Cultuurtip november

Cultuur op de Campus geeft op ANS-Online maandelijks een aantal cultuurtips met toelichting. Het valt niet altijd mee om iets leuks te pikken uit de bomvolle cultuuragenda's. In Nijmegen is er veel aanbod, maar weten studenten wel hun weg hiernaartoe te vinden? Dit zijn de tips voor de maand oktober.

1. Music | Monta & Mothers Groovebox
Fresh & Groovy hip hop from Rotterdam
Monta, a solo artist specialized in Dutch hip hop, joins forces with Mothers Groovebox – an energetic hip hop bandband. Together, the collective delivers groovy and soulful live shows with elements of jazz, soul, rock, disco, funk and reggae. Monta already won the title 'ambassador of music in Rotterdam', and anyone who sees him perform will understand why.

Date: Tuesday November 27th
Time: 19:30h
Location: Cultuurcafé
Entrance: free
More information: www.codc.nl

2. Poëzie |Op Ruwe Planken Nummerpresentatie
Dat een podium ook in gedrukte vorm kan bestaan bewijst Op Ruwe Planken, hét literaire tijdschrift van Nijmegen, keer op keer. Tijdens het Wintertuinfestival presenteert de redactie op spectaculaire wijze een nieuw nummer vol literatuur op het ruwst van de snede. Deze keer betreft het thema Saudade, het smartelijk smachten naar een wereld die niet meer bestaat. Poézie, proza, theater of toch iets heel anders, het is altijd een verrassing wat gepubliceerd wordt, maar één ding is zeker: altijd de moeite waard.

Datum: zaterdag 24 november
Tijd: 22:15
Locatie: Café van Doornroosje
Entree: €12,50 voor studenten voor alle festivalactiviteiten die dag.
Meer informatie: www.opruweplanken.nl

3. Music | Jungle + Elderbrook
In 2013 werd Jungle opgericht door Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson. Het duo ging in het begin gehuld in een geheimzinnig imago. Na de release van het wereldwijd bejubelde gelijknamige debuutalbum was het snel gedaan met alle geheimzinnigheid en staan ze werkelijk op ieder groot festival en speelden ze succesvolle tours over de hele wereld. Bestaande uit zeven bandleden is Jungle een neo-soulband met een dynamiek die versterkt wordt door de intense live shows. Met ijzersterke liedjes zoals o.a. 'Happy Man', 'Busy Earnin' en 'Time' in hun repertoire, zijn de verwachtingen voor hun tweede album hooggespannen. Live scoort de band altijd goed met hun spannende combi van soul, disco en groovende liedjes.

Datum: 20 november 2018
Tijd: 20:15u
Locatie: Doornroosje
Entree: €24,-
Meer informatie: www.doornroosje.nl

 

Lees meer

Cultuurtip oktober

Cultuur op de Campus geeft op ANS-Online maandelijks een aantal cultuurtips met toelichting. Het valt niet altijd mee om iets leuks te pikken uit de bomvolle cultuuragenda's. In Nijmegen is er veel aanbod, maar weten studenten wel hun weg hiernaartoe te vinden? Dit zijn de tips voor de maand oktober.

1. Movie Night |ANNE+
To celebrate the International Coming Out Day we partnered up with Dito!, an organization run by and for the LGBT+ youth of Nijmegen. We will be screening a special preview of the upcoming Dutch series Anne+, a drama about the love life of a twenty-something lesbian. The story follows the life of Anne, a student in Amsterdam, during four years and eleven relationships that made her into the woman she is today. If you are as curious and excited as we are, don't miss this exclusive first look. And if you don't speak Dutch, don't worry- the screening will have English subtitles!

Date: Wednesday October 10th
Time: 19:30h
Location: Theatre hall C
Entrance: €3,-
More information: www.codc.nl

2. Poëzie |Onbederf'lijk Vers 2018
Geen ivoren torens, maar fijne cafeetjes in smalle straten. Stichting Onbederf'lijk Vers bezorgt poëzie op bijzondere plaatsen. Op 17 oktober 2018 neemt Onbederf'lijk Vers opnieuw de binnenstad van Nijmegen over met bekende en onbekende poëzie! Met grote namen als Anne Vegter en Derek Otte en nieuw talent als campusdichter Lev Avitan.

Datum: 17 oktober 2018
Tijd: 20:00u
Locatie: Binnenstad Nijmegen
Entree: gratis
Meer informatie: www.onbederflijkvers.nl

3. Cabaret | Marc de Hond 
Inspirerend verhaal over omgaan met verandering.
Veel mensen dromen van verandering: stoppen met roken, afvallen, duurzamer leven, een nieuwe baan (die meer verdient) of een andere partner (die meer verdient). Toch laten we ons vaak tegenhouden door kleine obstakels op de weg. Het leven van Marc de Hond is een grote aaneenschakeling van verandering: hij ging van internetondernemer tot 3FM-dj en van voetbalkeeper tot rolstoelbasketballer bij Oranje. In Voortschrijdend inzicht legt Marc uit hoe hij tegen wil en dank expert werd in het omgaan met verandering. Een inspirerend en optimistisch verhaal voor iedereen die eindelijk eens de knop om wil zetten of de knoop door wil hakken.

Datum: 25 oktober 2018
Tijd: 20:30u
Locatie: De Lindenberg, Steigerzaal
Entree: €16,- voor studenten
Meer informatie: www.delindenberg.com

 

 

Lees meer

Dansen als een Disneyprins(es)

Adellijk dansen gebeurt niet alleen in Disneyfilms, maar ook in Nijmegen. Leden van hofdansvereniging Les Précieuses Ridicules zwieren als de beau monde van weleer door de zaal heen. Toch is hofdansen niet zo gemakkelijk als het eruit ziet.

Tekst: Joep Dorna
Foto's: Irene Wilde

Laura1 750x

'Nog even wachten, ik ben bijna klaar', klinkt een vrouwenstem vanachter het kamerscherm. 'Alleen mijn korset moet nog worden ingesnoerd.' Dan komt Laura Franssen (23) in een enorme hoepelrok vanachter de coulissen tevoorschijn. 'Het korset is echt nodig, anders kan ik deze rok niet dragen', vertelt ze. Laura doet er bijna een half uur over om de jurk aan te doen. In haar paarse jurk doet ze denken aan een echte jonkvrouw.

Het is voor leden niet gebruikelijk om in jurk of kostuum te oefenen, maar vanavond wil praeses Franssen een goede indruk maken. Les Précieuses Ridicules heeft namelijk een proefles op deze woensdagavond, waardoor het vaste oefenzaaltje op de HAN drukker is dan normaal. In totaal zijn er veertien hofdansers aanwezig, waaronder zes potentiele leden. De vereniging heeft dus alle belang zichzelf zo goed mogelijk te laten zien om het huidige ledenaantal van vijftien op te krikken.

Dynamisch duoHofdans jurk 450x
Hofdansen is ontstaan in de balzalen van de kastelen van hoffelijke families. De adellijke stand organiseerde vaak grote dansavonden met als doel indruk te maken op concurrerende families, en partners van de juiste stand te vinden. Les Précieuses Ridicules danst vooral op twee dansstijlen van grote koningshuizen: de elegante Rococo uit het 18e-eeuwse Frankrijk en de militaristische Biedermeier, afkomstig van het 19e-eeuwse Weense hof.

Vanavond staat de Biedermeier op het programma, De nieuwe hofdansers worden ingewijd door zelfverklaard 'dynamisch duo' Eveline en Aukje, twee dames die al wat langer rondlopen bij de vereniging. Al snel treedt er paniek bij het duo op wanneer de enkels van Franssen bijna zichtbaar zijn tijdens een demonstratie van een danshouding. 'Oh nee, we zien je enkels dadelijk', roept Aukje, waarna een licht rumoer bij de andere dansers ontstaat. 'Decolleté is niet erg, maar enkels kunnen echt niet', voegt ze er lachend aan toe.

Hofdans hand 450xDansen op de maat
Etiquette en manieren zijn belangrijk in de wereld van het hofdansen. De eerste opdracht van de les bestaat hierom uit het op de juiste wijze ten dans vragen van een dame. "Heren" –vanwege het mannentekort van de vereniging ook vaak dames – draaien eerst een rondje met het rechterbeen naar voren, vervolgens een rondje met het linkerbeen naar achteren, en eindigen met de knieën gebogen en uitgestoken hand.

Nadat de heren op de juiste manier de dames ten dans hebben gevraagd, gaan de aanwezigen daadwerkelijk in koppels dansen. Hofdansen is moeilijker dan het lijkt. Niet alleen moeten alle pasjes in het juiste ritme van de Oostenrijkse marsmuziek worden gezet, ook moet er aan alle etiquetteregels worden voldaan. Zo ligt de pols lager dan de elleboog, die weer op lagere hoogte moet hangen dan de schouders.

Niet altijd even makkelijk
Tijdens het dansen zijn er flinke niveauverschillen zichtbaar tussen de ervaren en minder ervaren dansers. Waar de leden die al wat langer lid zijn soepel over de dansvloer zwieren, ziet de dans er bij nieuwe leden soms wat knullig uit. Wel zijn de nieuwe leden erg enthousiast en proberen ze meteen hun houding te veranderen als Eveline of Aukje aanwijzingen toeroepen.

Guus Thijssen (20) is een van de potentiele leden op de avond. Hij heeft soms moeite het snelle tempo van de muziek te bij te houden, maar is desondanks erg enthousiast. 'Het was niet altijd even makkelijk, maar voor het grootste deel ging het best goed', verklaart hij opgelucht. 'Ik denk dat ik me wel in ga schrijven.'

Pride and PrejudiceHofdans knik 450x
Een belangrijke reden voor veel leden om met hofdansen te beginnen is de band met de geschiedenis. Ook voor Thijssen is dit de voornaamste reden om bij Les Précieuses Ridicules langs te komen. 'Als Geschiedenisstudent vind ik hofdansen erg interessant vanwege het historische aspect', legt hij op eloquente wijze uit. 'Het elegante van vervlogen tijden spreekt mij erg aan.'

Dit geldt ook voor Elze van der Vies (19). Ze deed eerder aan stijldansen, maar koos voor hofdansen vanwege de link met het verleden. Zij herkent soms de goede manieren die zij aanleert op de training in haar studie Kunstgeschiedenis. 'In Britse series zoals Pride and Prejudice zitten dansen die wij ook doen', legt ze uit. 'Je ziet daarin goed de etiquette, zoals het niet tonen van de enkels, die wij ook proberen toe te passen.'

Octopus-attractie
Hofdansen wordt het leukst, zo zeggen de ervaren leden, als je er eigen expressie in kan stoppen. 'Je moet eerst de basis kennen, voordat je eigen expressie erin losgelaten kan worden', vertellen Eveline en Aukje. Dit komt het beste naar voren tijdens de pauze als vier ervaren koppels op de muziek van Johan Strauss Jr. An der schönen, blauen Donau beginnen te dansen. Met een duizelingwekkende snelheid draaien de duo's om elkaar heen op een manier die doet denken aan een Octopus-attractie op de kermis. Thijssen en de andere nieuwe leden moeten nog even oefenen om dit niveau te bereiken, maar ondanks het niveauverschil maakt het ze niet minder enthousiast.

 Hofdans slot 750x

 

 

Lees meer

De geluiden van Tim

Programmamaker en columnist Tim den Besten staat op donderdag 22 november op het Wintertuinfestival met een college over 'de geluiden van nu', aldus de Facebookpagina van het evenement. ANS was erg benieuwd naar deze geluiden en zocht Den Besten op in een bruine kroeg in Amsterdam. 'Ga ik over de geluiden van nu vertellen? Daar weet ik niks van!'

Tekst: Pleun Weijers
Foto's: Irene Wilde

Tim den Besten, bekend van onder andere de documentaire Super Stream Me en programma's als De Lowlands Show en Beestieboys, kan dus niet vertellen wat hij gaat doen op het Wintertuinfestival. 'We hebben dat nog niet precies bepaald. Een college geven, ik weet niet of ik daar wel goed in ben.' Interviewen kan Den Besten in ieder geval wel. In zijn huidige programma Tims ^ tent ontvangt hij jong, aanstormend talent in een tentje op een camping voor een goed gesprek over het leven. De interviewstijl van Den Besten is spontaan en direct. Het lijkt misschien alsof hij gewoon maar wat doet, maar het levert bijzonder luchtige, openhartige interviews op. Dat is ook niet onopgemerkt gebleven, want onlangs werd Den Besten genomineerd voor de Sonja Barend Award. Aangezien de geluiden van nu nog even op zich laten wachten, maakt ANS er maar het beste van en vragen we hem naar zijn werk. Een interview over interviewen, dus.

Tim den Besten1 750x

In je programma's komen vaak bijzondere mensen voorbij die het net allemaal even anders doen. Ben je zelf ook iemand die het allemaal anders doet?
'Laatst vertelde mijn vader aan de Volkskrant dat ik toen ik klein was een beetje anders was, haha. Wanneer alle kinderen links gingen, sloeg ik juist rechtsaf, zei hij. Ik denk niet dat ik per se alles anders doe, hoewel ik me niet zo snel laat verleiden door groepsdruk. Toch ben ik altijd wel benieuwd naar wat mensen van mijn werk vinden, ik zit vaak op Twitter zodra een programma is uitgezonden. Wanneer een negatieve reactie hout snijdt en iemand bijvoorbeeld zegt, waarom vroeg hij dit of dat niet, dan vind ik dat natuurlijk wel kut. Maar als iemand zegt dat ik lelijk ben, heb ik daar niet zoveel moeite mee.'

Zijn je programma's anders dan andere dingen die je op televisie ziet?
'Ik geloof wel dat de programma's die ik maak, zoals Tims ^ tent, De Lowlands Show en de documentaires met Nicolaas Veul, een beetje anders zijn dan anders. Ze gaan wat langzamer en hebben een andere soort humor, ik hou niet zo van gelikt of popiejopie. Een programma moet grappig zijn, maar tegelijkertijd inhoud hebben. Je moet op het ene moment een serieus gesprek kunnen voeren en meteen daarna een leuke grap kunnen maken. Ik hou heel erg van die combinatie, die er door de VPRO ook wel een beetje in wordt geramd. Toren C lijkt bijvoorbeeld op het eerste gezicht alleen maar grappig, maar is ook kritisch op de kantoorcultuur. Iedereen kent wel iemand op zijn werk die lijkt op een Toren C-personage.'

'Met jonge mensen kun je vaak een beter gesprek voeren omdat ze niet zo op hun woorden letten.'

Interview je graag een bepaald type mens?
'Ik vind het leuk om jonge mensen te interviewen, want zij zijn niet zo vaak geïnterviewd en daardoor nog een beetje onbevangen. Het is niet zo dat ik alleen maar jonge mensen wil spreken, maar met hen kun je vaak wel een beter gesprek voeren omdat ze niet zo op hun woorden letten. Het idee van Tims ^ tent is dan ook om aanstormend talent een podium geven. Mensen die iets bijzonders hebben gedaan, zoals een boek schrijven, maar die nog niet overal te zien zijn geweest. Ik vind het heel leuk om te weten te komen wie deze mensen zijn, wat ze hebben gemaakt en wat hen beweegt.'

Wie zou je graag in je tent willen uitnodigen?
'We wilden heel graag Nathan Moszkowicz, de manager van Lil' Kleine, in ons programma hebben. Lil' Kleine zelf is natuurlijk al heel vaak geïnterviewd, maar de man achter hem nog niet. Hij is een hele jonge zakenman met een flink bedrijf, wat superinteressant is. Helaas is het niet gelukt, hij wilde niet, geloof ik. Maar goed, het volgende seizoen van Tims ^ tent wordt sowieso een beetje anders. Als het goed is komen er veel mensen in het programma die ik graag zou willen spreken.'

Hoe bereid je je voor op een interview?
'Het werkt voor mij niet om me heel goed voor te bereiden, omdat ik dan alleen maar bezig ben met wat ik al weet. Ik vergeet dan de simpelste dingen te vragen omdat ik het al ergens heb gelezen. De redactie voert wel een voorgesprek met alle gasten, waarvan ik dan een documentje krijg. Dat lees ik vaak op de ochtend van het interview even door. De redactie houdt soms ook dingen voor me achter. Ze denken dan: dit gaan we nog niet aan Tim vertellen, het is veel leuker als hij daar zelf achter komt tijdens het interview.'

Je interviews wekken vaak een ontspannen indruk. Hou je echt een interview, of voer je eerder een gesprek?
'Ik snap wat je bedoelt, want ik interview niet heel gestructureerd. Maar zelf beantwoord ik volgens mij niet veel vragen, dus het is niet echt een wederzijds gesprek. Soms is het grappig als iemand iets aan mij terugvraagt, want daarmee kun je ook een bepaalde kant van iemand belichten. Wanneer iemand bijvoorbeeld de hele tijd de vraag terugkaatst, dan zegt dat natuurlijk iets over die persoon. Toch is het belangrijk dat het wel om de gast blijft gaan. Het is dus eigenlijk een interview in de sfeer van een gesprek.'

'Natuurlijk sla ik ook wel eens de plank mis.'

Gebeurt het wel eens dat iemand niet zo goed reageert op je vragen?
'Soms komt het voor dat een gesprek een beetje oppervlakkig blijft. Dan vraag je iemand bijvoorbeeld of er leven is na de dood, maar dan heeft diegene er nog nooit over nagedacht. Dat is dan wel jammer. En natuurlijk sla ik ook wel eens de plank mis. Tijdens het draaien van de aflevering van Tims ^ tent met Anne Fleur Dekker zei ze op een gegeven moment dat Thierry Baudet het ook maar goed bedoelde, waarop ik antwoordde: ja, maar Hitler toch ook? Ik bedoelde natuurlijk dat iemand die het goed bedoelt niet per se goed hoeft te zijn, maar dat was best een heftig moment. Ik moest het toen wel even goedmaken tijdens het gesprek. Dat stuk hebben we er geloof ik ook uitgeknipt.'

Tim den Besten4 450xNu je bekender wordt, krijg je ook steeds meer aandacht van de media. Hoe is het om zelf te worden geïnterviewd?
'Ik moet bekennen dat het me meer moeite kost dan zelf interviewen. Je bent de hele tijd over jezelf aan het praten en je hoopt dat de ander blij is met wat je antwoordt. Tegelijkertijd wil ik ook geen dingen zeggen die ik helemaal niet wil zeggen. Al je woorden worden in een bepaalde context geplaatst, dus het ligt echt aan de interpretatie van degene die het interview schrijft hoe iets overkomt. Jullie kunnen bij wijze van spreken een heel gek stukje typen over wat ik hier allemaal zeg. Daar ben ik in mijn achterhoofd wel mee bezig. Ik heb nu alweer spijt van wat ik net zei over Anne Fleur Dekker, haha.'

Je programma's lopen goed en je krijgt ook steeds meer erkenning. Hoe voelde het toen je hoorde dat je genomineerd was voor de Sonja Barend Award?
'Ik had die dag vrij, dus ik was de avond ervoor laat naar bed gegaan. Toen ik rond een uur of twaalf 's middags wakker werd en op mijn telefoon keek, zag ik allemaal berichtjes van vrienden en collega's. Je krijgt geen een gouden envelop in de brievenbus, de jury stuurt een persbericht eruit en dan hoor je het via via. Maar ik was heel erg blij. We zijn pas anderhalf jaar bezig met dit programma, en dan komt zo'n nominatie.'

Wat hoop je nog te bereiken?
'Ik wil dat mijn werk beter wordt en dat ik zelf ook kan groeien. Het gaat hartstikke goed en we hebben een heel leuk team, dus ik hoop dat ik nog heel lang programma's kan blijven maken. Ik zou verder niet echt bekender willen worden. Het is best raar dat wanneer ik voor een interview iets persoonlijks tegen de Volkskrant zeg, er later berichtjes op NU.nl verschijnen met titels zoals 'Tim den Besten heeft verlatingsangst'. Het is niet dat mensen dit soort dingen niet mogen weten, maar het hoeft van mij niet zo kort door de bocht. Toch wil je dat zoveel mogelijk mensen naar je werk kijken en daarvoor heb je die bekendheid wel nodig. Het is dus een beetje tegenstrijdig.'

Zijn er dingen die je zou willen doen buiten televisie maken?
'Wat ik nu doe, doe ik eigenlijk het liefst, maar televisie is voor mij niet heilig. Er zijn allerlei andere dingen die ik ook leuk zou vinden om te doen. Ik zou best met kinderen willen werken, dan word ik meester Tim, haha. Het lijkt me ook heel leuk om een eigen café of wijnbar te hebben. Dan kan ik alsnog met mensen

...
Lees meer

De minst inspirerende studenten van 2017

Het zal je niet zijn opgevallen, maar vorige week presenteerde Nultweevier een lijst met de meest inspirerende studenten van 2017. ANS komt daarom nu, net als in 2016, met een lijst van studenten die het afgelopen jaar het minst inspirerend waren.

De lijst wordt aangevoerd door Auke van der Veen, dit jaar voorzitter van de Organisatiecommissie van de Batavierenrace. Hoe Van der Veen deze positie heeft weten te bemachtigen, is voor iedereen een raadsel, omdat hij in zijn leven nog geen meter heeft gerend. Vermoedelijk gaat het hier om een uit de hand gelopen grap die allerminst inspirerend te noemen is.

Nummer twee op de lijst is Sander Nederveen, die zijn dagen in het ESC slijt. Daar observeert hij andere studenten die wel hard aan het werk zijn onder het genot van een bakje koffie. In plaats van studeren, spuugt hij om de zoveel tijd een woordenbrij uit als column voor ANS. Daar heeft werkelijk niemand iets aan.

Ook Pim ten Broeke kan niet op de lijst ontbreken. Nultweevier omschrijft hem heel optimistisch als lid van de Universitaire Studentenraad, maar Ten Broeke heeft de medezeggenschap al een half jaar verlaten. Blijkbaar beweegt Ten Broeke zo weinig mensen dat zijn afwezigheid niet verschilt van zijn aanwezigheid.

Tot slot een eervolle vermelding voor Tijs Sikma, sinds 2015 het prototype van een niet-inspirerende student, die al drie jaar op rij Nijmegen niet weet te inspireren. Ook na zijn vertrek als hoofdredacteur bij ANS heeft hij nauwelijks zijn best gedaan om iets aan die positie te veranderen. De redactie prijst de apathie die nodig is om al drie jaar achter elkaar zo weinig mensen te beroeren.

 

Lees meer

De Speld: 'Bij de PVV kun je niet meer in de overtreffende trap'

'Wilders overweegt samenwerking met PVV-fractie', 'Consumentenbond: brandalarm met snoozeknop onveilig' en 'Facebook komt met like-like button'. Satirische website De Speld - 'uw vaste prik voor betrouwbaar nieuws' - brengt parodieën op de actualiteit alsof zij werkelijkheid zijn. Inmiddels heeft de site meer dan 109 duizend volgers op Facebook en vormt zij een dagelijkse portie vermaak voor liefhebbers van de actualiteit. Oprichter en hoofdredacteur Jochem van den Berg verzorgt vandaag een masterclass op de campus tijdens de eerste dag van het Wintertuinfestival. ANS sprak hem alvast over morele grenzen, zijn redactie en een maatschappijkritische houding. Het idee voor De Speld kreeg Jochem van den Berg tijdens het lezen van de Metro in de trein. 'Ik dacht: eigenlijk zouden we veel betere onzin moeten hebben.' Geïnspireerd door het Amerikaanse The Onion - 'America's finest news source' - ging hij op onderzoek uit en zo ontdekte hij dat de meeste moderne, westerse landen al een satirisch nieuwsplatform hadden. In 2007 besloot Van den Berg samen met een groep vrienden in de Nederlandse variant te voorzien. Dienden deze buitenlandse voorgangers als een voorbeeld voor jullie? 'Ja en nee. Wij pretenderen niet het idee van een satirische nieuwssite te hebben bedacht, natuurlijk  keken wij naar buitenlandse collega's. Toch heeft ieder land weer zijn eigen taal en cultuur en bovendien ander nieuws, dus wij moesten zelf uitvinden wat in Nederland het beste werkt. 'Bij ons zie je bijvoorbeeld minder sierlijk taalgebruik, we schrijven meer sec. Of we ook harder zijn dan in andere landen? Dat denk ik niet. The Onion bijvoorbeeld kan ook flink uithalen bij tijd en wijlen.' amsterdam 13-02-2012, Jochem vd Bergfoto Leonard FäustleOver dat hard zijn gesproken: jullie trekken allerlei gebeurtenissen en ontwikkelingen in het absurde, dat kan pijnlijke situaties opleveren. Hebben jullie binnen de redactie wel eens discussies over morele kwesties? 'Met satire zoek je grenzen op, natuurlijk hebben we daar dan discussie over. Dat gebeurt bijvoorbeeld bij rampen of mensen die overleden zijn, het kan heel gevoelig liggen als je hier iets mee doet. Zo hadden wij voor de begrafenis van prins Friso een stuk met een verwijzing naar het Koningslied klaarliggen waarvan wij uiteindelijk toch besloten het niet te plaatsen.' Met 'Nabestaanden hinderen NOS-berichtgeving Filipijnen' haaktenjullie toch in op orkaan Haiyan. Waarom was dit wel acceptabel? 'Daar hebben wij helemaal geen discussie over gehad. De NOS deed in meerdere items verslag van mensen die geen tickets meer konden krijgen om de rampgebieden te verlaten. Vervolgens zeiden ze dat ze zelf gelukkig wel tickets hadden kunnen bemachtigen. Dit stuk was gewoon regelrechte kritiek op de NOS.' Het is voor te stellen dat bepaalde opvallende situaties of personen zich goed lenen voor jullie stukken. Waren jullie bijvoorbeeld blij met de komst van Geert Wilders? 'Nee, de PVV werkte zelf al met uitvergrotingen en dat maakte het voor ons lastig. Wilders ging zoveel rare voorstellen doen dat je met satire niet meer in de overtreffende trap kon. De partij was het absurde zelf al voorbij. We hebben toen op andere manieren naar de situaties moeten kijken en dat is ook wel gelukt. Toen zoveel leden uit de partij werden gegooid vanwege dubieuze carrières, hebben wij geschreven over een PVV'er die werd weggezet omdat zijn intellectuele verleden aan het licht kwam.'
Satire is snel maatschappijkritisch. Is dit ook een van jullie doelen?  'Soms nemen we een duidelijk standpunt in, ja. Dat gebeurde onder andere bij de Zwarte Piet-discussie. In reactie op de Pietitiekwamen wij met een Koloniepetitie.' Op deze Facebookpagina riepen zij de mensen op om te strijden 'tegen het kwijtraken van onze koloniën'. Een duidelijke verwijzing naar het racistische verleden van de Sinterklaastraditie. Op de site bekritiseerden ze de eeuwige discussie met berichtenals 'Columnisten in training voor Zwarte Pieten-discussie'. Toch neemt De Speld bij lang niet alle onderwerpen bewust een standpunt in. 'Ideologische discussies hebben we binnen de redactie nooit. Daar komen we toch niet uit, want er lopen hier zowel veel linkse als rechtse mensen rond.' Na lancering van de website werd het schrijversteam geleidelijk uitgebreid tot de huidige groep cabaretiers, journalisten en promovendi. 'Zo is het een beetje een bij elkaar geraapt zooitje geworden.' Hoe verloopt het denkproces binnen deze redactie? 'We werken heel veel samen. Als iemand een idee heeft gooit hij het in de groep. Alle slechte voorstellen worden met stilte beantwoord en alle goede worden aangemoedigd. Hard, maar eerlijk dus.'
Jochem van den Berg geeft vanmiddag van 12.30 tot 14.00 uur een masterclass in de zijzaal van de Refter. Meer informatie over deze lezing of andere onderdelen van het Wintertuinfestival - waaronder natuurlijk ANS Presenteert - vind je in het programmaboekje. Tekst: Kiki Kolman Foto uit eigen archief Jochem van den Berg

 

Lees meer

Door het oog van de fotograaf

Van de oevers van de Waal tot uitgestrekte meren in Nieuw-Zeeland: leden van studentenfotografievereniging De Cycloop zijn altijd op zoek naar het perfecte plaatje. Dertig van hun beste foto's zijn de hele maand juli te zien bij een expositie in Bibliotheek de Mariënburg.

Tekst: Joep Dorna
Foto's: Syl Bogers, Roelof Hoeksema, Steven Huls en Rutger van Loo /De Cycloop

Studentenfotografievereniging De Cycloop bestaat al sinds 1980, maar veel studenten weten volgens voorzitter Roelof Hoeksema niet van het bestaan van de vereniging af. 'Met de expositie hopen we wat meer aandacht voor onze vereniging te genereren', vertelt hij. Ook denkt Hoeksema, zelf student Informatica, dat de meeste studenten niet weten hoe leuk het is om foto's te maken. 'We schieten overal foto's van. Laatst hadden we als fotografieopdracht het eten van rode pepers, waarna we foto's van elkaars gezichten gingen schieten', grinnikt hij.

Beginnende fotografen kunnen zich ook aanmelden bij de fotografievereniging voor een basiscursus fotografie. Volgens Cycloop-lid Rutger van Loo, die de expositie mede-organiseert, hoeven zij niet per se veel geld te investeren om mooie foto's te maken. 'Veel mensen investeren veel in een dure camera voordat ze beginnen met foto's maken', vertelt Van Loo. 'Je moet eerst beginnen met foto's maken voor je een dure camera koopt.' De fotograaf lacht wanneer hij wordt gevraagd naar een tip voor beginnende fotografen. 'Als je beter wil worden, moet je je foto's aan mensen laten zien die kritisch zijn. Niet aan je moeder – zij zegt toch wel dat je foto's mooi zijn.'

Cycloop expo foto Rutger

Van Loo is zelf met drie foto's op de expositie te vinden. Hij hanteert een simpel recept bij het maken van het perfecte plaatje. 'Ik kies vaak een mooie achtergrond uit, dan wacht ik tot iemand voorbij loopt die ik fotogeniek vind, en vervolgens maak ik een foto. Bij de mooiste plaatjes kan je zelf achteraf een verhaal bedenken. Je ziet iets, weet niet waarover het gaat, maar je kan je toch voorstellen wat er op de foto aan de hand is.' Een van zijn foto's toont een oud echtpaar in de sneeuw. 'Het voordeel van fotograferen in de sneeuw is dat niemand het merkt wanneer ze worden gevolgd', lacht hij.

Cycloop expo foto Steven

Als student Biologie fotografeert Steven Huls graag levende wezens. 'Voor deze tentoonstelling heb ik getwijfeld om vlinders te laten zien. Vlinders vind ik zelf erg mooi, maar ik weet niet of veel anderen die ook aan de muur zouden willen hebben.' Met die gedachte heeft Huls twee foto's van Nijmegen ingezonden, waaronder een foto van de Waalbrug. 'Het mooie aan deze foto is hoe het licht valt. Je ogen gaan meteen naar de lichte vlekken in het gras, en pas daarna naar de rest van de foto.'

Cycloop expo foto Roelof

Voor zijn eigen foto's zijn voor voorzitter Hoeksema een aantal zaken van belang, waaronder kleur. 'In deze foto klopt de kleur van de jurk precies met het schilderij dat achter haar hangt en de kleuren in het tapijt. Daardoor komen de verschillende elementen mooi met elkaar overeen. Kleur kan een belangrijk hulpmiddel zijn om een link tussen je hoofdonderwerp en de rest van de omgeving te creëren.'

Cycloop expo foto Syl

Syl Bogers heeft haar foto's in Nieuw-Zeeland geschoten, waar haar vriend woont. 'De rust en ruimte van Nieuw-Zeeland raakt mij', vertelt ze gepassioneerd. 'Dat gevoel probeer ik vast te leggen in mijn foto's.' Alle vier inzendingen van de student Natuurkunde tonen uitgestrekte landschappen rondom schilderachtige meren. 'Voor deze foto had ik wel wat geluk. Ik was met mijn vriend aan het eten op onze camping toen de maan schitterend opkwam. De maan lijkt ook heel groot omdat hij heel dicht bij de berg staat. Vaak kan je zulke dingen plannen door tijdens zonsopgang of zonsondergang te gaan fotograferen, maar in dit geval was het puur toeval.'

Deze en 26 andere foto's zijn de hele maand juli nog te zien in Bibliotheek de Mariënburg.

 

Lees meer

Even helemaal iets anders: bijzondere vakken aan de RU

Vorig jaar besteedde ANS al aandacht aan het belang van interdisciplinair onderwijs. Buiten de grenzen van je eigen vakgebied kijken, kan erg nuttig zijn. En er is voor ieder wat wils aan de Radboud Universiteit (RU). De vakken die studenten kunnen volgen variëren van ‘Sterevolutie’ tot ‘Goederenrecht’. Maar voor wie eens helemaal iets anders wil doen, zijn er ook genoeg bijzondere vakken te vinden. ANS zocht er vijf voor je uit.

I made the devil do it: Conjuring Spirits in Late Medieval England (5 EC)
Voor wie de boeken van Harry Potter allang heeft verslonden of voor wie de boeken net iets te simpel vond, bestaat er een vak over magie in Engelse literatuur. Tenminste, magie in literatuur uit de middeleeuwen. Bij dit vak leren studenten hoe magie als consistent, logisch systeem werkte, voordat de moderne tijd aanbrak. Volgens de vakomschrijving is het behulpzaam om te kijken naar hoe onze voorouders omgingen met vraagstukken, die de mens nu nog steeds bezighouden. In de middeleeuwen was magie hierbij een belangrijk element. Het vak stelt geen voorkenniseisen en is dus voor iedereen te volgen.

Biodiversiteit (6 EC)
Haal je liever een frisse neus dan dat je met je neus in de boeken zit, dan is dit vak ideaal. Het tentamen voor ‘Biodiversiteit’ bestaat namelijk uit een persoonlijke toets over het herkennen van planten en insecten. Die moet je natuurlijk eerst vinden, dus ga je de velden in op zoek naar vlinders en planten. Met deze kou misschien geen pretje, maar dan is een kop warme chocolademelk extra verdiend. En je hebt wel mooi zes studiepunten binnengesleept.

Gelukkig leven (5 EC)
Hoe wordt ik gelukkig? Het antwoord op deze vraag zouden we allemaal wel willen weten.
Maar waar worden we gelukkig van? En wat is geluk eigenlijk? Tijdens dit vak benader je geluk op een wetenschappelijke manier en onderzoek je welke factoren daarbij een rol spelen. De colleges worden gegeven door docenten met verschillende deskundigheden. Zo wordt er een college gegeven over de psychologie achter geluk, maar ook een over de economische kant van geluk. Of je helemaal zen wordt van het college geluk en mindfulness, moet nog blijken, maar interessant klinkt het wel. Als je dit vak volgt ben je niet alleen een paar EC, maar ook een boel levensinzichten rijker.

Extreme makeover. Lichaamstransformaties cultuur en ideale zelf (v/m) (5 EC)
Het schoonheidsideaal verandert met de tijd en is binnen elke cultuur anders. Tegenwoordig is het streven naar dat ideaalbeeld vergemakkelijkt door de komst van plastische chirurgie. Daarnaast lijken de grenzen tussen de geslachten te vervagen. Hoewel de naam van het vak dus suggereert dat het om mannen en vrouwen gaat, behandelt het vak ook alles er tussenin. Voor wie zich afvraagt waar het ideaalbeeld eigenlijk vandaan komt en of het wel echt zo is dat onze (gender)identiteit vrijer is dan ooit, kan zijn hart ophalen bij het vak ‘Extreme makeover’ van de Faculteit der Sociale wetenschappen.

Mechanical engineering: designing and manufacturing instruments (2 EC)
In twee weken worden studenten klaargestoomd om ingenieur te worden, dat is de bedoeling van het vak Mechanical engineering: designing and manufacturing instruments. Aan het eind van deze cyclus heb je niet alleen geleerd om te denken als ingenieur, maar ga je ook naar huis met een zelfgemaakte bankschroef. De toetsing bestaat namelijk uit het ontwerpen en maken van dit gereedschap.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Extreme Radboudrakkers

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Wanneer ik op de Radboud Universiteit (RU) mensen rond zie lopen in die verschrikkelijke rode hoodies, dan denk ik vrijwel direct dat ik te maken heb met nieuwelingen. In het begin denken zij namelijk dat het dragen van een Radboudhoodie een statussymbool is. Het duurt niet lang voordat alle nieuwe studenten doorhebben dat dit wel meevalt en dat het qua stijl de lelijkheid van het Erasmusgebouw evenaart. Van openbare 'Radboudliefde' is vervolgens gelukkig weinig sprake.

Hoe anders is het aan de andere kant van de oceaan. Toen ik me voor de eerste keer naar de boekwinkel op de campus begaf, verwachtte ik een soort Roelants 2.0: een stoffige winkel maar dan net wat groter, zoals alles in Canada groter is. Ik kwam bedrogen uit. Als de universiteit hier N.E.C. is, dan is de 'boekwinkel' de fanstore. Terwijl ik verwoed zocht naar een theorieboek over generatieve syntaxis, raakte ik verdwaald in een woud van hoodies, shirts, baseball-caps, ondergoed, sjaals, sokken, jassen voor ieder seizoen, tassen, thermosmokken, gewone mokken, agenda's, collegeblokken en nog veel meer rommel bedrukt met het universiteitslogo.

Als leider van het verzet tegen affectie in het openbaar werd ik vervuld met afschuw. Dit werd alleen maar erger toen ik erop ging letten of studenten zich ook tentoonstellen met al deze gigantische meuk. Dat doen ze namelijk zoals ik m'n Schultenbräu altijd dronk: zonder mate. Studenten uit alle jaarlagen lijken minstens vier keer per week solidariteit uit te dragen met de universiteit waar ze een godsvermogen aan collegegeld aan hebben betaald.

Het is een schaamteloze vertoning van universitair chauvinisme waarbij bescheidenheid een waarde is die klakkeloos het raam uit wordt gedonderd. Begrijp me niet verkeerd, het is een prima universiteit met goede faciliteiten en een prettige campus, maar daarin zal het vast niet verschillen met andere universiteiten. Een extreme vertoning van verbondenheid met deze universiteit maakt je geen betere student. Integendeel, het laat eigenlijk alleen maar zien dat je te lui bent om naar een fatsoenlijke kledingwinkel te gaan. Geef mij maar de nuchtere houding op de RU, waar extreme Radboudrakkers met hun rode hoodies een uitstervend ras zijn.

 

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Geen fratsen

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Wonen in Canada, ik kan het iedereen aanraden. Of nou ja, eigenlijk niet, want het fijne aan dit land is nou juist dat het niet heel dichtbevolkt is. Zelf ben ik, na het inleveren van mijn scriptie aan de Radboud Universiteit in juni, vertrokken naar Vancouver. Dat is dan weer precies zo'n stukje Canada dat juist heel dichtbevolkt is. Desalniettemin kost het niet veel tijd om je alleen op de wereld te voelen, op de top van een berg, met enkel een racefiets en een lege bidon. Kortom, goed toeven.

Het dient wel gezegd te worden dat het niet alleen maar rozenkleur en maneschijn is als je voor langere tijd naar het buitenland vertrekt. Met langere tijd bedoel ik niet de standaard uitwisseling die getypeerd kan worden als een alle-dagen-feest-periode. Ik heb het over twee jaar. Dat is dusdanig lang dat het noodzakelijk is om een ritme te vinden, een leven op te bouwen, en een plek te vinden in 'de samenleving', zoals men dat noemt. Dat laatste is het ergste wat er is. Eerlijk is eerlijk: de mensen hier zijn heel aardig, zeer verwelkomend, en doen hun uiterste best om je thuis te laten voelen. Zij vergeten alleen een heel belangrijk ding: ik ben een Nederlander. Sterker nog, ik ben een calvinistische Hollander. Mijn jaren aan de katholieke Radboud Universiteit hebben mij niet minder calvinistisch gemaakt en ik verafschuw ieder enthousiasme dat niet voortkomt uit een geslaagde graanoogst.

Het zal geen verrassing zijn dat mijn afschuw voor uitbundigheid niet bevorderlijk is voor de poging mij hier thuis te voelen. Noord-Amerikanen – Canadezen dus niet uitgezonderd – worden enthousiast van iedere zucht en scheet. De volgende anekdote laat ik als bewijs dienen.

Tijdens een weekend weg besloot ik nieuwe hardloopschoenen te kopen. Niet veel eerder had ik in Nederland nieuwe schoenen gekocht, maar de zolen vielen er vrij snel vanaf. Een leven zonder hardlopen is voor mij zo goed als onmogelijk, dus ik moest en zou nieuwe hardlooppattas kopen. Toen ik de verkoopster vertelde dat ik nieuwe schoenen zocht, was haar eerste antwoord: 'Awesooooooome'. Dit vond ik enigszins overdreven, want het vooruitzicht om $230 uit te geven, vind ik niet bepaald geweldig. Hier was ik nog wel tolerant voor het cultuurverschil, dus ik legde geduldig uit dat ik een ander merk wilde omdat van mijn huidige, ook nog nieuwe schoenen, de zolen afbladderden. Haar reactie was volkomen identiek: 'Awesooooooome'. Nu was het niet enkel overdreven, maar simpelweg ongepast. Schoenen zonder zolen zijn allesbehalve Awesooooooome. Dat is juist iets heel vervelends. Na nog enkele keren dit gewauwel aangehoord te hebben en een godsvermogen te hebben betaald aan nieuw schoeisel, was mijn geduld wel op en was ik blij dat ik de winkel uit was.

Op dat moment verlangde ik weer even terug naar Nijmegen, waar het Erasmusgebouw streng over de campus waakt; waar je in de refter soms niet eens een glimlach toegeworpen krijgt; waar zelfs eduroam een hekel aan je heeft; waar sarcasme de meest uitbundige emotie is en waar dingen hooguit 'stom', 'oke', of heel misschien 'wel leuk' zijn. Eigenlijk verlangde ik het meest naar de C1000, die jaren lang een succesvol verdienmodel hadden met een onuitbundige slogan: Geen fratsen, dat scheelt.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Gegijzelde superster

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Leven als een superster, wie wil dat nou niet? Lang leek het voor mij een onbereikbare droom, maar het is werkelijkheid geworden. Sinds ik bijlessessies organiseer voor de tentamenweken kom ik om in de fans. Of ja, eigenlijk heb ik slechts een fan en de situatie is misschien wat minder simpel dan ik het nu laat klinken.

Wanneer ik bijles geef aan een grotere groep studenten ben ik vooral bezig met de stof en herken ik hooguit enkele gezichten. De rest sla ik niet eens op. De bijleskindjes hebben exact het tegenovergestelde. Zij onthouden mijn hoofd bijzonder goed en vergeten vervolgens alle stof. Dat heb ik geweten, want er bleek een fanatieke groupie te zijn die mij sindsdien telkens confronteert met haar bestaan.

Het begon met een calvinistische knik bij wijze van begroeting, maar nu de frequentie van ontmoetingsmomenten toeneemt, wordt de uitbundigheid van begroeten significant groter. Toen ik eens als vanouds zat te wachten tot de deuren van het ESC voor mij open gingen, zat zij er ook. Zij wachtte alleen niet op de opening, maar op mij. Althans, dat is wat ik er van maak. Dit leek mij het toppunt, maar er komt meer. Laatst zat ik nietsvermoedend aan mijn scriptie te werken en plots maakte zij haar aanwezigheid bekend, waarna zij de plaats naast mij bezette.

Wat een ongemak, want ik moest nu wel de nodige small talk verrichten. In supersterterminologie heet dat ook wel een Meet and Greet. Eigenlijk viel het zo erg nog niet tegen en sindsdien ben ik zelf ook iets enthousiaster geworden. Tegenwoordig groet ik haar iedere keer uit mezelf. Als tegenprestatie ontvang ik dan een stralende glimlach. Het voelt fantastisch om zo'n fan te hebben: daar kan Lady Gaga nog een puntje aan zuigen.

De laatste tijd zwelg ik in narcistische zelfadoratie en ik was ook uiterst beledigd toen een vriend laatst vroeg of ik 'nog last had van die stalker'. Zo zag ik het inmiddels niet meer. Of had hij een punt?

Stalker, groupie, fan, wat is het verschil? Het lijntje tussen een supersterrenbestaan en het Stockholmsyndroom blijkt erg dun te zijn. Ondertussen begin ik vast met het opzetten van mijn eigen modelijn.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Helemaal Loco

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Foto: Vincent Veerbeek 

De Radboud Universiteit heeft de lente in de bol, wat betekent dat de studenten mogen uitkijken naar Radboud Rocks. Zo'n universiteitsfestival klinkt leuk, maar het resultaat is niet bepaald iets om je vingers bij af te likken. De organisatoren hebben een groot scala aan belachelijke activiteiten uit de kast getrokken, waarvan de een nog erger is dan de ander.

De grootste gruwel die ik tot zover langs heb zien komen, is de Grote Studenten Battle. Nieuw is het niet, maar velen zullen er net als ik nog nooit van hebben gehoord. Het idee is dat tien studie- of studentenverenigingen de strijd met elkaar aangaan. Mijn eerste hoop was dat ik de kans zou krijgen om ouderwets te apenkooien zoals vroeger bij gymles. Jeugdsentiment in optima forma, dacht ik. Valse hoop, want de spelleiding is namelijk in handen van de zogenaamde Loco Loco Discoshow. Er wordt niet uitgelegd wat dat precies inhoudt, maar afgaande op de naam dacht ik in eerste instantie dat dit de line-up was voor de festiviteiten bij het kinderdagverblijf op de campus. Dat is dus niet zo, want zij zijn toch echt ingehuurd voor de Studentenbattle. Sterker nog, de universiteit dikt de aanwezigheid van die Loco's nog even aan. De studenten kunnen, in de woorden van de universiteit, 'een hilarisch programma met bizarre opdrachten en maffe spelletjes' verwachten, en dat dus allemaal dankzij de Loco Loco Discoshow.

Het is onvermijdelijk dat dit een gênante vertoning gaat worden, maar het wordt nog erger. De winnaar van deze Loco Loco Studentenbattle krijgt namelijk een prijs die zo mogelijk nog idioter is dan het spel zelf: een stoeptegel. Zelfs als een mislukte grap is het niet leuk, desondanks heeft de organisatie besloten dat de winnaar van het spel voor eeuwig een litteken van deze verschrikking zal overhouden in de vorm van een stoeptegel op de campus.

Het idee van een Studentenbattle met Loco Loco's aan het roer is natuurlijk al een infantiel dieptepunt, maar die stoeptegel maakt het af. Ik weet nog dat als ik als kind losse stoeptegels verfde voor mijn ouders, die dan met een zuur gezicht zeiden dat ze het erg mooi vonden. Zij haalden het niet hun hoofd om die stoeptegel echt een plaats te geven, want zij begrepen ook wel dat je lelijke kunstzinnigheid niet moet stimuleren. Daar denkt de Radboud Universiteit duidelijk anders over en dus mogen we uitkijken naar een kleurrijke verrijking van de campus in de vorm van een stoeptegel.

Het is uiteraard het beste om dit hele idee van tafel te vegen, al vermoed ik dat zoiets niet zal gebeuren. Laat ik dan in ieder geval een tip geven voor een alternatieve prijs: onbeperkt bier drinken in het Cultuurcafé voor alle deelnemers. Dan kunnen ze de nare herinneringen aan de Studentenbattle zo snel mogelijk weer vergeten.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Koffiedeksels nog aan toe!

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Foto: Vincent Veerbeek

Als doorgewinterd koffieslurper beschouw ik mezelf toch wel als expert op het gebied van dat zwarte goedje. Toen enkele maanden terug C opende, in het Elinor Ostromgebouw (EOS), was ik nogal kritisch op de gevleugelde slogan "De lekkerste koffie van de campus." Dat leek nogal hoogmoedig, om voor de opening al met die slogan te strooien. Hoe kun je nou weten of het echt de lekkerste is als niemand nog heeft kunnen ervaren hoe je koffie smaakt? Daarbij ziet het er allemaal nogal hipster uit, wat vaak gelijk staat aan buitenproportionele prijzen voor een bakkie pleur.

Op voorhand was ik dus niet erg positief. Van mijn ouders heb ik geleerd dat vooroordelen niet goed zijn, dus voor een eerlijk oordeel zat er niets anders op dan diep in de buidel te tasten voor wat een halfvol bekertje koffie bleek te zijn. Het kostte slechts enkele flinke teugen om twee dingen vast te stellen. Het eerste was dat een halfvol bekertje heel erg weinig is. Het is echt snel op. Het tweede, en misschien ook wel belangrijkste, is dat de koffie zeker erg goed is. Sterker nog, mijn cynisme over de slogan is verdwenen.

Mijn negatief kritische houding is dus zeker veranderd, als het om de koffie gaat althans. Want laten we eerlijk zijn, er schort nogal wat aan C. Als je bedenkt dat de Radboud Universiteit (RU) het nieuws haalde met het opkopen van emissierechten om deze vervolgens niet te gebruiken, dat het EOS staat vol staat met bakken voor afvalscheiding, en dat alle bekertjes bij C van hernieuwbaar materiaal zijn, dan lijkt de RU net Greenpeace. Hartstikke goed dus, lekker duurzaam, toch? Dat denkt C ook, zij hebben boven hun bar een bord hangen met daarop 'Soep van de Verspillingsfabriek' en 'Stop Waste.' Klinkt goed, maar volgens mij is het niet meer dan symbolisch. Want je kunt er niet omheen dat bij C schaamteloos plastic deksels voor op bekers liggen en dat er, voordat je het af kunt slaan, een rietje in de fritz-kola wordt gedaan.

Het valt niet uit te leggen dat de RU met haar duurzaamheidsstreven de eenvoudigste dingen links laat liggen. Om geen rietjes te gebruiken en geen koffiedeksels uit delen is geen grote mentaliteitsverandering nodig. Dat is iets kleins, waar je makkelijk aan went. Daarbij is C ook niet echt de plek waar mensen met een beker koffie in de auto stappen en dus een deksel op hun beker nodig hebben tegen het morsen. En als C wel zo'n plek zou zijn geweest, zit er zo weinig koffie in die bekers dat een deksel nog steeds geen verschil maakt.

Ik kom graag weer terug voor de lekkerste koffie van de campus, maar dan wel nadat de mooie woorden 'Stop Waste' ook zijn omgezet in daden.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Radboud in de Top2000?

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Na het opstappen van Pechtold bij D66 kan de Radboud Universiteit (RU) zich op haar borst kloppen dat de fractievoorzitter van de regeringspartij een Radboud-alumnus is. Daar mag wel een borrel op gedronken worden, al heeft Arjen Lubach direct pijnlijk blootgelegd dat de opleiding bestuurskunde niet gelijkstaat aan mediatraining. Dit is natuurlijk direct een smetje op Rob Jetten en daarmee ook een beetje de RU. Zo stoer is die jongen ineens niet meer.

Gelukkig kan 2018 nog gered worden, en daar kunnen alle huidige Radboud-studenten verantwoordelijk voor zijn! In oktober heeft een bandje uit Utrecht een single uitgebracht. Niet heel boeiend zou je denken, maar niets is minder waar. Mr. Top2000 Leo Blokhuis heeft het al op NPO Radio 2 gedraaid, en exclameerde de gevleugelde woorden: 'mooi hoor!' Daarbij heeft ook Nico Dijkshoorn enkele karakters op Twitter over dit nummertje verspreid en was hij te spreken over het nummer en de rest van het album. Inmiddels heeft het volledige album ook al een vier-sterren recensie van De Volkskrant ontvangen.

Genoeg introductie, terzake. De band waar ik het over heb is The Yearlings. Door 3voor12 Utrecht zijn zij al eens 'het Nederlandse vlaggenschip van de alternatieve country' genoemd, en ze krijgen nu behoorlijk positieve recensies – zelfs over de grens! Het is deze band die de eer van de RU kan redden. Onder studenten Engelse Taal en Cultuur is deze band al jaren legendarisch. De syntaxis docent Olaf Koeneman is namelijk frontman van deze band. Jazeker, een universitair docent aan de RU is frontman van een door Nico Dijkshoorn geprezen band.

D66 koningskind Rob 'we hebben een goed gesprek met de fractie gevoerd' Jetten is met zijn neoliberale gedachtengoed op z'n minst een controversiële parel van de RU, maar op het lekkere liedje Evelene (You've got to know it) is weinig aan te merken. Lekkere gitaren, dubbele vocalen en een videoclip in de Nederlandse polders. In het ergste geval hou je niet van de muziekstijl, maar kwalitatief zit het goed. Dit moeten we als RU-studenten belonen.

Als het op politiek aankomt geef ik niet graag stemadvies, maar stemmen voor de Top2000 is minstens net zo belangrijk. Bij dezen wil ik alle Radboudianen (studenten, alumni, docenten, etc.) aanmoedigen om de vrije keuze van de Top2000 stemlijst optimaal te benutten. Op 1 december is de grote dag. De eerste stap is om naar de website te gaan om te stemmen. Vervolgens voer je bij de vrije keuze The Yearlings als artiest in, en als liedje Evelene (You've got to know it).

Of je nu D66 stemt of PVV, dat maakt helemaal niet uit. Robje Jetten doet er niet toe. De belangrijkste verkiezingen die eraan komen zijn die voor de Top2000, en de RU heeft iets te winnen. Let's make Radboud University great again!

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Slechte voornemens

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Terwijl iedereen zich onder het genot van zoetgevooisde kerstmuziek aan het voorbereiden is op schandalige overconsumptie tijdens het kerstdiner, is het ook weer tijd om na te denken over de voornemens voor het nieuwe jaar. Stoppen met roken, beginnen met sporten, een paar keer komen opdagen bij college en gezonder eten: het zijn bij veel mensen toch eigenlijk dezelfde voornemens als vorig jaar.

Het is natuurlijk erg demotiverend om ieder jaar te moeten concluderen dat er wederom niets terecht is gekomen van alle goede voornemens. Daarom is het hoog tijd om het eens over een heel andere boeg te gooien. Voor 2018 heb ik dus alleen nog maar slechte voornemens. Ik heb er even over nagedacht en volgens mij kan ik op het einde van 2018 wat positiever terugkijken op hoe het jaar geweest is. 

Mijn belangrijkste voornemen is meer koffie drinken. Ik geloof dat het anatomisch onmogelijk is om mijn koffie-inname te verhogen en dus ook levensbedreigend. Bij voorbaat weet ik al dat dit gaat mislukken (of ik haal het einde van 2018 niet) en ik verkneukel me er nu al over dat ik volgend jaar mag concluderen dat dit slechte voornemen niet is gelukt. Heb ik toch iets goed gedaan. 

Ook heb ik me voorgenomen mijn studie dit jaar niet te halen. Aangezien ik al in een uitloopjaar zit, is dit financieel niet een bijster verstandig idee. Toch is dit een veilige optie, want mocht het zo zijn dat ik het wel af weet te maken, dan mag ik hoe dan ook tevreden zijn. Komt mijn slechte voornemen uit, dan kan ik tenminste zeggen dat ik een van mijn voornemens voor 2018 heb gehaald. Win-win.

Het wordt nog beter wanneer ik begin januari de beste wensen aan mijn familie mag doorgeven. Wanneer die vervelende oom of veel te nieuwsgierige tante vraagt naar de goede voornemens voor 2018, kan ik toch even lelijk uit de hoek komen: "Nou, tante Josefien, ik heb alleen maar slechte voornemens!" Vervolgens neem ik verbeten een hap uit een taaie oliebol en geloof me: tante Josefien zal verdere vragen wijselijk voor zich houden.

Het is bijna jammer dat ik niet eerder aan slechte voornemens heb gedacht, maar beter laat dan nooit. Nu kan het zijn dat de lat voor het nieuwe jaar nogal laag ligt, maar dankzij al deze slechte voornemens zal het in ieder geval een mooi jaar worden. 2018, kom maar op!

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Tweede thuis

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Foto: Vincent Veerbeek

Als student aan de Radboud Universiteit voel ik me behoorlijk anoniem. Dat is een buitengewoon goed gevoel, want grootschalige anonimiteit vergroot de waarde van de niet anonieme momenten. Het Erasmus Studiecentrum (ESC) is zo'n plek waar ik me niet anoniem voel. Voorheen heette dat het MMS en voor intimi is dat nog steeds zo.

Nu komt het weleens voor dat ik nog voordat het ESC geopend is sta te wachten tot de deur opengaat, alsof het Black Friday is. De baliemedewerkers gunnen mij telkens weer een hartelijk knikje als ik binnenwandel en steevast loop ik naar dezelfde PC. Als iemand mij nodig heeft, loopt men ook direct naar diezelfde plek, want daar hebben zij de grootste kans mij te vinden. Ergens in Nijmegen heb ik een kamer, maar het ESC is mijn echte thuis. Ik ben niet de enige, want iedere dag zijn het precies dezelfde mensen die dezelfde plek in het ESC innemen. Je zou kunnen stellen dat ik samenwoon met mensen waarvan ik de naam niet eens weet. Dat is eigenlijk veel erger dan niet weten wie de overbuurman is. Desondanks blijft het ESC bij uitstek de plek waar ik meer ben dan mijn studentnummer. Hoewel alle medebewoners naamloos zijn, erkennen we elkaar, en zo vormen wij een stil verbond.

Zoals dat ook gaat bij huisgenoten, merk je dat iedereen een andere levensstijl heeft. Mijn territoriuminstinct drijft mij ertoe iedere keer weer dezelfde plek te bemachtigen en dat doen de meesten. Een van de medebewoners doet het anders. Iedere ochtend kiest zij een andere plek. Zij houdt niet vast aan een vaste plek of een vaste computer, maar aan de ruimte in het algemeen. Vloeiend verplaatst ze zich langs alle computers en zorgvuldig strijkt zij neer bij de computer die haar vandaag het meest bekoort. Vol bewondering kijk ik iedere dag weer hoe zij de ruimte naar haar hand weet te zetten, en zich zo als leider van de woongroep ontpopt. Zo gaat het iedere week weer, van maandag tot en met vrijdag.

Studeren is geen pretje en de constante druk om deadlines te halen evenmin. Lange avonden, vroege ochtenden: soms vraag ik me af waarvoor ik het allemaal doe. Iedere ochtend loop ik dan het ESC binnen, en dan weet ik dat iedereen in hetzelfde schuitje zit. Die individuele opdracht is ineens niet zo individueel meer. Mijn ESC-huisgenoten, they have my back.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Wannabèta

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Het einde van het collegejaar komt angstig dichtbij, evenals de deadline van mijn scriptie. Dat betekent dat ik het me niet meer kan veroorloven om enkel te doen alsof ik productief ben. Ik moet daadwerkelijk productief worden. Een verschrikkelijk idee, maar de waarheid is nu eenmaal hard.

Gelukkig kwam een goede vriendin laatst met het verstandige idee om samen een dag een samenwerkplek te bezetten en daar een hele kantoordag aan de slag te gaan. Op papier een goed idee, maar de praktijk pakte net even anders uit. Dat lag niet zozeer aan de productiviteit, want ik heb weldegelijk wat nuttigs gedaan. Welnee, het probleem zat in het feit dat we een ruimte in het Huygensgebouw hadden gereserveerd.

Het Huygensgebouw! Zelden heb ik mij zo ontheemd gevoeld. Als inheems bewoner van het Erasmusgebouw was ik volledig uit mijn comfortzone en ik voelde me toerist op mijn eigen universiteit. Omdat ik me niet wilde gedragen als een Duitser in Renesse, had ik me voorgenomen om altijd te doen alsof ik wist waar ik naartoe ging. Dat betekende dat ik bij binnenkomst van het gebouw de vitale onderdelen moest lokaliseren: de toiletten en een koffieautomaat. Schichtig keek ik om me heen, en ik had gelukkig snel in de gaten waar ik mijn plasje kon doen indien ik daartoe behoefte voelde.

Het begin was goed en zoals gebruikelijk had ik na een kwartier druk bezig te zijn geweest recht op mijn eerste pauze. Met stevige tred liep ik vastberaden naar de koffieautomaat, die ik al vakkundig had gelokaliseerd. De koffie druppelde geduldig mijn beker in, waarna ik blakend van zelfvertrouwen terugmarcheerde naar mijn gekoloniseerde computer. Kon het nog misgaan?

Jazeker. Ik had nog geen twee stappen in de bibliotheek gezet, of mijn Huygens-onervarenheid had me verraden. De bibliothecaresse riep mij tot een halt en sprak onverbiddelijk: 'Jongeman, je mag alleen koffie mee naar binnen nemen als er een deksel op zit. Jij komt hier zeker niet zo vaak?'

Mijn hart stond stil. Ik was verraden en er was geen weg meer terug. Ik was een indringer in het territorium van de bèta's. Volledig in paniek keek ik om me heen. Een plan B had ik niet. Het enige wat in mij opkwam was om met het schaamrood op de kaken te erkennen dat ik niet thuis was in het Huygensgebouw. De bibliothecaresse legde vervolgens geduldig uit dat de muizen van het Huygens dol zijn op automaatkoffie, en bood mij een deksel aan. Die Huygensmuizen hoefden wat mij betreft niet uit mijn bekertje slurpen, dus dat dekseltje timmerde ik gehoorzaam op mijn beker.

De volgende dag nestelde ik me comfortabel in het Erasmusgebouw, blij dat ik weer thuis was.

 

Lees meer

Frisse tegenzin: Weermannenmonogamie

Sander Nederveen heeft meestal erg weinig zin in dingen. Dus gaat hij met frisse tegenzin door het (studenten)leven en deelt hij op ANS-Online elke maand ideeën om er het beste van te maken.

Wanneer ik tijdens de tentamenweken bijna ten onder ga aan de studiedruk, kijk ik altijd reikhalzend uit naar het nieuwe semester, want dan wordt alles weer rustig. Niets blijkt echter minder waar, aangezien ik altijd methoden blijf vinden om niet te studeren op momenten dat ik dat wel moet doen. Dan maakt het dus helemaal niet uit of het tentamenweek is of niet.

De grootste afleiding is Facebook. Vol schuldgevoel scrol ik uren door mijn tijdlijn. Als ik me dan minder schuldig wil voelen, verdiep ik me in de comment sections van Facebookberichten, zodat ik me in al mijn arrogantie beter voel dan de mensen die elkaar voor lelijke dingen uitmaken. Zo plaatste De Volkskrant laatst een interview met Gerrit Hiemstra. Behalve een scheepslading negatieve commentaren, viel het ook op dat sommige mensen zwoeren bij Gerrit Hiemstra als de weerman der weermannen. Een zekere Nathan tagde zijn vriend Thom, met de bezwerende woorden: 'Je weet het, Gerrit weet het weer als de beste. Fuck Jan Pieter Kuipers Munneke, Gerrit for life!'

Nathan was zeker niet de enige, want er waren veel commentaren met dezelfde strekking. Ik ontdekte een patroon: mensen die tegen Hiemstra zijn, zijn altijd voor een andere weerman, en zij die van Hiemstra houden, zijn daarin weer heel monogaam. Er was sprake van heuse Weermannenmonogamie. In het kader van academische nuance besloot ik op YouTube fragmenten van zowel Kuipers Munneke als Hiemstra op te zoeken. Gezien de krachtige termen van Nathan had ik sterke tegenstellingen verwacht, maar dat viel behoorlijk mee. Het verschil zat met name in het feit dat Hiemstra voor de dinsdag een noordoostenwind voorspelde en dus koud weer. Kuipers Munneke voorspelde voor de woensdag een zachte dag met een matige westenwind en hier en daar een bui. Na archiefonderzoek in het KNMI-weeroverzicht bleek uiteindelijk dat het die dinsdag inderdaad erg koud was en de woensdag nat.

Ik was verward. Ik zag geen verschil in betrouwbaarheid en gezien het oerdegelijke karakter van beide weermannen kan ik geen doorslaggevend verschil vinden. Het onderzoek heeft me niets gebracht, Weermannenmonogamie is simpelweg ongrijpbaar. Tegelijkertijd voel ik me een buitenbeetje, want ik ben Weermannenpolygaam. Ook voor het weerbericht geldt: Monogamie, Yay. Polygamie, Nay.

 

Lees meer

Goed verhaal, lekker kort: De kracht van een naam

In 'Goed verhaal, lekker kort' krijgen taalverschijnselen hun welverdiende portie aandacht in een goed, maar lekker kort verhaal. Deze keer: ongemakken, oplossingen en trucs met de eigennaam.

Vorige week zaterdag, de verjaardag van een vriendin. Ik kom de huiskamer binnen en kijk om me heen: weinig tot geen bekende gezichten. Het voorstellen kan dus beginnen. 'Hallo, Noor', 'Noor', 'Noor'... Natuurlijk is de gespreksstof onder de aanwezigen net op, dus iedereen is met zijn volle aandacht bij mijn voorsteltafereel. Halverwege heeft iedereen al lang begrepen dat ik Noor heet, maar voorstellen is niet iets dat je voor jezelf doet. Je doet het, omdat je een pure, intrinsieke, hardnekkige motivatie hebt om erachter te komen hoe die andere persoon heet. Ik ploeter me dus stug langs alle handen. 'Noor, Noor, Noor, Noor, Noor.' Einde van de kring. Zestien keer je eigen naam gehoord, en geen enkele andere naam onthouden. Ik plof neer op een vrije stoel. 'Euh, hoe heet je ook alweer?', vraag ik schaapachtig lachend aan mijn buurvrouw.

Er bestaan personen die dit probleem op een amicale wijze weten te tackelen. Het is het type mens dat met een grote zelfverzekerdheid naast de eigen naam 'Dag Noor'/ 'Hallo Noor'/ 'Leuk je te ontmoeten Noor' terugzegt. Een automatisch stemmetje in mijn hoofd reageert dan meteen: 'Oeh, wat een sympathiek persoon', maar in wezen is het gewoon een slimme truc. Diegene vergeet jouw naam zo nooit meer.

Het nog amicalere type mens kan geen genoeg krijgen van het zeggen van je naam. Aan het begin of aan het einde van iedere willekeurige zin wordt plotseling jouw naam geplakt. Net alsof je die zelf niet kan onthouden. Shanne, een enthousiaste deelnemer aan het tv-programma VT Wonen, is zo'n naamzegger. Het begint al bij de eerste kennismaking met presentator Kees Tol (kijk hierhet fragment terug vanaf min. 12.50). Wanneer Shanne aan het begin van de aflevering haar deur opendoet, zegt ze meteen: 'Hee Kees!' Ook de rest van de aflevering lijkt ze haar band met de presentator te willen versterken door hem continu bij naam te noemen. Kees – zelf ook hoog scorend op de schaal der amicaliteit – lijkt het allemaal wel best te vinden.

Niet alleen in gezellige contexten komen namen veel voor. Juist in een grimmige setting vallen ze vaker. Ik moet bekennen dat ik zelf de neiging heb om mijn zusjes in een felle discussie bij voor- én achternaam te noemen. Als statement. Het lijkt je argument net wat meer zwaarte te geven, en het bekt gewoon lekker. Daar denken mijn zusjes overigens anders over. 'Ik weet heus wel hoe ik heet hoor!', beet een van hen laatst terug.

Op een familiefeest ontdekte ik laatst dat ik niet de enige ben met deze – toch wat sneue – eigenschap. Mijn achternichtje ging stoeiend over het grasveld met haar nog net wat kleinere en minder gespierde achterneefje, die deze worstelpartij voor peuters met geen mogelijkheid leek te gaan winnen. Plots begon mijn achterneefje te huilen. De moeder van mijn achternichtje, die toch al in hoge staat van paraatheid verkeerde, brulde op dat moment de volledige naam van haar dochter door de tuin. Alleen de tweede en derde naam misten nog. Misschien een idee voor de volgende keer. De meeste doopnamen zijn immers op zichzelf al reden om in janken uit te barsten.

 

Lees meer

Goed verhaal, lekker kort: De NS, altijd blijven lachen

In 'Goed verhaal, lekker kort' krijgen taalverschijnselen hun welverdiende portie aandacht in een goed, maar lekker kort verhaal. Deze keer: positiviteitsgoeroe NS.

Afgelopen week besloot de NS minder treinen te laten rijden. Er werd namelijk sneeuw verwacht. Enkele Facebook-reacties: 'Stelletje hufters de ligt geen vlok sneeuw..Check voortaan alles ff goed!', en: 'Toen mijn man nog bij NS werkte reden de treinen altijd. Ook al lag er een meter sneeuw. Zielig dat dat niet meer kan.'

Velen zouden moedeloos worden van dit soort opmerkingen. De NS niet. Iedereen die reageert op een post van de NS kan rekenen op een immer positief gestemd antwoord van een medewerker. De NS laat zich niet snel op de kast jagen. Altijd blijven lachen, is het motto. Treinen op tijd laten rijden is voor de NS een uitdaging, maar positieve framing, daar is de spoorwegmaatschappij verdraaid goed in.

Neem de naam van de treinen. Tot 2012 heette een trein die bij elk station stopte een 'stoptrein'. Hierdoor lag de nadruk op het stilstaan van de trein. Dat moest anders, besloot de NS. 'Stoptrein' werd 'sprinter'. Nu was duidelijk dat de trein bewoog! En dat doet het beter in de marketing. Ditzelfde geldt voor het vermijden van de term 'vertraging'. Nooit zal je de NS horen omroepen dat een trein te laat is. Je hoort alleen wanneer de trein vertrekt. Dat dit ook vandaag weer later is dan gepland, daar zwijgt de NS liever over.

Het spoorwegbedrijf spreekt ook liever van een 'aangepaste dienstregeling' dan toe te geven dat er minder treinen rijden. 'Aangepast' is namelijk lekker neutraal. Eigenlijk betekent 'aangepast' helemaal niets. Je weet alleen dat er iets is veranderd in de dienstregeling. Wat er is veranderd, is een grote verrassing. Misschien rijden er juist méér treinen! Of misschien is de trein tussen Maastricht en Den Bosch plots afgeschaft en heeft de NS ervoor gekozen hier iedereen per kameel te vervoeren. Of misschien worden er bij een flinke sneeuwval van 1 centimeter voortaan sleehonden ingezet. Misschien is de conducteur vervangen door een dansmarieke, en de machinist door een yogalerares. Je weet het niet. Alles is onzeker.

Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik minder naïef ben dan ik lijk. Ik trap er niet meer in, in de 'aangepaste dienstregeling'. Keer op keer stapte ik vol verwachting het perron op, om er daar achter te komen dat de verrassing van de dag alwéér een kleiner aantal treinen was. Dan gaat de lol er voor mij toch een beetje af. De NS zelf lijkt de 'aangepaste dienstregeling' nog steeds als een zegen voor de mensheid te zien. Zie bijvoorbeeld onderstaand bericht, dat afgelopen week op de site van de NS verscheen:

'Omdat voor morgen, 30 januari, sneeuwval wordt verwacht, nemen NS en ProRail het zekere voor het onzekere en passen de dienstregeling aan. Ondanks deze aanpassing kan het winterse weer leiden tot extra hinder voor treinreizigers.'

Waarom het woord 'Ondanks'? 'Dankzij' of 'Door' had mij hier passender geleken. Nee, ook dit bericht weet de NS positief te framen. Wij, reizigers, moeten de grote weldoener NS op onze blote knieën danken dat de dienstregeling is aangepast. Want het is toch ook puur genieten dat je buiten de coupé, naast de wc, tussen meerdere onbekende medereizigers met zweetoksels, ochtendgeuren en natgeregende jassen ingeklemd mag staan, omdat er minder treinen rijden?

 

 

Lees meer