Zuurpruim op de weg

Rijlessen

Niet alles waar je niet aan moet ruiken of met je tengels aan moet zitten, is beplakt met rode gevarendriehoeken. Roel van Koeverden vertelt je iedere ANS waar je als student voor moet oppassen. Houd buiten bereik van kinderen en huisdieren.

Illustratie: Inge Spoelstra

Rijschool snelweg (van deze zuurpruim)
Voor velen slechts een vage herinnering uit hun middelbare schooltijd, voor sommigen een recente nachtmerrie en voor een paar ongelukkigen een hel die nog moet komen: rijlessen. Tijdens de proefles lijkt er nog niets aan de hand. De instructeur - we noemen hem maar Ad in deze column - schakelt voor je, dus in feite kun jij lekker een uurtje go-karten op de Graafseweg. Naderhand vraagt hij of je een pakket wil aanschaffen. Gelijk hap je toe, niet wetende dat je zojuist hebt getekend voor de meest vervelende, stressvolle uren die je ooit zult beleven.

De bij de proefles vriendelijke Ad laat bij de eerste echte les gelijk zijn ware aard zien. Na vijf minuten met Ad in de auto te hebben doorgebracht, weet je zeker dat je Ad niet mag. Hij is takkechagrijnig en zeurt over alles wat je fout doet, ook al is het pas de tweede keer dat je achter het stuur zit. Je probeert raakvlakken te vinden, maar vindt alleen bevestiging voor het feit dat jij en Ad even veel gemeen hebben als jij en een willekeurig lid van een indianenstam in de Amazone die nog niet in contact is gekomen met de beschaafde wereld.

Vanzelfsprekend werkt de humeurige papzak je op je zenuwen, waardoor je abominabel rijdt. Zonder ingrijpen van Ad had je tegen het einde van je vijfde les al een regiment Gaastra-echtparen, een complete kleuterklas en een vijftigtal hondenuitlaters geschept en zou de lesauto total loss ergens in een greppel bij Wijchen liggen. Toch ga je na je veertigste les op examen. In het CBR-pand ontmoet je je examinator. Gelijk zie je dat hij uit precies hetzelfde hout is gesneden als Ad. De frustratie over zijn drie kapotte huwelijken, kutbaan en incontinente hond staat in zijn dikke kop gegrift en vergiftigt de lucht om hem heen. Aldus verkloot je, net als iedere rijles dit examen finaal. Al bij het verlaten van het CBR grijpt de examinator in, omdat je de van links aankomende pizzabezorger die met 80 km/u en zonder licht aan komt fietsen niet had gezien.

Pas acht jaar, 207 rijlessen en 98,735 euro later heb je je rijbewijs. Beteuterd kijk je naar het roze stukje plastic met je smoel en gegevens erop. Nog wranger is dat straks alle auto’s zelfrijdend zijn. 

 

Myrte Nowee
'Tour de Tinder'

Gevarendriehoek: Tindertroubles

Niet alles waar je niet aan moet ruiken of met je tengels aan moet zitten, is beplakt met rode gevarendriehoeken. Roel van Koeverden vertelt je iedere ANS waar je als student voor moet oppassen. Houd buiten bereik van kinderen en huisdieren.

Illustratie: Inge Spoelstra

Tindertroubles
'Ben jij toevallig-?' Haar stem valt een stuk lager uit dan je had verwacht. Ook is ze bijna even lang en minimaal even zwaar als jij. Aldus lijkt ze evenveel op haar profielfoto als jij op je oma lijkt. Je had ergens gehoopt dat die avond op Nijmegen Centraal een nieuw liefdesavontuur zou beginnen, maar de eerste ontmoeting is gelijk al een ontnuchterende ervaring. Je herpakt jezelf met de insteek om er alsnog een leuke avond van te maken. 'Ja, klopt. Dat ben ik.' En nu? Een knuffel? Drie kussen alsof het je tante is? Een zakelijke, ferme hand? Uiteindelijk ga je toch maar voor een veilige hand. De eerste etappe van de Tour de Tinder is achter de rug. Vele zullen volgen in de sociale hindernisbaan.

Eenmaal aangekomen in het datecafé, staat de tweede uitdaging op je te wachten. Er is nog maar één tafeltje vrij: die bij de ingang waar je vijf keer per minuut de voordeur in je harses geramd krijgt. Daar komt bovenop dat de tent afgeladen is. Hierdoor versta je geen zak van wat je date te zeggen heeft en komt de conversatie even langzaam op gang als een drol in een trechter. Nadat je een half uur loze opmerkingen en open vragen naar elkaar toe geflikkerd hebt, is er eindelijk iets van een gesprek ontstaan. Of ja, gesprek? Eerder oeverloos geouwehoer over niets. Er is niets terug te vinden van de spontaniteit die haar kroegen festivalprofiel uitstraalde. Terwijl ze doorratelt over haar passieve huisdieren en studie Bedrijfseconomie vervloek je het moment dat je haar naar rechts hebt geswipet tijdens een van die vele Tindersessies op het toilet. Zodoende trek je al halverwege je eerste biertje de conclusie dat je een gruwelijke fout hebt gemaakt en je een einde moet breien aan de date.

Je date lijkt daar echter anders over te denken en ontpopt zich ineens tot FBI-rechercheur. De ene naar de andere persoonlijke vraag wordt op je afgevuurd. 'Heb je veel relaties gehad?', 'Wat is je grootste angst?', 'Heb je veel contact met je ouders?', 'Frikadellen of kroketten?' Verbijsterd geef je antwoord op haar vragen totdat er ineens een stilte valt. Je date kiepert haar chai latte achterover en vermeldt daarna dat ze denkt dat het waarschijnlijk niets gaat worden. Voor je het weet heeft ze al afgerekend en het pand verlaten. Daar gaat je match. En dat met Tinder Gold.

 

Redactie
Zes soorten medestudenten

Gevarendriehoek: Werkplek

Niet alles waar je niet aan moet ruiken of met je tengels aan moet zitten is beplakt met rode gevarendriehoeken. Roel van Koeverden vertelt je iedere ANS waar je als student voor moet oppassen. Houd buiten bereik van kinderen en huisdieren.

Illustratie: Inge Spoelstra

Pen: check. Papier: check. Afgeragde MacBook: check. Je bent weer helemaal klaar om een middag te strijden in de UB, maar er is een probleem: de papzak die tegenover je aan tafel is gaan zitten. Nog geen drie seconden na zijn komst haalt hij een frikadelbroodje tevoorschijn. Daar gaat de rust. Met veel gekraak en gesmak wordt het bladerdeeg naar binnen geschrokt. Zoals deze vreetzak zijn er wel meer types die bepalen of je een vruchtbare studiedag gaat hebben of niet. Een kort overzicht van deze rustverstoorders vind je in deze column.

Ten eerste heb je de sociale studente. Voor haar ligt weliswaar een tweetal wetboeken, maar dit is puur schijn. Laat je niet misleiden. Ze is voornamelijk bezig selfies te maken en appjes te sturen. Iedere vriendin, studiegenoot of vage kennis die ze in haar vizier krijgt, haalt ze naar zich toe voor een ouwehoersessie van minimaal twintig minuten. Daarnaast heb je de mompelaar die zo diep in zijn wiskundesommen is verzonken dat de wereld om hem heen niet meer bestaat. Ononderbroken neuzelt hij door over de getallen en formules waarmee hij aan het worstelen is.

Dan is er nog de koffiedrinker met een zwakke blaas. Continu word je uit je concentratie gehaald door de clown voor je die zijn dagelijkse quotum van vijftien cappuccino's moet halen. De helft van de tijd haalt hij koffie en de andere helft van de tijd loost hij het. De stinkzak. Op het eerste gezicht is er niets aan de hand. Totdat hij zijn bek opentrekt. Een putlucht waar je een trilogie over vol kunt schrijven, komt uit zijn muil. Als hij zich uitstrekt, komen zijn oksels vrij, waardoor zijn gore zweetlucht ongehinderd de lucht kan vervuilen. 

Verder heb je natuurlijk ook de trut met de draagbare kermis. Haar mobiel ligt midden op tafel. Er gaat geen minuut voorbij zonder dat het een kakofonie aan ringtones produceert. Daarbij geeft het apparaat nog een Pink Floyd-achtige lazerlichtshow bij ieder bericht dat er binnenkomt. En tot slot is er de onvoorstelbare hoop zooi van een onbekende eigenaar. Tachtig procent van de tafel is bezaaid met boeken, schriften, koffiecups en laptops, maar de eigenaar is nergens te vinden.

Dus wat doe je de volgende keer als je een productieve studiedag wil hebben? Precies. Je overnacht in je Northface-slaapzak voor de UB en bezet 's morgensvroeg gelijk een van de schaarse eenpersoonsbureautjes.

 

Redactie
Noodzakelijk kwaad op het spoor

Gevarendriehoek: Arriva-treinen

Niet alles waar je niet aan moet ruiken of met je tengels aan moet zitten is beplakt met rode gevarendriehoeken. Roel van Koeverden vertelt je iedere ANS waar je als student voor moet oppassen. Houd buiten bereik van kinderen en huisdieren.

Arriva, streekvervoer met streken
Ingeklemd tussen twee hijgende dikzakken kijk je hoe de persoon voor je selfies zit te maken. Ondertussen volg je onvrijwillig het telefoongesprek van een meid die aan de andere kant van de coupé zit. Ze gaat vanavond sushi eten met vriendinnen. Fijn om te weten. Je probeert nog even een dutje te doen, maar wordt ruw gewekt als de trein zonder aanleiding abrupt stopt en een paar tellen later weer verder rijdt. Als er ook nog wordt medegedeeld dat de trein niet verder rijdt dan station Mook/Molenhoek, is de Arriva-experience compleet. Arriva-sprinters zijn een noodzakelijk kwaad voor velen van ons, maar waarom zijn ze eigenlijk zo kut?

Allereerst, de stoelen zijn altijd te klein voor je. Ergens in het hoofdkantoor van Arriva is bepaald dat reizigers slechts een zitoppervlak van 6,5 cm2 hebben. Als gevolg zit je ieder ritje naar thuisthuis tegen een of andere naar rioolwater stinkende goorlap aangedrukt.

Verder is de kans dat je rust vindt in een Arriva-trein even groot als de kans dat je rust vindt in de TKB tijdens carnaval. Bij ieder dorpsstationnetje stroomt de trein vol met een horde luidruchtige orks gekleed in vuilniszakjassen. Ze komen steevast in groepjes van drie of vier de rust verstoren met hun onophoudelijke geouwehoer over bier, school en scooters.

Bovenop al die nadelen komt nog dat Arriva-sprinters even betrouwbaar zijn als je manipulatieve ex-vriendje. Ze rijden niet op stroom, maar op diesel. Op de Limburgse leeuw op de zijkant na zijn het praktisch derderangs kolentreinen uit de voormalige Sovjet-Unie.

Als klap op de vuurpijl heeft Arriva een rijk repertoire aan sadistische trucjes in huis. Zo koppelen ze wel eens lukraak het achterste treindeel los, zodat je een half uur in de kou kunt gaan staan wachten op station Boxmeer. Hopelijk ben je nog vruchtbaar als je om half twaalf weer eens terug bent op je kamertje.

Al die nadelen zouden niet zo zwaar wegen als er tenminste wifi was om de misère te vergeten. Maar helaas, wifi in een Arriva-sprinter is net als Sinterklaas: het bestaat niet en steeds minder kinderen geloven erin.

Aldus is mijn reisadvies aan jullie om Arriva-sprinters te mijden als een leprakolonie. Pak de fiets. Of de benenwagen desnoods. Of bel je ouders op dat je de komende vijf jaar niet meer thuiskomt. Alles. Behalve. Arriva.

 

Redactie
Familie kies je niet, studiegenoten ook niet

Gevarendriehoek: Groepsopdrachten

Niet alles waar je niet aan moet ruiken of met je tengels aan moet zitten is beplakt met rode gevarendriehoeken. Roel van Koeverden vertelt je iedere ANS waar je als student voor moet oppassen. Houd buiten bereik van kinderen en huisdieren.

'Oké, laten we er maar een eind aan breien. We hebben de hele middag overlegd, maar gelukkig hebben we wel een Drive aangemaakt en de opdracht verdeeld.' Apathisch blijf je voor je uitstaren. In deze vier uur had je de groepsopdracht gemakkelijk in je eentje kunnen maken en volledig met een ganzenveer kunnen uitschrijven op een stel rijstkorrels. In plaats daarvan heb je met je groepsgenoten de hele middag lang zwijgend naar een leeg Word-bestand zitten staren. Groepswerk is standaard te kut voor woorden, maar waarom eigenlijk?

Groepsgenoten. In veel gevallen heb je geen concreet bewijs dat ze echt bestaan. Je ziet dat ene Hans bij je groepje is ingedeeld en probeert contact met hem te krijgen. Je stuurt hem eerst een mail. Daarna stuur je hem een Facebook bericht. Pas na een maand krijg je een reactie. 'Jo, sorry voor de late reactie. Ik was op skivakantie en ben pas net terug. Stuur maar wat ik moet maken.' Thanks voor je input, Hans.

Aan de andere kant van het spectrum heb je de autoritaire regelneef. Terwijl ze staat uit te leggen hoe de taakverdeling eruit gaat zien, beeld je haar in met een SS-uniform aan. Staat perfect. Als ze klaar is ga je uit vrees voor keiharde represailles maar meteen aan de slag met je toegewezen stukje. Je levert het op tijd in bij de Hauptstrumführerin. Binnen een uur krijg je al een reactie. Haar passief-agressieve mail is samen te vatten in drie woorden: doe maar opnieuw.

Dan zijn er nog de moeilijkheden om een groepsmeeting te plannen. Groepsgenoot A is een prominente pik bij de studentencurlingvereniging, groepsgenoot B moet zich per se iedere avond vakkundig de tering in zuipen op de sociëteit en groepsgenoot C verlaat alleen voor tentamens en de uitbraak van WO III zijn ouderlijk huis. Als je de agenda's bij elkaar legt, kom je erachter dat het eerst mogelijke moment voor een afspraak 24 mei 2026 tussen 9.30 en 11.30 uur is.

Uiteindelijk is het tien uur 's avonds op de dag van de deadline. Jij doet de laatste check, omdat jouw deel minder werk zou zijn. Je kijkt naar wat de anderen ervan gemaakt hebben en ziet dat het deel van je ene groepsgenoot vol spelfouten staat, het deel van je andere groepsgenoot maar twee zinnen lang is en het laatste deel wegens onbekende redenen in het Hongaars is geschreven. Volgende keer alleen doen? Ja.

 

Redactie
Wat de pot schaft

Gevarendriehoek: Uiteten

Niet alles waar je niet aan moet ruiken of met je tengels aan moet zitten is beplakt met rode gevarendriehoeken. Roel van Koeverden vertelt je iedere ANS waar je als student voor moet oppassen. Houd buiten bereik van kinderen en huisdieren.

Je loopt met je vriendin door de stad en opeens zegt ze: 'Kijk, drie gangen voor vijftien euro! Inclusief drankje. Doen?' Je wil geen skere joekel zijn – zij weet ook dondersgoed dat ome DUO gisteren nog een mille op je bankrekening heeft gestort – en gaat akkoord. Een kwartier later zit je naar je armetierige kop tomatensoep met "verse" basilicum te staren en heb je al spijt.

Restaurants proberen studenten naar binnen te lokken met schijnbaar goede deals. "Drie gangen voor 15 euro." Of meer accuraat: "Drie teleurstellingen voor 15 euro". Je mag kiezen wat je wil en dat voor een vaste prijs. "Kiezen" komt helaas neer op een keus maken tussen een sneue carpaccio of een veredeld cup-a-soupje als voorgerecht, een McAnusburger of een platgetrapte schnitzel als hoofdgerecht en als nagerecht een vormloze dame blanche of twee kubieke millimeter cheesecake.

Met je hongerige kop kies je uiteindelijk voor de hamburger en de dame blanche. Had je dan niet beter naar een snackbar kunnen gaan? Ja. Ze jassen een satéprikker door je burger, pleuren het op een wit vierkant bord en gooien er wat sla met accuzuurdressing bij, maar in de essentie krijg je hetzelfde voer als van Ali's snackcorner. Alleen dan wel twee keer zo duur.

Daarnaast zijn de restaurantbazen nog lang niet tevreden als ze je zuurgeleende vijftien euro hebben afgetroggeld. Ze maken het eten zo intens zout dat het fysiologisch onmogelijk is om je maaltijd met enkel je startbiertje van 15 cl te trotseren. Verder zijn de vijf frietjes die je bij je hoofdgerecht krijgt nooit voldoende en moet je altijd bijbestellen. En als je een ander sausje wil dan Zaanse smegmamayonaise of ketchup moet je natuurlijk ook lappen.

Vervolgens heb je nog trek als de drie aanfluitingen plus consumptie achter de kiezen zijn. Je verlaat samen restaurant Den Ouden Vreetschuur en stelt voorzichtig voor om nog even snel een zak chips te halen 'voor straks op de bank'. De blik die je dan van je vriendin krijgt toegeworpen maakt het droevige etentje compleet. Vol medelijden en walging vraagt ze zich af hoe ze in godsnaam ooit voor zo'n onverzadigbare vreetbeer heeft kunnen vallen.

Dus, maak van studentenmenu maar studentenmenooit en duik de volgende keer als je eens iets anders wil dan je gebruikelijke pasta pesto maar gewoon de snackbar in.

 

Redactie
Reisverslagen vol clichés

Gevarendriehoek: Vakantieverhalen

Niet alles waar je niet aan moet ruiken of met je tengels aan moet zitten is beplakt met rode gevarendriehoeken. Roel van Koeverden vertelt je iedere ANS waar je als student voor moet oppassen. Houd buiten bereik van kinderen en huisdieren.

Je bent erin geluisd. Het verhaal van je huisgenootje begon zo schattig en onschuldig, maar inmiddels zit je al vijf minuten schokkerige videobeelden van een Vietnamees marktje te bekijken. 'Kijk hoe simpel ze daar leven. Dat is toch geweldig! Eigenlijk moeten we dat hier ook meer doen.' Haar homemade footage werd voorafgegaan door een half uur durende diashow van Aziatische boertjes die hun verschrompelde landbouwproducten tevergeefs aan de man proberen te brengen. Vooral vlak na de zomer moet je op je hoede zijn. Voor je het weet is je beste vriend net terug van een 'supergave' reis door Turkmenistan of heeft je stapmaat zojuist vier weken met een rugzak door de Baltische staten gebanjerd. Pas op voor reisverhalen.

'Het is toch leuk om over iemands vakantie te horen?' Nee. Etiketten van bierflesjes aftrekken is leuk, naar iemands reisverhaal luisteren niet. Misschien zouden vakantieverhalen wat beter aan te horen zijn als daadwerkelijk het woord 'vakantie' in de mond zou worden genomen, maar dat is vloeken in de kerk. Tien dagen op je luie gat zitten ergens op een strand in de Antillen is getransformeerd tot 'echt even weer mijn rust vinden.' Aapjes en plantjes kijken in de rimboe valt tegenwoordig onder de noemer 'mijn band met de natuur herstellen.' Reisverhalen zijn altijd doorspekt met eyeopeners en 'diepe ervaringen' waarmee de verteller graag wil benadrukken dat jij een onderontwikkeld kleiboertje bent dat nog niet eens zijn eigen achtertuin kent.

Daarnaast zijn reisverhalen altijd even incoherent en onbegrijpelijk als je schoonmoeders kledingkeuze. 'En toen gingen we naar een oud vissersdorpje. O nee, dat was de dag daarna. Nee, eerst gingen we naar een oude tempel. Ja, eigenlijk is het een moskee. Of toch niet?' Dankjewel voor de heldere info. Het lijkt wel of je reislustige vriend door zijn enthousiasme de draad van zijn verhaal kwijt is. Of waarschijnlijker: hij heeft geen idee wat hij nou werkelijk gezien heeft. Je vriend zat zonder twijfel alvast na te denken over welke McFlurry hij na de tour zou bestellen terwijl de gids uitweidde over de geschiedenis van Bali's oudste boeddhistische tempel.

Dus kijk goed uit wanneer je studiegenoot opeens een foto van zichzelf op een struisvogel onder je neus schuift. Wees gewaarschuwd wanneer plots de Brooklyn Bridge op de profielfoto van je sportbuddy verschijnt en ren vooral keihard weg als je studiemaatje quasinonchalant laat vallen dat zij een jetlag heeft.

 

Redactie