drie Oscars voor beste acteur. Hoewel Reynolds Woodcock niet de extreme persoonlijkheden van Day-Lewis' andere rollen heeft, is het toch subliem geacteerd. Day-Lewis is op deze manier ook een mooie afspiegeling van zijn personage. Hij acteert met een verfijning en een nuance die in overeenstemming is met zijn personage en zijn werk. Zijn medespelers Vicky Krieps (Alma) en Lesley Manville (Cyril) zijn overigens net zo verfijnd in hun werk en doen zeker niet onder aan Day-Lewis.

Filmisch gefilmd
Phantom Thread wordt gekarakteriseerd door een prachtige cinematografie. De locaties zijn uiteenlopend en prachtig in beeld gebracht. De werkplek van Reynolds is een prestigieus herenhuis in de chique wijk Fitzrovia in Londen. Daarnaast zien we ook de glooiende heuvels van het nabijgelegen platteland. De orkestrale muziek versterkt deze visuele pracht verder en je bent al gauw ondergedompeld in de wereld van Londen in de jaren 50 en de landschappen van Engeland. Net zoals de locaties is er ook aan de kleding in de film zorgvuldig aandacht besteed. De manier waarop de camera de contouren van de kleding volgt en de focus vaak legt op de kleding zorgt ervoor dat het publiek snel in de wereld van Reynolds komt.

Thee is niet altijd welkom
De briljante humor in de film is een aangename verassing en onderscheidt Phantom Thread van andere romantische films. Het vermijdt de typische melodramatische scenes van conventionele romantische films. De humor maakt het verhaal niet minder geloofwaardig, maar weet de film juist te verheffen. Het voegt een realiteit toe aan de personages en de wereld die wordt geschetst in de film. Veel van de humor is bovendien geïmproviseerd, dit gaf de acteurs de kans om de personages nog levendiger te maken. Een specifiek voorbeeld hiervan, dat tegelijkertijd de eigenaardigheid van Reynolds behelst, is wanneer Alma thee brengt en Day-Lewis reageert met: 'The tea is going out. The interruption is staying right here with me.' De regisseur heeft bekend gemaakt dat dit zijn favoriete ad-lib moment was van de film.

Heel simpel gezegd is Phantom Thread een geweldige film. Als een Zwitsers zakhorloge werken meerdere delen in deze film in perfecte harmonie samen en creëren zo een filmisch meesterwerk. Deze precisie zien we ook terug wanneer Reynolds tegen zijn muse en geliefde Alma zegt: 'Whatever you do, do it carefully.'

 

Lees meer

ANS kijkt: Rampage: Big Meets Bigger (2018)

Rampage: Big Meets Bigger is gebaseerd op een arcadespel uit 1986. In dit spel kan je als ofwel een gorilla, weerwolf of hagedis steden slopen terwijl je wordt aangevallen door soldaten. De opzet voor het spel is vrij simpel, maar effectief en leuk voor zijn tijd. Helaas volgt de film precies deze zelfde simpliciteit en kan het zich moeilijk onderscheiden van de Jurassic Park films en monsterfilms alsKing Kong enGodzilla. De verhaalstructuur waarin een monster de stad sloopt en een actiefiguur de stad gaat redden is hiervoor al te vaak uitgevoerd.

Tekst: Siebe Konst

Bigger is better?
George, een zeldzame albino zilverrug gorilla en tegenspeler van Dwayne "the Rock" Johnson, leeft in het begin van de film een zorgeloos en veilig bestaan in een dierentuin in San Diego. Dit verandert wanneer hij wordt geïnfecteerd met een serum dat, puur toevallig, precies in zijn hok terechtkomt. Het serum laat hem in een aantal dagen uitgroeien tot een monster van pakweg tachtig meter hoog. George en zijn nieuwe kameraden worden door het serum bovendien vijandig tegen mensen. Aan Johnson de taak om deze dieren te stoppen en George te redden. Dit wil hij bereiken door op zoek te gaan naar een tegengif en moet hierdoor natuurlijk langs de monsters, die zich inmiddels alle drie hebben verplaatst naar Chicago. Om het nog ingewikkelder te maken, wordt zijn zoektocht bemoeilijkt door speciaal agent Harvey Russel, gespeeld door Jeffrey Dean Morgan. Hiernaast moet Johnson het opnemen tegen het bedrijf achter het serum: Energyn. Het plot is zoals te raden valt niet erg indrukwekkend. Morgan speelt een enigszins leuke rol die vergelijkbaar is met zijn rol als charismatische slechterik Negan in The Walking Dead. Veel voegen de andere personages echter niet toe, want alles draait toch om Johnson.

Spierbal versus drie monsters
Johnson speelt in deze simpele en weinig verassende actiefilm de primatoloog Davis Okoye. Okoye heeft naast deze fulltime baan blijkbaar ook nog genoeg tijd om regelmatig een bezoek te brengen aan de sportschool en kan goed overweg met vrijwel elk wapen. Hiernaast beschikt hij ook nog eens over een flinke dosis oneliners. Johnson is bekend van eerdere actiefilms als The Fast and the Furious, Pain & Gainen San Andreas en zijn rol als opgepompte badass in Rampage is dan ook weinig verrassend. Het plot van Rampage draait voor een groot deel om Johnson die de wereld gaat redden met zijn spierballen, voertuigen en een arsenaal aan wapens. Het lijkt een onmogelijke taak, maar Johnson flikt het toch weer in deze lachwekkende monsterfilm. Het enige verschil met soortgelijke films is dat Johnson een vriendschapsrelatie met de gorilla heeft ontwikkeld. Hierdoor is het simpelweg omleggen van alle drie de monsters geen optie. De krokodil en de wolf apart nemen en uitschakelen kan helaas ook niet doordat de gorilla ook zonder verklaarbare reden vredelievend is voor zijn twee veel te grote soortgenoten. Dit terwijl deze drie elkaar nog nooit ontmoet hebben en uit verschillende delen van Amerika komen.

Futuristische natuurdocumentaire 
Hetgeen dat mensen naar de bioscoop trekt zijn de drie monsters die erg mooi in beeld zijn gebracht. Dit zijn de echte sterren in Rampage. Gedurende de film wordt de gehele stad gesloopt en ook dit ziet er allemaal erg imposant uit. Het plot krijgt hierdoor echter weinig ruimte en de karakters zijn zo basaal als wat. Het is dan ook een goed gekozen strategie van de regisseurs en acteurs om de rollen niet al te serieus te nemen. Toch zou de film met alleen maar de drie beesten erin weinig in kwaliteit verschillen met de huidige versie. Een soort futuristische natuurdocumentaire zonder acteurs en onnodige zijplots, met alleen maar beelden van de dieren had ook volstaan. Rampage is namelijk tot de nok toe gevuld met oneliners die weinig toevoegen en het was dan ook beter geweest als de karakters een voorbeeld zouden nemen aan hun grotere, stillere tegenspelers. Dat het weinig inhoudelijke introductieverhaal niet al te lang duurt is dan ook een pluspunt. Het slopen van de stad en het nodige man versus beest geweld kan hierdoor snel beginnen. Deze actie zet zich het hele verhaal voort, met weinig rustmomenten voor het toch al onderontwikkelde plot. Hierdoor gaat de film tenminste niet vervelen. De korte duur van anderhalf uur scheelt ook.

Rampage leent zich perfect voor een avondje gedachteloos vermaak. Voor wie behoefte heeft aan spektakel, goede 3D-effecten en onrealistische scenario's is deze B-film zeker een bioscoopbezoek waard. Wil je diepgang en leuke karakters dan kan je beter de film overslaan. Mocht je de film toch nu willen zien is IMAX zeker een aanrader door het mooie geluid en het visuele spektakel.

 

Lees meer

ANS kijkt: Resistance (2019) ★★

Het is 1920 en Ierland loopt opnieuw over van politieke onrust. Tegen deze achtergrond probeert Ursula Sweeney (Simone Kirby) contact te houden met haar jonge zoontje. Omdat ze hem niet kan onderhouden, voedt de Katholieke Kerk hem op. De verantwoordelijke nonnen vinden een adoptiegezin, waardoor ouder en kind nagenoeg onherenigbaar gescheiden gaan worden. Om dit te voorkomen legt Ursula contact met de Irish Republican Army. Deze rebellen kunnen druk uitoefenen op de Kerk en Ursula kan hen in ruil daarvoor cruciale informatie toespelen. Ze werkt immers voor de autoriteiten. Op deze manier komen haar leven en dat van andere hoofdpersonages samen in het historische drama Resistance (2019).

Tekst: Dennis van der Pligt
Afbeelding: Verbeelding van de Paasopstand

Tijdens de openingsaflevering van Resistance wordt de toeschouwer geconfronteerd met een schot hagel aan informatie. Deze serie is de opvolger van Rebellion (2016), een vertelling over de Ierse Paasopstand van 1916. Dit seizoen speelt zich vier jaar later af in de chaos van een nieuwe poging van Ierland zich af te scheiden van het Britse rijk. Al met al een prima uitgangspunt voor intrige, geweld en pijn. Historische drama's hebben van nature de eigenschap moeilijke introducties te kennen. Van de kijker wordt immers nogal wat voorkennis over personen, termen en gebeurtenissen verwacht. Resistance is net zo en hoewel dat niet erg is, kent de serie grotere en problematischere hindernissen.

Verwarrend en een tikkeltje leeg
Nieuwe personages maken hun entree, oude hebben vier wilde jaren achter de rug. De rode draad van Ursula lijkt verdacht veel op die van May (Sarah Greene) uit het vorige seizoen. May werkte ook voor de overheid en was zwanger van een buitenechtelijk kind. Na even flink gefronst te hebben en een Imdb-check blijkt toch dat het twee verschillende personages zijn. Voor veel andere, 'nieuwe' personages geldt eveneens dat ze een symbolische opvolger zijn van voorgangers in Rebellion. Zo komt deze hervertelling van de Ierse revolutie waarschijnlijk net zo verwarrend over als de toestand in 1920 daadwerkelijk was. Voor de kijkers, echter, zou wat houvast het verhaal makkelijker te volgen maken.

Naast deze discontinuïteit zijn de achtergrondverhalen van nieuwe karakters nauwelijks ingevuld. Daardoor is het moeilijk om enige emotie te voelen. Jimmy Mahon (Brian Gleeson), een van de hoofdpersonages, heeft nog wel een redelijk karakterkleurboek, omdat hij al in Rebellion voorkwam. Wellicht dat zijn arme afkomst en zijn geloof in een betere wereld hem in de armen van Iers nationalisme geduwd hebben. Zijn broer Patrick Mahon (David Wilmot) dient daarentegen de autoriteiten als politieagent. Hoewel Patrick duidelijk worstelt met zijn gevoelens over de oorlog, wordt ons niks duidelijk gemaakt over zijn relatie met Jimmy. Was die voorheen goed of gingen ze altijd al hun eigen, aparte weg? Welke invloed heeft dat op de moeilijkheden waarin ze nu samen terecht zijn gekomen? Kijkers moeten zelf gissen naar wat voor broers de twee waren. Hierdoor wordt de interactie tussen de twee net iets te leeg om interessant te zijn.

Good guys, betere films
Omdat geweld nog altijd een gevoelig onderwerp is op het eiland Ierland, is iedere verfilming van een oorlog in het verleden gedoemd om gekleurd te zijn. Patrick dient als gezicht van Ieren die aan de verkeerde kant stonden. Dit besnorde gelaat wordt sympathiek weergegeven. In een tijd van groeiende, anti-Britse gevoelens is het immers goed om te beseffen dat de tegenstander goede en menselijke kanten kan hebben. Hoewel ze als individuen persoonlijke diepgang ontberen, vormen de personages als groep een breed palet aan politieke opvattingen. Een radicale republikein spuugt op lijken van de vijand; Jimmy worstelt met het gebruik van geweld en het onder druk zetten van anderen; een sympathieke dokter helpt gewonde strijders, maar trekt een moeilijk blik wanneer het over hun daden gaat. Per persoon voelen ze echter allemaal stereotypisch aan vanwege een gebrek aan achtergrondinformatie.

Veel diepgaandere -en daardoor emotionelere en betere- scènes vinden we in The Wind that Shakes the Barley (2006). Met expliciete, hevig oplopende gesprekken wordt in deze film duidelijk gemaakt hoe zwaar en ingewikkeld leven tijdens de Ierse revolutie was. De film Michael Collins (1996) zette de politieke elite centraal in plaats van het gewone volk en de middenklasse. Resistance laat na een duidelijke keuze te maken en scheept de kijker op met hooggeplaatste personages die wederom stereotypisch zijn en een duidelijk achtergrond missen.

Revolutie biedt hoop
Nu de nieuwe personages zich ook vijf afleveringen lang hebben kunnen introduceren, geeft de serie een beetje uitzicht voor een goed derde deel, moeilijkheden daargelaten. Echter had Rebellion dat opstapje moeten zijn. Zelfs voor liefhebbers van historische drama's en Ierse geschiedenis is Resistance maar met moeite een aanrader, voornamelijk vanwege de dunne achtergrondverhalen. De betere alternatieven die op de markt zijn, maken het bovendien moeilijk om van deze serie een blijvende herinnering te maken.

 

Lees meer

ANS kijkt: rojo ★★★★

Rojo speelt zich af in het Argentinië van 1975, vlak voor het land omslaat tot een militaire dictatuur. De film toont de oplopende spanningen alvorens de staatsgreep plaatsvond en het daaruit resulterende onderlinge wantrouwen onder het volk van Argentinië. 
 
Tekst: Jackie de Bree
 
De hoofdrolspeler Claudio (Darío Grandinetti) is een welbekend advocaat en tevens modelburger. Hij zit in een restaurant wanneer een gespannen vreemdeling zijn tafel opeist. Hij wil eten, en Claudio is daarentegen nog aan het wachten op zijn vrouw. Claudio draagt zijn plek over aan de man om hem vervolgens openlijk te vernederen, waarop hij zijn positie inneemt tegen de muur en voldaan een sigaret opsteekt. Kort daarna wordt de man vanwege zijn uitbarsting het restaurant uitgezet, waarna de ober de tafeltjes sussend bij langs loopt en de klanten verzekert dat er niks aan de hand is. Nadat Claudio en zijn vrouw uit het restaurant zijn vertrokken, worden ze verrast door diezelfde man. Hij en Claudio belanden in een gevecht, waarna de man zichzelf neerschiet. Claudio besluit het nog ademende lichaam, en daarmee de vrede in Argentinië, te begraven. Na het incident wordt Claudio op de hielen gezeten door een huichelachtige detective (Alfredo Castro), een oud televisiester. 
 
Het incident speelt zich drie maanden voor de coup af. Regisseur Benjamín Naishtat laat hier zien hoe hoog de spanningen, al voor de moorddadige onderdrukking, opliepen. De film toont hoe de corruptie zich als een hardnekkige ziekte verweeft in de banaliteit van het dagelijkse leven. 'Ik wilde mensen meenemen naar de maanden voor de staatsgreep van de militaire junta in Argentinië, naar de atmosfeer waarin het land gereed werd gemaakt voor genocide, waarin argwaan en angst als politieke wapens werden ingezet om geweld te normaliseren', aldus de regisseur.
 
'Memoria, verdad y justicia'
Rojo verwijst naar alle vermiste slachtoffers uit de vuile oorlog, Naishtat gebruikt hiervoor zijn eigen familiegeschiedenis. Zo was zijn grootmoeder vakbond juriste waardoor ze een bedreiging vormde voor het opkomende totalitaire regime. Op de avond dat zij werd opgepakt brandde, op onverklaarbare wijze, hun huis af. Zo doen zich in de film gelijke absurdistische gebeurtenissen voor. Volgens Naishtat moeten we het verleden omscheppen en opgraven om zo de waarheid aan het licht brengen, er moet een vorm van gerechtigheid worden geschapen. Memoria, verdad y justicia: Herinnering, waarheid en rechtvaardigheid. 

De film begint dan ook met een kritische blik op het dubieuze volk van Argentinië, dat het hoognodige rechtschapenheid van die tijd in de weg heeft gestaan: het beeld van een, ogenschijnlijk, verlaten huis van een gearresteerd gezin stemt het publiek wat argwanend. Begeleid onder vrolijk gezang van vogels komen op klaarlichte dag verschillende mensen met handen vol spullen naar buiten lopen. Naishtat toont hier de verontrustende onverschilligheid van het beschaafde volk jegens hun landgenoten, die hoogstwaarschijnlijk zijn vervolgd vanwege hun non-comformistische denkbeelden. 
 
Terreur op een schoteltje
Door de gehele film heerst een grimmige en bovenal verstikkende sfeer. Deze wordt teweeggebracht door meerdere, meesterlijk uitgewerkte, factoren. De brandende druk van het opkomende terreur wordt van het begin af aan neergeslagen tot een taboe; er wordt in het hechte, en enigszins benauwende, dorp geen enkel woord over gerept. Deze kille setting wordt onder andere gevormd door weke familie feestjes, waar onder het genot van bordspelletjes uitsluitend over taart, drankjes en de groeispurt van de kinderen wordt gepraat. Daarnaast presenteert het schijnbaar degelijke bestaan van Claudio en zijn familie zich verder in wekelijkse potjes tennis, gezellige avondjes uit en familiedagen naar een rodeo. 
 
Deze zelfde 'heilige' schijn doet zich voor wanneer Claudio na enige tijd niets meer van een vriend verneemt besluit hij hem op te zoeken. Diens huis blijkt leeg te staan. De buurvrouw vertelt hem dat hij op vakantie is, hier voegt ze echter fluisterend aan toe dat de man enige radicale ideeën had. Claudio knikt haar slechts vriendelijk toe en mompelt dat zijn vriend vast en zeker over een tijdje terug zal zijn van zijn vrije dagen. Ook hier blijkt dat alle confronterende signalen van een moordlustige militaire onderdrukking de kop in werden gedrukt. Het lijkt wel alsof men slaapt met de gedachte dat schijn en stilte de oplossing zullen bieden voor een verzwegen probleem.
 
Naarmate de film vordert wordt echter het tegendeel bewezen: de verzwegen angsten van Claudio, in combinatie met de oplopende dreiging van zowel de terreur als de geslepen detective, doen de spanningen namelijk opborrelen: niet alleen Argentinië, ook Claudio verrot. 
 
Aan het eind van de film wordt teruggeblikt op de hysterische man in het restaurant. Nadat deze werd toegesproken door Claudio liet hij zijn frustraties los over de aanwezigen in het restaurant; zij waren hoeren en nazi’s. Nadat je anderhalf uur getuige bent geweest van de verderfelijke gebeurtenissen en spanningen in het Argentinië van 1975, kan je je, als toeschouwer, vinden in de losgeslagen waanzin van de man. Het lijkt daarom ook onbegrijpelijk dat de inwoners zich voorheen, in zo’n absurde situatie, glimlachend achter hun stukje taart hebben verscholen. De opgedofte burgers sloten zo naïef hun ogen, opdat ze maar lang en gelukkig mogen leven. Naishtat laat ons echter inzien dat het juist de waanzinnige gek is die de waarheid recht aan doet.  

 

Lees meer

ANS kijkt: Russian Doll (2019) ★★★★

Als Nadia Vulvokov (Natasha Lyonne) in de eerste aflevering van Russian Doll wordt aangereden door een auto, opent ze tot haar verbazing opnieuw haar ogen waar ze de avond begon: op het toilet van haar eigen verjaardagsfeestje.Vanaf dat moment zit ze vast in een cirkel die oneindig door lijkt te gaan. Binnen maximaal anderhalve dag nadat ze haar ogen opendoet in dat bewuste toilet, gaat ze weer dood. Een vallende lift, een gasexplosie, onderkoeling – slechts een greep uit de manieren waarop makers Leslye Headland, Amy Poehler en Natasha Lyonne zelf hun hoofdpersonage aan haar einde laten komen. 

Tekst: Aaricia Kayzer

Het idee van een dag die zich blijft herhalen doet natuurlijk meteen denken aan Groundhog Day (1993), waarin weerman Phil (Bill Murray) dezelfde dag keer op keer opnieuw beleeft. Russian Doll en Groundhog Day hebben nog meer overeenkomsten: de eeuwige lus waarin de personages vastzitten, leidt onvermijdelijk tot introspectie en de enige weg uit de cirkel is persoonlijke groei. Toch is de toon van Russian Doll veel zwaarder. Groundhog Day blijft, ondanks deze existentiële thema's, een komedie. Ja, Russian Doll is ook grappig, maar op een harde en cynische manier: 'What is this ‘bad person?'', reageert Nadia op een verwijt. 'I mean, there's Hitler and then there's everybody else.'

'I die all the time'
In de eerste paar afleveringen gaat Nadia verwoed op zoek naar een reden voor de absurde situatie waar ze in is beland. Al snel heeft ze een paar oorzaken uitgesloten: ze zit niet in een psychose, en ook de speciale sigaretten van vriendin Maxine (Greta Lee), waar naast tabak ook cocaïne in zit, zorgen niet voor deze vervreemde realiteit. Tot haar grote verrassing komt ze er na ongeveer een half seizoen achter dat ze niet alleen is. Als ze in een lift staat die plots in vrije val naar beneden stort, duikt iedereen gillend op de grond. Alleen de jongen naast haar geeft geen kick. Wanneer Nadia hem vraagt waarom hij niet in doodsangst is, haalt hij laconiek zijn schouders op. Het maakt hem niet uit: 'I die all the time'. Waar Nadia eerst alleen was in haar zoektocht, heeft ze nu een lotgenoot: Alan Zaveri (Charlie Barnett). Alan en Nadia zijn in alle opzichten tegenpolen van elkaar. Nadia is cynisch, hard en achteloos, Alan is opgeruimd, gestructureerd en gedisciplineerd. Hun samenwerking om het mysterie dat hun leven beheerst op te lossen leidt aanvankelijk dan ook tot frustratie, maar uiteindelijk ook tot wederzijds begrip en nieuwe inzichten.

Gelaagd en geslaagd
Russian Doll kiest ervoor om een heel complex thema te behandelen: tijd. Zoals veel series die gaan over tijdreizen of verbuigingen van de tijd, geeft de serie geen eenduidig antwoord op hoe het mogelijk is dat Nadia en Alan in deze cirkel terecht zijn gekomen. Toch beantwoordt de serie onverwacht veel vragen. Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat het constante vallen en opstaan niet zonder consequenties blijft: naarmate Nadia en Alan vaker sterven en opnieuw beginnen, valt de realiteit langzaam uiteen. Het feestje waar Nadia telkens opnieuw 'wakker' wordt, telt bijvoorbeeld steeds minder bezoekers, tot uiteindelijk alleen Maxine nog over is, die in haar eentje in een lege kamer danst. De werkelijkheid verdwijnt. Plots krijgt het raadsel een deadline.

Waar ligt dat aan, en belangrijker: hoe lossen Nadia en Alan dit op? Hoewel de serie geen uitsluitsel geeft, lijken Nadia's vermoedens over een meervoudig universum wortel te schieten. Het einde blijft uiteindelijk cryptisch, maar niet uit lacune. De sleutel van het mysterie lijkt te liggen in het verleden en in de persoonlijke groei die Nadia en Alan doormaken. Voor Nadia is een confrontatie met het verleden uiteindelijk letterlijk: naarmate de realiteit afbrokkelt en haar omgeving langzaam verdwijnt, komt ze telkens haar jongere zelf tegen. Zodra ze zichzelf als kind ziet rondlopen op straat of in de supermarkt, overlijdt ze plots. Doordat Nadia letterlijk geconfronteerd wordt met zichzelf, wordt ze ook geconfronteerd met herinneringen aan haar manische moeder Lenora Vulvokov (Chloë Sevigny). Dit leidt tot momenten die zowel ontroerend als angstaanjagend. Russian Doll is naast komisch en dramatisch namelijk ook soms beklemmend en ronduit bloederig. Als Nadia een stuk glas ophoest, bijvoorbeeld, haar mond onder het bloed.

Die veelzijdigheid maakt Russian Doll een enorm dynamische serie. De korte afleveringen van 25 minuten zitten bomvol (maar niet té vol) en houden de kijker constant vast, met name door de mysterieuze gebeurtenissen en door Nadia's prettige cynisme. Russian Doll is een intrigerende serie die, zoals de naam al doet vermoeden, vele lagen heeft om te ontrafelen.

 

 

Lees meer