De Tegenpartij is terug

Opgetrommeld: Geen gezeik, iedereen rijk

Politicologiestudent Jip Trommelen volgt niet alleen het nieuws, hij heeft er vaak ook nog een mening over. Op ANS-online schrijft hij iedere maand over de gebeurtenissen, groot of klein, die hem zijn opgevallen. 

Illustratie: Inge Spoelstra

Zo, dat was de zomer weer. Tijd voor een nieuw collegejaar, een nieuw politiek jaar en dus nieuwe columns.

Terwijl RU studenten op hun zonnebedje lagen of zichzelf ontdekten in Zuidoost-Azië, maakte de Tegenpartij haar terugkeer in politiek. De Tegenpartij, ja. Met mijn 24 jaar ben ik veel te jong om opgevoed te zijn met het werk van Van Kooten en de Bie, maar de legendarische 'Tegenpartij' sketches uit de jaren 70 en 80 zijn zo goed dat ze de tand des tijds hebben doorstaan.

Nu Nederland geteisterd wordt door de zogeheten 'stikstofcrisis', is het partijprogramma van de fictieve partij actueler dan ooit. Enkele slogans van de partij waren: Nergens geen maximumsnelheden! Honderdtwintig? Dat rijden wij al in z'n achteruit! en Geen gezeik, iedereen rijk! Klinkt bekend, hè? Nu duidelijk is dat iedere Nederlander binnen zijn of haar mogelijkheden iets moet doen om de uitstoot van stikstof terug te dringen, buitelen politieke partijen over elkaar heen om doelgroepen aan te spreken die zich vooral níét aan hoeven te passen. Minder hard rijden? Schei uit. De Formule 1 race in Zandvoort? Daar blijf je van af! Onze landbouwsector die 90% van haar productie exporteert en grofweg de helft van de stikstofuitstoot voor haar rekening neemt? Die pak je niet aan, ben je gek geworden?!

De eindstand van dit alles is dat elke maatregel om het probleem aan te pakken wel iemand treft, maar iedereen van mening is dat van hem of haar niets gevraagd mag worden. De politiek vertelt namelijk tegen elke groep in de samenleving dat zij gespaard zullen worden. Diegenen die het wel wagen om een eerlijk maar moeilijk verhaal te vertellen, zoals gebeurde tijdens het boerenprotest in Den Haag, worden met pek en veren (of met mest) het land uit gejaagd.

Pappen en nathouden dus. Geen gezeik, iedereen rijk. Dat beleid heeft één voordeel. De discussie over maximumsnelheden zal snel vervagen wanneer we ons moeten afvragen hoe hard je mag varen op het A2-kanaal tussen Amsterdam en Maastricht.

 

Redactie
Tikkeltje komisch

Opgetrommeld: De USR-verkiezingen zijn een welkome verfrissing

Politicologiestudent Jip Trommelen volgt niet alleen het nieuws, hij heeft er vaak ook nog een mening over. Op ANS-online schrijft hij iedere maand over de gebeurtenissen, groot of klein, die hem zijn opgevallen. 

Illustratie: Inge Spoelstra

Liefhebbers van verkiezingen konden hun geluk niet op de afgelopen maanden. Na de gemeenteraadsverkiezingen, Provinciale Statenverkiezingen en de Europese verkiezingen kunnen ze zich opmaken voor de Universitaire Studentenraad verkiezingen. Het lijkt het merendeel van de studenten echter weinig te boeien. De opkomst bij deze verkiezingen is doorgaans lager dan dat van een gemiddeld hoorcollege in juni.

Het probleem? Er zijn slechts twee partijen om op te stemmen en, laten we er niet omheen draaien, deze zijn praktisch hetzelfde. Zelfde verhaal, andere poppetjes. asap en AKKUraatd hadden nota bene tot voor kort een formeel samenwerkingsverband. Dit alles levert bepaald geen sexy campagne op. Dat kon anders, dachten ze bij AKKUraatd: die partij zei hun aandeel in de samenwerking op, iets waar asap op haar beurt niet van gediend was. Veel te lange open brieven en beschuldigingen in ‘de media’ volgden. Alles werd uit de kast getrokken om de verkiezingen relevant te maken. Ik hoop van harte dat het werkt en dat er dit jaar massaal wordt gestemd. De USR verkiezingen zijn transparant, een tikkeltje komisch en een welkome verfrissing ten opzichte van de politiek die in de Hofstad bedreven wordt.

In Den Haag werd namelijk weer eens een poging gedaan om studenten een oor aan te naaien. Na de verbroken beloftes rond het verkrijgen van een Hypotheek en extra investeringen in het onderwijs, werd het deze week tijd om de rente op studieschulden te verhogen. Dit plan heeft het ternauwernood niet gered, maar al met al schetsen deze maatregelen een somber beeld.

Als we VVD-kamerlid Daniel Koerhuis moeten geloven, wordt ook het krijgen van een huurwoning een lastig verhaal. Hij berekende dat jaarlijks 13% van de sociale huurwoningen naar statushouders gaat, wat betekent dat over 7,5 jaar álle woningen in bezit zijn van deze groep (7,5 * 13% = 100%) en je als afgestudeerde in de kou komt te staan.

Een angstig toekomstbeeld, maar het biedt ook perspectief. Wanneer je je herkansing Economie verprutst omdat je de door ASAP en AKKUraatd geregelde weblectures nu nóg niet hebt teruggekeken, kan je altijd nog tweede kamerlid worden bij de VVD.

 

Redactie
De keerzijde van vrijheid

Opgetrommeld: Vrijheid van meningsuiting of plicht te beledigen?

Politicologiestudent Jip Trommelen volgt niet alleen het nieuws, hij heeft er vaak ook nog een mening over. Op ANS-online schrijft hij iedere maand over de gebeurtenissen, groot of klein, die hem zijn opgevallen. 

Illustratie: Inge Spoelstra

De nationale dodenherdenking op 4 mei en het vieren van onze vrijheid op 5 mei zijn ieder jaar goede momenten om te beseffen dat onze hedendaagse vrijheden niet uit de lucht zijn komen vallen en dat velen hun leven hiervoor hebben gelaten. Dat sommigen beter met deze vrijheden om kunnen gaan dan anderen blijkt uit het feit dat tientallen toetsenbordhelden de dodenherdenking aangrepen om hun gal te spuwen over de nieuwe burgermeester van Amsterdam (Femke Halsema).

Dat het mág, wil niet zeggen dat het móét. Een gedachte die mij de laatste tijd vaker bekruipt wanneer mensen het recht op vrijheid van meningsuiting zien als een plicht anderen de ganse dag te beledigen. Toegegeven, mogen maar niet moeten geldt ook voor Halsema's actie om een waterkanon en de Mobiele Eenheid af te sturen op feestvierende Ajax supporters. Blijft overeind dat Halsema nu enkele maanden aan het werk is en de voornaamste drek die zij over zich heen krijgt, gericht is op haar partij, haar geslacht en het feit dat ze niet Eberhardt van der Laan is. Dat kan beter, boze Twitteraars.

Halsema voert een oneerlijke strijd, misschien nog wel oneerlijker dan de strijd die 'haar' club Ajax al enkele maanden voert. Tartend met de wetten van het Europese topvoetbal knikkeren zij de ene na de andere miljardenclub uit de prestigieuze Champions League. Het wordt zelfs voor de meest doorgewinterde Feyenoorder met de week lastiger om niet mee te gaan in de nationale euforie die zich rond de Amsterdamse voetbalclub ontspint. Echter, hoe goed Ajax ook is of wordt, ze zullen het nooit winnen van Bryan Smeets. De kale spelmaker boorde de Amsterdammers drie jaar geleden al eens een titel door de neus, en zorgde er dit seizoen mede dankzij een goal van eigen helft tegen - u raadt het al - voor dat mijn clubje TOP Oss haar hoogste eindrangschikking ooit behaalde.

Een prestatie waardoor ik al vóór 5 mei in alle vrijheid het mooiste feest van afgelopen weekend vierde.

 

Redactie
Fluisterend protest tegen Thierry Baudet

Opgetrommeld: Politiek op de campus

Politicologiestudent Jip Trommelen volgt niet alleen het nieuws, hij heeft er vaak ook nog een mening over. Op ANS-online schrijft hij iedere maand over de gebeurtenissen, groot of klein, die hem zijn opgevallen. 

Illustratie: Inge Spoelstra

Zeg nu zelf, de Britse premier Theresa May is toch hét prototype luie student? Weken, maanden, jaren wist zij dat de Brexit-deadline er aan zat te komen. Ze kreeg alle tijd om een formidabele afstudeerscriptie op papier te zetten, tijd die verkwanseld werd door gekibbel met vrienden en vriendinnen en dansjes op partijcongressen. Hierdoor ligt er een paar weken voor de deadline een stuk dat tot drie keer toe nergens op lijkt en haar begeleider dwingt om May uitstel te geven tot na de meivakantie. De paralellen tussen Brexit en menig scriptie zijn treffend en pijnlijk tegelijk.

Dan zijn er nog politici als Thierry Baudet (FvD) die wél een opleiding hebben afgerond, een verkiezing winnen maar desondanks uitspraken bezigen die doen vermoeden dat zij ergens onderweg een klap van de molen hebben gehad. Ik doel hier niet op die fucking Uil van Minerva of zijn opiniestuk dat impliciet aanranding van vrouwen goedkeurt, maar op zijn (zoveelste) aanval richting Nederlandse universiteiten. De samenleving wordt 'ondermijnd' door universiteiten, docenten en hoogleraren zijn 'links' en 'indoctrineren' hun studenten met 'extreemlinks gedachtegoed'. Hieruit ontstond deze maand een heus meldpunt om je linkse docent aan te geven.

Het zijn zaken die de integriteit van onze docenten in twijfel trekken en suggereren dat zij met andere dingen bezig zijn dan het bedrijven van wetenschap. Docenten riepen de RU dan ook op stelling te nemen tegen de uitspraken van Baudet. Dat gebeurde, door op een afgesloten medewerkersportaal te stellen dat de RU "altijd pal zal blijven staan voor academische vrijheid en onafhankelijkheid van onze academici". Hoe ze dat doen is mij niet bekend, in ieder geval niet door openlijk afstand te nemen van Baudets weerzinwekkende uitspraken.

Laat u zich alstublieft niet gek maken door de luchtfietserij van Baudet en consorten. Zolang twee rechtse studenten in het ANS leeg kunnen lopen over hoe zij in hemelsnaam overleven op die linkse Radboud Universiteit, is het hier nog niet zo erg gesteld met die linkse indoctrinatie.

 

 

 

 

Redactie
Verkiezingsstress

Opgetrommeld: Oom Bert over de zeik

Politicologiestudent Jip Trommelen volgt niet alleen het nieuws, hij heeft er vaak ook nog een mening over. Op ANS-online schrijft hij iedere maand over de gebeurtenissen, groot of klein, die hem zijn opgevallen. 

Illustratie: Inge Spoelstra

Vorige week viel bij de Nijmeegse student het stembiljet voor de Provinciale Statenverkiezingen op de mat. 20 maart mag Nederland weer naar de stembus om een nieuw provinciebestuur te kiezen.

Die gang naar de lokale basisschool blijft altijd een beetje spannend, zeker voor studenten die voor het eerst met het rode potlood in de hand staan. Voor een Politicoloog zijn het naast spannende ook zware weken, mag u best weten. Op verjaardagen wordt mij steevast gevraagd 'of ik heel graag de Tweede Kamer in wil', 'ons land ga besturen' of 'de nieuwe Mark Rutte word'. Die stereotypen wennen, maar tijdens verkiezingsperiodes voelt men de urgentie om naast dit traditionele vragenvuur wat welgemeende, maar daardoor nog geen welkome, politieke standpunten naar mijn hoofd te slingeren. Ik moet ze maar eens aanpakken daar in Den Haag! Staat genoteerd, oom Bert.

Die frustratie van ooms en tantes komt vaak voort uit het heersende gedachtegoed dat politici leugenaars zijn en hun afspraken niet nakomen. Toegegeven, ik kan ze geen ongelijk geven met de controverses rond het kinderpardon en de dividendbelasting nog vers in het geheugen. Maar goed, dat betreft landelijke politiek. Nu is het tijd voor politiek op provinciaal niveau. Belangrijk, zeker omdat deze besturen een flinke vinger in de pap hebben op belangrijke dossiers zoals het klimaatbeleid.

Vol goede moed keek ik uit naar het eerste televisiedebat rond deze verkiezingen. Waar dit debat een kans was om lokale politici te laten discussiëren over belangrijke thema's op provincieniveau, of om aan Nederlanders uit te leggen what the fuck een Waterschap eigenlijk is, werden de kijkers getrakteerd op gebekvecht over zwarte piet en vuurwerk. Het was een inhoudsloze vertoning waarin de bekende oneliners voorbij kwamen, nota bene uitgevoerd door politici die stuk voor stuk niet verkiesbaar zijn. Na afloop werd er gesproken over een 'voetbalwedstrijd met alleen maar winnaars'. In dit stadium zat ik nog hysterischer naar de TV te krijsen dan toen Feyenoord voor het laatst kampioen werd.

Bijdragen aan een positiever beeld over de politiek deed het debat niet. Sterker, doordat Lilian Marijnissen van de SP deze verkiezingen bombardeerde tot 'referendum over Rutte', worden kiezers onder valse voorwaarden naar de stembus gelokt. Ik zie 21 maart met het zweet op mijn rug tegemoet. De verkiezingen zijn dan voorbij, het bleek geen Rutte referendum te zijn. Oom Bert aan de telefoon: Wilders stond niet op het stemformulier. Hij gaat niet meer stemmen, ze bekijken het maar in Den Haag.

 

Redactie
Oant Moarn

Opgetrommeld: Alles verandert, ook het klimaat

Politicologiestudent Jip Trommelen volgt niet alleen het nieuws, hij heeft er vaak ook nog een mening over. Op ANS-online schrijft hij iedere maand over de gebeurtenissen, groot of klein, die hem zijn opgevallen. 

De afgelopen maand werd er korte metten gemaakt met veel dingen waar Nederlanders, jong en oud, mee opgegroeid zijn en aan gewend zijn geraakt. Niets is zeker, en een ommezwaai is sneller gemaakt dan je denkt.

Toegegeven, politiek is veranderlijk. Maar wie dacht dat PVV'ers tot in de kist zouden strijden tegen de Islam had er niet verder naast kunnen zitten. Sterker, kijk er niet van op wanneer zij zichzelf tot de ooit tot vijand verklaarde religie bekeren, zoals Joram van Klaveren, vroeger fervent PVV'er deze maand deed. Iets wat te denken geeft over de oppervlakkigheid en leegte van de boodschap die de partij al vele jaren geleden met zoveel hartstocht verkondigt.

Een kleine veertig kilometer ten oosten van politiek Den Haag werd op het Mediapark met harde hand afscheid genomen van leegte en oppervlakkigheid, eentje waar we weliswaar van zijn gaan houden. Wie dacht dat SBS6 tot in den eeuwigheid de bakermat van slechte (maar heerlijke) televisie zou zijn, kwam voor een grote verrassing te staan. Rob Geus, de man die de afgelopen 18 jaar stad en land af zocht naar de vieste restaurant -en studentenkeukens werd, met gevoel voor ironie, zélf slachtoffer van de grote schoonmaak bij zijn zender.

Dit bleek slechts het topje van de smeltende ijsberg. Geus wordt vergezeld door misschien wel het grootste TV-monument van de 21e eeuw. Weerman Piet Paulusma, die het weerbericht in Nederland een gezicht gaf, groot maakte en ook in de wintermaanden niet schuwde om het weer een 'barbecuecijfer' te geven, moet vertrekken. Zijn naderende afscheid zette ons land op haar kop. Piet kon op medeleven rekenen: woede en afschuw kwamen John de Mol ten deel. Om Piet een hart onder de riem te steken werd in allerijl een carnavalshit in het leven geroepen, met de spitsvondige titel Piet moet blijven.

Waar John de Mol liet blijken dat klimaat hem geen zier interesseert, reisden meer dan tienduizend dappere scholieren tijdens schooltijd naar Den Haag om daar hun ongenoegen over het Nederlandse klimaatbeleid te uiten. Deze kids namen het heft in eigen hand en vermorzelden zo het vastgeroeste stereotype van de luie, smartphone verslaafde scholier. Hun protest kon op weinig steun vanuit de politiek rekenen. Deze politici, die met hun gebrek aan ruggengraat en een progressief klimaatbeleid aan de wieg stonden van deze demonstratie, vinden dat spijbelen onder geen enkel beding geoorloofd is. Ze hebben groot gelijk. Stel je voor dat Fleur door haar activisme niet weet hoe groot de kans is dat Jantje een witte in plaats van een rode knikker uit de vaas trekt. De gevolgen zijn niet te overzien. Scholen waren daarentegen coulanter en lieten hun leerlingen een dag strijden voor hun toekomst. Onder één voorwaarde: leerlingen van mijn oude middelbare school moesten hun aanwezigheid aantonen met een selfie, al dan niet met Snapchatfilter. Zo bleef alles toch een beetje bij het oude.

Oant Moarn!

 

Redactie