huiskamersfeer

ANS eet: Brownies&downieS

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Brownies&downieS

Tekst: Madelon Thevis

In het centrum van Nijmegen, aan het eind van de Van Welderenstraat, is de Nijmeegse vestiging van Brownies&downieS te vinden, gevestigd in een monumentaal pand uit 1905. De lunchzaak is een van de vele franchise locaties waar wordt gewerkt met mensen met een verstandelijke beperking. Ondanks de klimop en de retro bakfiets voor de deur, is het lunchcafeetje niet heel opvallend tussen de vele cafés in de drukke straat. Bij binnenkomst wordt men vriendelijk begroet door twee blonde dames, bij wie er tegen de verwachting in geen sprake is van een verstandelijke beperking. Mede door de prachtige binnentuin en fleurige kussens op de hoekbankjes, proef je als gast meteen de fijne huiselijke sfeer.

brownies and downies 350xSharing = caring
Na een korte tijd komt een ober, welke wel tot de "downieS" behoort, de bestelling opnemen. Eén van de blonde serveersters begeleidt hem hierbij. Op de vraag welke soorten melk er beschikbaar zijn voor in de latte macchiato, antwoordt hij nadenkend dat ze gewone-, soja-, en karnemelk hebben. Hoewel de meesten niet voor de laatste optie zullen kiezen, is het toch een lieve optie. Het ruime voedselaanbod rijkt van warme boterhammen met kroket tot koude met gerookte zalm, en van salade met geitenkaas tot bananoffee pannenkoek. Onderaan de menukaart is een leuk concept te vinden, genaamd sharing = caring: een lunchplank voor twee personen. Voor de vraag wat we hier precies van kunnen verwachten, heeft de ober toch even de serveerster nodig. Ze helpt hem geduldig bij de uitleg en corrigeert hem waar nodig. Het blijkt een lunchplank met verschillende broodjes, dips, en een soep vooraf te zijn wat dan ook de keuze wordt.  

Al snel komt de latte macchiato eraan. Deze wordt geserveerd op een klein dienblaadje, met een glaasje water, slagroom en uiteraard een mini-brownie erbij. De sojamelk geeft een lekkere nootachtige tint aan de warme drank. Tijdens het wachten op de lunchplank, vertelt de serveerster wat meer over het concept van de lunchroom. Voor de verstandelijk beperkten is het werken hier een invulling van de dagbesteding. Ze vertelt dat ze het leuk zouden vinden als er meer studenten zouden komen lunchen en dat ze al een tijdje nadenken over het invoeren van studentenkorting.
 

eten brownies and downies 350x2Stoeiende obers
De lunchplank wordt voorafgegaan door een romige en enigszins scherpe mosterdsoep. Tijdens dit heerlijke voorafje, stoeien twee van de obers wat met elkaar. Als, na wat geduw en gesjor, de een de ander een tik op zijn kruin verkoopt, grijpt de serveerster in. Aangezien het niet druk is deze vrijdagmiddag, gaat ze rustig met de jongens voorin het pand een bordspel spelen. De losse sfeer in het café geeft een soort huiskamergevoel en is erg relaxed. Wanneer het soepje bijna op is, arriveert de lunchplank al. Enthousiast, maar met enige moeite, vertelt de ober wat er op het plankje ligt. Per persoon krijg je twee belegde broodjes: één met zalm en één met pulled pork. Het ziet er goed uit, met de vele toppingen erop. Verder wordt de lunchplank gevuld door gefrituurde gehaktdeegrolletjes, vier sneetjes brood en daarbij een garnalen-, kaas- en tonijnsalade. Het is allemaal erg lekker, redelijk gezond en we zitten goed vol wanneer alle broodjes op zijn.

Bij het afrekenen vertelt de serveerster dat ze zojuist heeft geregeld dat studenten voortaan op vertoon van de collegekaart 10% korting krijgen op de gehele menukaart. Dit zorgt ervoor dat het totaal op 13,45 euro per persoon komt: goed te doen voor zo'n uitgebreide lunch, inclusief heerlijke latte macchiato. Mocht je iets minder te besteden hebben, dan staan er nog een hoop goedkopere lunchopties op de kaart, of kun je even binnenwandelen voor één (of meerdere) van de vijf verschillende soorten brownies. ​

Eindcijfer: 9 

 

Redactie
knapperige friet en verrassende burgers

ANS eet: Smokehouse de Kronenburger

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Smokehouse de Kronenburger. 

Tekst: Jochem Snijders en Inge Spoelstra

De Lange Hezelstraat is een bijzondere straat. Ze puilt uit van de eettentjes en excentrieke winkels. Of het nu de smalte van de straat is die het knus maakt of het feit dat er veel niche-winkeltjes zitten, je vindt er de leukste tentjes. Zo ook de Smokehouse de Kronenburger. 

In het voorbijgaan doet het exterieur vermoeden dat het om een snackbar gaat: de grote puntzak friet en de grotere hoorn softijs vallen als eerst op, beide van plastic. In tweede instantie vallen ons de rustieke banken en de smoker, een type barbeque om vlees of vis langzaam op te garen, op en de tekst Smokehouse de Kronenburger: hamburgers, spareribs

ans eet burger 250xGéén cafetaria
Smokehouse de Kronenburger is een burgertent. Natuurlijk is er friet te krijgen, maar verwacht geen kroketten, frikandellen en kaassoufflés. Dat soort gedrochten vergeet je ook al snel wanneer je het brede scala aan burgers bekijkt. Zo zijn er de Mediterraanse burger, de Joniburger ('het kleine zusje van de Kronenburger') en de Kronenburger ('de grote broer van de Joniburger'). Ook de vegetariër kan zijn hart ophalen met het uitgebreide aanbod aan vegetarische en veganistische burgers zoals de Vergeten Groentenburger en de Saffraan-Polenta-Champignonburger. Zelfs als je al een groot deel van de kaart hebt geproefd, blijft er iets verrassends tussen zitten. 

Dit keer viel de keus op de cheesy fries, zoete aardappelfrietjes, de Zon-Tomaat-Bloemkoolburger en de Zalmburger. De cheesy fries waren royaal belegd met een kleurrijke garnering van kaas, guacamole, pico de gallo, mayonaise en ketchup. Een twist op de welbekende kapsalon, maar zonder de kebab. De zoete aardappelfrietjes waren knapperig en licht besprenkeld met rozemarijn, wat uitstekend bij de smaak van de zoete aardappelen pastte. Ook de burgers waren verrassend. Zelfs als je normaal niet van bleke broccoli zou houden laten de zongedroogde tomaten die ook in de burger zitten, je de groente in een geheel nieuw licht zien. De zalmburger met dille en hollandaisesaus was alles wat je van een zalm kon wensen. Het geheim daarvan zit hem in het kopen van goede zalm en 'niet te lang doorbakken, die fout maken veel mensen', aldus de eigenaar. Voor dit alles betaal je ongeveer 15 euro per persoon, maar hierbij moet worden opgemerkt dat dit qua hoeveelheid meer dan no was.

Uitstekende sfeer
Naast het eten is de sfeer in de Kronenburger ook niet onbelangrijk. Deze wordt verzorgd door AJ, de eigenaar en tevens de maker en bedenker van de burgers. Je waant je soms in de woonkamer - of keuken - van een verre oom. Naast dat hij voor de bestelling iedere gast de tijd neemt, maakt hij graag een praatje. Over de vreemde gasten die hij soms ontvangt, zoals de escortdame die van zijn telefoon gebruik wilde maken om een klant te bellen; het cateringbedrijf dat hij in de VS had of zijn visie op het runnen van een horecagelegenheid ('Ik wil de mensen niks aansmeren; als ze het lekker vinden, komen ze vanzelf vaker terug'). Deze kleine gesprekken en de toewijding waarmee AJ zijn eten klaarmaakt geven een bezoek aan de Kronenburger iets persoonlijks dat je niet in iedere eetgelegenheid terugvindt.

Eindoordeel
Er zijn veel plekken in de stad waar je friet en iets erbij kunt eten. Wil je echter dat naast je honger gestild ook je smaakpapillen gestreeld worden, dan is Smokehouse de Kronenburger een aanrader. De knapperige friet, de verrassende burgers, en de toewijding en vriendelijkheid van de eigenaar zorgen ervoor dat je graag nog eens terugkomt de andere keuzes op de kaart te ontdekken.

Cijfer: 8

 

Redactie
boordevol keuze

ANS eet: Loket 13

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze nieuwe rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Vlaams Friethuis Loket 13

Tekst: Julia Meilink

Gelegen aan de grote markt gelegen staat het compacte Vlaams Friethuis Loket 13. Bij aankomst is het verrassend rustig. Het is zeven uur 's avonds op de vrijdag en de frituur knispert zachtjes op de achtergrond terwijl de frietboer een praatje maakt met een vaste klant. Ondertussen kijkt de hongerige passant verbijsterd naar de opties. De kleine snackbar, letterlijk een soort loket, heeft boordevol keuze. Zo kun je bij je frietje wel 22 verschillende frietsauzen en allerlei snacks uit eigen keuken bestellen: voor ieder wat wils.

Knapperig friet
Allereerst: de frietjes: deze hebben, zoals een goed frietje betaamt, een knapperig korstje gecombineerd met een juiste hoeveelheid zout. Een pluspunt is het feit dat - volgens de website van het friethuis zelf - de aardappels 'vers' zijn  en ter plaatse worden bered tot frietjes. Die lokale bereiding geldt tevens voor veel van de te kiezen sausjes. Een ander pluspunt aan het friethuis in het algemeen, is dat alle maaltijden worden verpakt in kartonnen bakjes en zakken en dat er wordt geprikt met houten vorkjes.

De grote hoeveelheid aan sauzen leidt tot het nodige rumoer aan de balie van het friethuis: moet er worden gekozen voor een romig, pittig of juist een zoetzuur sausje? Alhoewel de sauzen aardig wat kosten ('normale' sausjes: tussen 0,50 en 0,80 en 'premium' sauzen: 0,80 en 2,50) blijken deze de kosten meer dan waard te zijn. Het zoetzure Andalouse steekt vreemd genoeg nog saai uit tegenover de rest van de gekozen dips. Waar het sausje normaliter een goede smaakmaker bij de maaltijd zou zijn, steekt deze nu toch wat kariger af vergeleken met de andere gekozen sauzen.

friet 200xPittige tante
Twee daarvan zijn de Samurai en de Truffelmayonaise. Voor een pittige tante (of oom) zal de keuze voor de hete Samurai gauw zijn gemaakt. Deze lijkt in eerste instantie een romig sausje te zijn, maar verandert na een aantal onwetende seconden in een ware peper. Wie een apartere smaak dan de heerlijke truffelmayonaise bij z’n frietjes wil, kan opteren voor de kruidige tartaarsaus.

Naast de keuzestress voor sauzen, kwam het grote aanbod van zowel vegetarische als vleessnacks. Na een kort beraad met advies van een tiener die achter de kassa staat, wordt gekozen voor zowel zijn aanraders, de 'ambachtelijke vleeskroket' en de 'vegetarische kaaskroket' als voor andere, zoals de gewone kroket en de vegetarische bamischijf. Hoewel je met de vegetarische snacks prima thuis kunt komen, blijkt de ambachtelijke vleeskroket wegens zijn naam toch te hoge verwachtingen op te roepen.

Al met al beschikt het Vlaams Friethuis Loket 13 over een goede bediening, lekkere frietjes, bijzondere sausjes en smakelijke snacks. Zeker een aanrader voor zowel luie student die dichtbij als ver weg van het centrum woont.

Eindcijfer: 9

 

Redactie
Studentikoos kokkerellen

ANS eet: Prakkie - in 'n bakkie

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze nieuwe rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Prakkie - in 'n bakkie

Tekst en foto: Wouter van der Laan

Het concept van Prakkie - in 'n bakkie is simpel. Elke zondag verschijnt er een bericht op de Facebooksite het 'prakkie' van de komende week. Je kan je dan tot maandag twaalf uur aanmelden voor dit prakkie. Later op de dag kan je je bestelde gerecht tussen vijf en zeven 's avonds ophalen. Neem je zelf een bakje mee, dan krijg je 50 cent korting. Kortom, een prakkie in een bakkie.

Studentikoos kokkerellen
Chef en tevens trots eigenaar van dit concept is Wies van Riel. De studente Food Innovation maakt iedere maandagmiddag de balans op: voor hoeveel mensen kookt ze dit keer? Gemiddeld komen er zo’n twintig personen af op het wekelijkse prakkie. Vervolgens probeert Wies zo veel mogelijk verse ingrediënten te halen op de markt. Wat niet op de markt te krijgen is, koopt de studente in de supermarkt. Hierna duikt ze de keuken in met de ingewonnen ingrediënten. Waar? Gewoon in haar studentenhuis. Hier staat, na een middag kokkerrellen, een goed gevulde pan op het aanrecht. Klaar om in bakkies te belanden.

Tot zover de theorie, nu de praktijk. Eerlijk is eerlijk, het was even zoeken. In eerste instantie verwachtte ik niet op zoek te moeten naar een studentenhuis. Na enkele rondjes rondom het Koningsplein samen met mijn plastic bakje, vond ik de locatie. Via een openstaande deur belandde ik op een dakterras. Hier zat een tiental 'Prakkie - in 'n bakkie ambassadeurs' te genieten van de zomerse namiddag.

Na een enthousiaste kennismakingsronde volg ik de chef naar de keuken. Hier schept ze met een soeplepel de maaltijd van deze week in mijn bakje. Het doet me helaas een beetje denken aan een schoolkantine. Als ik vraag naar het idee achter Prakkie vertelt de studente me dat ze een gezonde optie wil bieden voor studenten en beginnend werkenden. 'Een groen studentikoos alternatief voor de ongezonde cafetariasnack om de week gezond te beginnen. Daar zet ik op in.'

prakkie wies 300xDakterras
Deze maandag staat er Kisir, oftewel bulgursalade met groene groentes, een pittenmix en geitenkaas op het menu. Precies wat je zoekt op een tropische dag. De ambassadeurs op het dakterras vragen nog vriendelijk of ik erbij kom zitten met mijn prakkie. Met de gastvrijheid en sfeer zit het daar wel goed. Vanwege tijdnood kies ik er toch voor om het prakkie mee te nemen en thuis op te eten.

Eenmaal thuisgekomen met het goed gevulde bakje, worden gelijk een aantal voordelen van dit initiatief zichtbaar. Geen lange kooktijden, minimale afwas en een studentikoze prijs van 6 euro voor een maaltijd (6,50 als je geen eigen bakje meeneemt). Vervolgens neem ik een paar happen. Het is een luchtig gerecht met een verfrissende smaak wat goed past bij de zomerse avond. De geitenkaas bindt de couscous, sperziebonen en pitten tot een smeuïg te eten geheel boordevol vitamines. Toch vind ik het gerecht na een paar happen een beetje droge kost worden. Gelukkig zorgt de watermeloen, die erbij zit als side dish, voor het frisje dat nodig is. Dit gerecht is al met al een gezonde aanrader met verfrissende smaken die de boventoon voeren.

Prakkie - in 'n bakkie is een degelijk concept. Je neemt een bakje mee, laat het vullen en eet het thuis - of op het balkon bij Wies - op. Het is duurzaam, goed te betalen en ook nog eens gezond. Het is dé studentikoze avondmaaltijd na een lange dag studeren.

De volgende keer blijf ik hangen, Wies!

Eindoordeel: 8.

 

Redactie
De kipspiesjes zijn gelukkig heerlijk

ANS eet: De Ontmoeting

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze nieuwe rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: De Ontmoeting

Op de hoek aan het begin van de Graafseweg staat het restaurant De Ontmoeting. Volgens de website het eerste totaal glutenvrije restaurant van Nederland, dat dagverse originele tapas serveert. De online menukaart belooft allerlei bijzondere gerechten zoals groentekroketjes met bietenpesto en een 'lasagna' van tongfilet. Bij aankomst blijkt het restaurant meer de uitstraling te hebben van een knus en ouderwets café dan dat van een chique restaurant. Met moderne lampen en hangende plantjes aan de muur is geprobeerd een wat eigentijdsere uitstraling te creëren maar dat komt niet echt van de grond. De ouderwetse donkere houtentafels en stoeltjes en de prominent aanwezige bar geven het geheel een huiselijke en wat gedateerde sfeer.


Ik zie ik zie….geen serveerster
Zodra de kaart is overhandigd vertelt de vriendelijke serveerster wat meer over het bestellen in rondes en over de voorgerechten. Ik besluit als voorgerecht het brood met aioli te nemen (brood met aioli €5,67). De huisgemaakte aioli is sterk van smaak en erg goed.  Het brood valt tegen; erg droog en het valt uit elkaar. Voor het bestellen van de eerste gerechtjes blijkt het lastig om de aandacht van de bediening te krijgen. De bediening heeft het enorm druk en lijkt onderbezet te zijn nu de hele zaak vol zit. Als het is gelukt om de aandacht te krijgen van de serveerster bestel ik de maxi sjips met rucolamayonaise (€5,92), de kipspiesjes in kokosmelk gemarineerd (€6,44) en de Pappadum met salade (€6,18). Alle gerechtjes in een keer bestellen lijkt me door de drukte wel handig.

WC koopje
Tijdens het wachten besluit ik even naar het toilet te gaan. De twee krakende steile trappen die daarvoor beklommen moeten worden maken het een uitdaging. Erg grappig is dat bij de toiletten allemaal boeken staan. de ontmoeting eten 350Een van die boeken trekt mijn aandacht. Toch maar even vragen of die misschien te koop zijn. Bij het navragen blijkt dat de boeken eigenlijk niet te koop zijn maar ik heb geluk en voor deze keer kan het wel. Ondertussen zijn al mijn gerechtjes aangekomen en is het tijd om ze te gaan proeven. De sjips zijn lekker knapperig en lijken een beetje op dunne gebakken aardappels. Helaas valt de pappadum met salade een beetje tegen: het koude gerecht past niet goed bij de warme gerechten en de dressing heeft een aparte smaak. De kipspiesjes zijn gelukkig heerlijk. De marinade van het vlees is goed in het vlees getrokken en de kipspiesjes zijn lekker mals. Het eten vult heel goed en aan het einde kan ik geen pap meer zeggen. Bij het afruimen vraagt de serveerster of het gesmaakt heeft en verontschuldigt zich dat het even duurde. Ondanks het wachten en de moeilijkheden rondom het bestellen maakte het lekkere eten en de behulpzame en vriendelijke bediening veel goed. De Ontmoeting is een leuk tentje om uit eten te gaan maar is niet geschikt voor een kleine beurs.

Eindoordeel: 7,5

 

Redactie
Knapperige friet en een vriendelijke eigenaar

ANS eet: De Fest

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze nieuwe rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Cafetaria De Fest.

Gelegen in de wijk Brakkenstein is Cafetaria De Fest voor veel studenten die geen zin hebben om zelf te koken een vaste uitvalsbasis. In tentamenperiodes snel een frietje speciaal halen met je medestudenten of een uit de hand gelopen borrel afsluiten met een pizza, het zal velen bekend in de oren klinken. Toch blijkt bij aankomst al snel dat niet alleen studenten hun weg naar de buurtsnackbar vinden. Vanuit de hele wijk trekt De Fest klanten en het schijnt zelfs dat burgemeester Hubert Bruls een graag geziene gast is.

Hoewel het een doodgewone donderdag is, valt op dat het goed vol zit. Zodra de vriendelijke eigenaar je begroet met een 'Goedenavond! Hoe gaat het?', is meteen duidelijk waarom. Bang dat hij je nog herkent van vorige bezoeken, hoef je niet te zijn. Iedere bezoeker wordt warm welkom geheten: kinderen krijgen een lolly, hun ouders een oprechte handdruk.

Tafeltje dekje
Als iedere cafetaria heeft De Fest natuurlijk een uitgebreide lijst aan soorten friet en snacks, maar daar blijft het niet bij. Er is een ruim assortiment aan pizza's en het is donderdag, de dag die onder vaste gasten bekend (of berucht) staat als 'schoteldag'. Met korting kunnen hongerige studenten genieten van een kapsalon en een blikje fris. Toch besluit ik om voor een regulier snackbardiner te gaan: een rasfietje met en een kroket (3,75 euro).

DeFest400xDe hitte van de stomende frietpannen binnen en het lekkere weer buiten, maakt dat een aantal bezoekers plaatsneemt op het 'terras': drie plastic tafeltjes met stoelen. Als de friet gaar is, blijkt dat de service niet blijft bij de vriendelijke begroeting. Het eten wordt hoogstpersoonlijk naar je tafeltje gebracht. Waar de meeste snackbars hun friet serveren in een plastic bakje met een vorkje in je favoriete kleur als kers op de taart, krijg je je friet bij De Fest op een echt bord. Hoewel het aan de smaak niks verandert, doet het aan de sfeer veel goeds.

'Kom je hier vaker?'
Terwijl de buurtkat buiten rondloopt tussen de tafeltjes, is het tijd om te proeven. De friet is knapperig, de kroket goed gebakken en de mayonaise smaakt, nou ja, als mayonaise. Veel meer valt er van een snackbar ook niet te verwachten, maar voor de hype die De Fest onder veel studenten is, had ik er misschien toch wat meer van verwacht. Het is lekker, maar niet zo uitzonderlijk dat dit bij geen enkele andere snackbar te verkrijgen is.

Bij het terugbrengen van het bord, begint het echter te dagen waarom jong en oud hier zo graag komen. 'Heeft het gesmaakt?', vraagt de nog altijd even vriendelijke eigenaar. 'Jullie komen zeker nog een ijsje halen?' Als ook het ijsje weer met korting wordt overhandigd ('Het is wel goed zo') en de man je uitlaat met een vrolijk 'Bedankt hoor! Tot ziens!', roep je automatisch terug: 'Tot de volgende keer!'. Want friet kun je inderdaad overal eten, maar vriendelijke snackbareigenaren zijn er lang niet overal.

Eindoordeel: 9

 

Irene Wilde

ANS eet: Chidoz

Van vreetschuur tot sterrenrestaurant: in deze nieuwe rubriek verkent ANS Nijmeegse restaurants. Bieden ze culinaire hoogstandjes of zou je geld toe moeten krijgen? Deze editie: Chidoz in de Molenstraat.

Er is een nieuwe ster aan de Mexicaanse horizon: Chidoz. Op haar website belooft het restaurant 'Mexicaanse classics in een nieuw jasje' te serveren: 'Legendary burritoz, tacos, salads and bowls, met verrassende ingrediënten van over de hele wereld.' Oftewel: Mexicaanse klassiekers met een twist. Na vestigingen in Utrecht en Eindhoven, is dit het derde restaurant van de keten.

Chidoz hoopt zich vooral op prijs van de Sombrero-dragende concurrentie te onderscheiden. Dat is van het restaurant af te zien: waar bijvoorbeeld Popopopocatepetl en Don Pablo voorwaardige bediening hebben, moet je bij Chidoz zelf aan de toonbank bestellen, waarna je bestelling voor je neus wordt klaargemaakt. Als je gaat zitten zijn alle stoelen zijn aan de grond geschroefd. Het doet enigszins aan de McDonalds aan de overkant denken en ziet er niet heel gezellig uit. Enkele gekleurde banken zien er beter uit, maar deze zijn helaas bezet.

Tomaatoverdaad
De tortillia's, taco's en bowls zijn redelijk betaalbaar, maar niet overdreven goedkoop. Je kan zelf vanaf €8,75 een maaltijd samenstellen. Ook kan je kiezen uit vooraf samengestelde favourites. Ik kies voor het laatste en ga voor de Classic Tortillia (€10,20) met onder andere kip, rijst, zwarte bonen, kaas en guacamole. Als bijgerecht neem ik een Veggie Quesadilla (€3,50): een opgevouwen kleine tortillia met tomaten en kaas.

Die Quesadilla is enigszins waterig door de overdaad aan tomaat. Hier hadden ook gerust andere groenten (zoals mais of bonen) toegevoegd kunnen worden. Dat kan niet worden gezegd over de tortilla: die is werkelijk tot op de nok toe gevuld met verschillende soorten groentes. Elke twijfel over een te kleine maaltijd wordt tijdens de bereiding zorgvuldig de grond in geboord. Het smaakt allemaal prima, al verzuipt de op zich heerlijke kip in de overdaad aan groente.

Lachen verboden
De twee medewerkers zijn beleefd, al lijkt lachen achter de toonbank verboden te zijn. Hinderlijk: de caissière herhaalt de bestelling niet, waardoor het onduidelijk is of ze de juiste bestelling heeft aangeslagen. Omdat ik geen bonnetje krijg, betaal ik maar op hoop van zegen. De mannelijke medewerker vraagt halverwege of het eten smaakt en de vrouwelijke ruimt na afloop onze dienbladen op. Meer service dan je eigenlijk mag verwachten van een fastfood-restaurant, al ben ik met een drankje meegeteld toch bijna €17 kwijt.

Een paar kleine minpunten kunnen niet verhullen dat Chidoz een goede toevoeging is aan de Nijmeegse horecascene. De sfeer kan iets gezelliger en de maaltijden iets verfijnder, maar je krijgt een prima maaltijd voor een redelijke prijs. Eens te overwegen als je écht geen zin hebt om te koken.

Eindoordeel: 7,5