laat lezers naar adem happen

ANS leest: Echo Thomas Olde Heuvelt (2019) ★★★★

Van Radboudstudent naar bestsellerauteur: Thomas Olde Heuvelt is wereldberoemd bij fantasyfans. Zijn roman Hex – over een vloek die boven het plaatsje Beek hangt – werd meer dan 250.000 keer verkocht. In zijn sublieme nieuwste boek Echo verkent Olde Heuvelt de natuurkrachten van de bergen.

Tekst: Joep Dorna
Foto: Vincent Veerbeek

De oud-student Amerikanistiek - hij geeft er af en toe nog gastcolleges - worstelde met de druk die zijn bestsellerstatus met zich meebracht, vertelde hij in een interview met ANS. 'Ik had ontzettend het gevoel dat ik me moest gaan bewijzen met het volgende boek. Daardoor merkte ik dat ik het schrijven veel moeilijker ben gaan vinden. Die druk om het nóg beter te doen, heeft lang het ongedwongene uit het schrijven gehaald.'

Ondanks de druk is het Olde Heuvelt toch gelukt: Echo is een beter boek dan Hex. Echo is niet alleen een spannende thriller met een fantastische ontknoping, maar ook een gelaagd verhaal met fijngevoelige interactie tussen de hoofdpersonen. Daarnaast zijn sommige zinnen werkelijk subliem. Olde Heuvelt blijkt zonder twijfel als taalvirtuoos gegroeid te zijn.

Dramatische klim
Echo beschrijft de nasleep van een dramatische klim van de Zwitserse berg Le Maudit. Nick Grevers en zijn klimmaatje Augustin besluiten deze mysterieuze berg te beklimmen na door de betoverende piek gelokt te zijn. Op de berg gaat het helemaal mis: Augustin verdwijnt in de afgrond en Nick wordt ternauwernood gered. De prijs die hij voor zijn leven moet betalen lijkt in eerste instantie fysiek: Nicks gezicht is deels weggevaagd en in verband ingepakt.

Hij wordt opgevangen door zijn vriend Sam Avery, die hem in Amsterdam liefdevol verzorgt. Naarmate Nick langer weg is van de berg, gaat Sam echter steeds meer afvragen of de Zwitserse berg niet in hem is gebleven. 'Nick daar op de rand van het bed, zijn ogen groot en dof tussen die stroken verband en ze leken wel op die van Nick, maar hoe kon je dat helemaal zeker weten, als je zijn gezicht niet kon zien? Hoe kon je zeker weten dat het echt Nick was die daar zat en niet iets anders wat zich voor hem uitgaf, iets wat leek op Nick en dezelfde handen had en dezelfde joggingbroek droeg, maar in feite iets volslagen onbekends was?'

'Het lijkt soms alsof hij 666 manieren kent om angst te beschrijven'


Het zijn niet de schrikmomenten in het boek die voor spanning zorgen, maar vooral deze innerlijke strijd tussen Nick en de berg. Een fascinerend krachtenspel is het gevolg, dat nog indrukwekkender was geweest als we iets meer over Nick hadden geweten. Nu blijft zijn personage,  toch de belangrijkste antagonist, soms wat aan de oppervlakte.

Naar adem happen
Wat tijdens het lezen vooral indruk maakt, is de manier waaróp alle emoties en omstandigheden worden beschreven. Olde Heuvelt, zelf bergbeklimmer, laat lezers naar adem happen op een manier waarop hij zelf ook waarschijnlijk naar adem snakt tijdens een beklimming. Het lijkt soms alsof hij 666 manieren kent om angst te beschrijven. Om een voorbeeld te noemen: 'Haar longen zwellen op als ballonnen voor de schreeuw die binnenin haar groeit, maar het is of de lucht niet meer kan ontsnappen, want als ze haar handen voor haar mond slaat is er alleen een afgeknepen gepiep te horen.'

Het hoofdthema van het boek is zowel liefde en de trouw, als de twijfel en passie die hierbij hoort. Hiervoor heeft Olde Heuvelt, zonder dat het inhoudelijke gevolgen voor het verhaal heeft, voor homoseksuele hoofdpersonen gekozen. Het is een belangrijk detail in een onmogelijk weg te leggen thriller, die hierom pas na de tentamenperiode voor elke student aan te raden is.   

 

Huilen om de huilkamer

[Ingezonden] Huilkamer normaliseert mentale problemen

Het nieuws van woensdagmiddag over de huilkamer op de Radboud Universiteit viel niet bij iedereen goed. Ook Mae Boevink, oud-studente aan de Radboud Universiteit, had moeite met het concept. Zij heeft zelf mentale klachten (gehad) en ziet de huilkamer als het normaliseren van stress om tentamens door de universiteit. In deze open brief vertelt zij haar kijk op de actie van de universiteit. 


Op 19 juni verscheen er in een WhatsApp groep waar ik in zit een foto van een poster van de Cry Room #Radbreak. Waar ik in eerste instantie dacht dat het hier om een slechte grap ging bleek iets later, na de Facebook van de universiteit te bekijken, dat het hier wel degelijk om een bestaande poster ging.

Mijn eerste reactie was die van verbazing, vlug gevolgd door woede en verdriet. Als alumna met een geschiedenis (en heden) met geestelijke gezondheidsproblematiek doet het mij pijn om te zien hoe de Radboud Universiteit omgaat met mental health.

'Depressie is uiteraard iets wat met even een potje janken gewoon voorbij is.'

De universiteit doet het op deze manier af alsof het normaal is dat studenten in paniek raken en huilen om hun resultaten. Alsof in huilen uitbarsten terwijl je in college zit omdat je het allemaal niet meer trekt simpelweg opgelost wordt door naar een 'huiskamer' te gaan waar wat tissues staan, wat post-its hangen en wat 'zielige' muziek opstaat. Want dat is hoe je dit soort dingen oplost. Depressie is uiteraard iets wat met even een potje janken gewoon voorbij is. De enorme prestatiedruk die studenten voelen gaat uiteraard weg wanneer je op een post it schrijft dat je tentamen slecht ging en dat je bang bent dat je je jaar niet haalt en iedereen in je leven gaat teleurstellen en je een nóg grotere studieschuld oploopt.

Wat belachelijk.

Depressie, angststoornissen, persoonlijkheidsstoornissen, al deze dingen komen zo veel vaker voor dan de universiteit nu doet voorkomen. En het zijn dingen niet zomaar opgelost worden door de bovengenoemde manieren. Waarom moet de universiteit zich verlagen tot zo’n publiciteitsstunt, terwijl die tijd beter besteed kan worden?

Hoe hebben er mensen van Dienst Marketing en Communicatie bij elkaar gezeten en dit goedgekeurd? Heeft niemand bedacht dat er misschien meer tijd in studentenwelzijn an sich kon worden gestoken? Misschien is het een idee om meer voorlichting te geven aan studenten, om ze meer te wijzen op de mogelijkheden voor wanneer je je als student belachelijk KUT voelt maar niet weet waar je naartoe moet. Misschien zou er meer geld moeten komen voor meer studentenpsychologen in plaats van er soort van een verwijzing naar te doen op de poster. Misschien wordt het tijd om studenten serieus te nemen en een groter algeheel gesprek over te voeren in plaats van ze drie dagen lang de kans te geven om zich op te sluiten in een kamertje waar ze zich gepatroniseerd voelen en denken dat het daarbuiten niet oké is om je zo te voelen.

Ik werd verdrietig, en misschien moet ik maar even gaan huilen in het Erasmusgebouw. Maar mijn woede zal er dan wel voor zorgen dat ik onderweg ernaartoe meteen elke poster die ik tegen kom van de muur zal rukken.

 

een bijzonder soort overwinning van inlevingsvermogen

ANS kijkt: The Wild Pear Tree (2018) ★★★★

The Wild Pear Tree, de eerste film van Nuri Bilge Ceylan sinds zijn Palme d’Or-winnaar Winter Sleep, is vooral extreem realistisch. Zo realistisch dat het voelt alsof je, in de iets meer dan drie uur die de film lang is, kennis maakt met nieuwe personen, niet met personages. Deze personen zijn met name Sinan, de hoofdrolspeler, een jong aspirerend schrijver die hoogdravende ideeën leuker vindt dan het dorpse leven, en zijn vader, die kampt met een gokprobleem en daardoor met een schulden en een slechte reputatie. 

Tekst: Niek Kerssies

De film begint met Sinan's terugkeer van zijn lerarenopleiding in een nabijgelegen stad. Met tegenzin komt hij weer in het dorp bij zijn ouders wonen, en hij probeert daar het boek dat hij heeft geschreven uit te brengen. De film eindigt ongeveer een jaar later, wanneer Sinan een tijdje het leger in is gegaan, en zijn vader weer opzoekt. Daartussenin komt er van alles voorbij: de band tussen vader en zoon, het contrast tussen dorpse en stedelijke wereldbeelden, opgroeien, het doel van schrijven, de interpretatie van religie… om maar enkele thema's te noemen. Maar geen enkele keer gaat het over het abstracte thema 'Schrijven', of 'De Band Tussen Vader en Zoon'. Ideeën komen langs, maar The Wild Pear Tree is ten eerste een film over het leven en de mensen die ideeën en relaties hebben, en pas in de tweede plaats over die ideeën zelf, die in dat leven plaatsvinden. Dit wordt prachtig gevat in een shot dat halverwege de film plaats vindt: na het her-ontmoeten van twee jeugdvrienden die inmiddels imam zijn geworden, raken zij in gesprek over de interpretatie van de geschriften. Zij zetten het gesprek door terwijl ze over een weg een heuvel aflopen, en zoals alle gesprekken gaan (in het echt, en dus in deze film) kabbelen zij rustig langs een aantal onderwerpen, totdat ze het uiteindelijk over kleinere dingen hebben, zoals de motor van een van de jongemannen. Maar de camera laat zich niet afleiden: de hele wandeling wordt in één lange beweging naar beneden weergegeven, alsof om te laten zien dat de 'hoge' en 'lage' onderwerpen niet zoveel verschillen, en dat het in beide gevallen gaat om mensen, waar zo nu en dan woorden uit komen. Het aantal lange dialogen die de ruggengraat van de film vormen zijn uitwisselingen tussen personen die nooit een symbool worden voor een bepaalde opvatting, ook vergissingen maken en niet de waarheid in pacht hebben, en wie het nooit beter dan in het echte leven lukt om iets inspirerends of interessants te verwoorden.


Op zoek naar de waarheid
Ook de hoofdpersoon is dan ook verre van perfect. Hij is egoïstisch en bezeten van een misplaatst soort vertrouwen in zijn eigen gelijk, terwijl hij tegelijkertijd blijk geeft van weinig levenservaring. Er zal in zekere mate een autobiografische noot zitten in deze kritische schets van een jonge schrijver; wat des te knapper is gezien Ceylan nu 60 jaar oud is waarvan al 24 als regisseur. Ceylan haalt een bijzonder soort overwinning van inlevingsvermogen hiermee. Niet alleen creëert hij overtuigend meerdere unieke personen, maar hij weten ook de gedachtewereld van een eerdere versie van zichzelf, zo lang geleden, te reproduceren.

Uit tenminste één van die imperfecties van Sinan lijkt toch een bepaalde stem van de auteur te spreken. Hoewel Sinan voortdurend benadrukt hoe hij de kleinburgerlijke gang van zaken in het dorp haat, beschrijft hij wel telkens zijn boek als een beschrijving van de 'echte' gang van zaken in het leven van een klein Turks dorpje. Hij zegt dit onder andere tegenover een lokaal schrijver, wie gedurende hun gesprek steeds geïrriteerder raakt met Silan’s zelfingenomen en romantische ideeën over schrijvers. Uiteindelijk is hij het zat en schreeuwt hij Silan toe dat het hem niet uitmaakt hoe 'de versmelting van pen en ideeën zich verhouden tot de absolute werkelijkheid'; en dat er maar één realiteit is, die om hem heen aan het gebeuren is. Ik denk dat het veelzeggend is dat wij als kijkers nooit te weten komen wat er in Silan's boek staat; en het is ook niet toevallig dat het boek dezelfde titel heeft als de film. Wat Ceylan vooral probeert te laten zien, de hele film lang, is hoe klein een onderdeel deze abstracte ideeën, ook al gaan ze over het leven, zijn van het leven zelf. Terwijl Silan bezig is met wat hij vast vindt dat de belangrijkste vraagstukken zijn (iets wat trouwens komisch wordt onderstreept door een erg dramatische stuk van Bach dat wordt gespeeld iedere keer dat Silan iets overkomt in het leven), gebeurt om hem heen een ontwikkeling tussen hem en zijn omgeving, zijn ouders en zijn toekomst. En dit op precies dezelfde manier waarop tijdens de gehele film, terwijl mensen proberen uitdrukking te geven aan ideeën en grip te krijgen op hun ontwikkelingen en verhoudingen, de camera zwijgend toekijkt en alles daaromheen observeert. In die zin lukt het The Wild Pear Tree, om te doen wat het boek, slechts onderdeel van de film, probeert te doen. Een diepe meditatie die toch geheel onpretentieus en heerlijk om te kijken blijft, en van mijn kant een hartelijke aanrader voor iedereen die eens zin heeft om een paar uren te reflecteren.

 

Redactie
Daadwerkelijk studeren

Achtergebleven spullen UB worden na 20 minuten gezamenlijk goed - De Hooiberg

Scherper dan De Speld, en ook makkelijker te vinden: De Hooiberg. De nieuwsrubriek waar je zo doorheen prikt. Deze keer: Achtergebleven spullen UB worden na 20 minuten gezamenlijk goed. 

Tekst: Myrte Nowee
Illustratie: Roos in't Velt

De Universitaire Bibliotheek (UB) barst uit haar voegen. De laatste tentamenperiode van het jaar is in volle gang en hordes studie-uitstellende studenten proberen hun schamele resultaten van het jaar op te krikken zodat ze met een schijnheilig goed gevoel ‘verdiend’ op vakantie kunnen gaan. Het resultaat: vechtende studenten over kleine tafeltjes.

De UB is een bekend fenomeen onder Nijmeegse studenten. 10m2 grote studentenkamertjes blijken niet de beste studieomgeving en dus trekken studenten massaal naar de grootste leeromgeving van de campus. De capaciteit is echter al tijden te klein om het grote enthousiasme te kunnen bergen. Daarnaast claimen veel studenten bureaus om vervolgens na een uur plotseling te verdwijnen om bijvoorbeeld lekker te roken of ergens een hapje te eten. Andere studenten blijven vervolgens staand studerend achter in de gangpaden.

Leerplicht
De Radboud Universiteit (RU) heeft een nieuw beleid gepresenteerd dat het aangename met het nuttige moet combineren: achtergebleven spullen worden na 20 minuten gezamenlijk goed verklaard. Elke stoel zal uitgerust worden met een druksensor en timer. Wanneer de studerende student de stoel verlaat start te timer. Als de student niet binnen 20 minuten weer op de stoel zit waarschuwt een vriendelijk belletje omringende studenten dat de spullen van de desbetreffende persoon vrij op te halen zijn. Alles wordt ter beschikking gesteld aan de aanwezige behoeftigen: laptops, markers, samenvattingen, enzovoorts. De RU hoopt dat studenten door deze maatregel niet onnodig hun tafel bezet houden. Een extra bijkomstigheid is dat wanneer het bureau leeggeplunderd wordt door skeere studenten het bureau direct gebruiksklaar is voor de volgende laat-studeerder.

De woordvoerder van de RU vertelt rekening te houden met inventieve studenten: ‘Wij zijn natuurlijk niet gek. We weten dat studenten er alles aan zullen doen loopholes te vinden in het systeem. We hebben daarom een speciale kliklijn opgericht: www.UBslay.com.’ Studenten kunnen een melding maken op de site wanneer ze zien dat andere studenten bijvoorbeeld tassen op de stoel zetten om de timer te verwarren, of dan maar dáár Game of Thrones gaan kijken. De persoon in kwestie zakt dan automatisch voor alle aankomende tentamens en krijgt per direct een UB verbod. ‘Wie niet wil leren zal het leren’ aldus de ingenieuze bedenker van het systeem.

Forse buit
Inmiddels zijn de eerste testen zijn al uitgevoerd in Library of Science. 5 laptops, 2 tablets, 4 mobiele telefoons, 8 flesjes water en 12 potloden en pennen verder heeft de RU de test als succesvol bestempeld. ‘Wanneer studenten zelf de bureautjes na 20 minuten niet opruimen laten we een bibliothecaresse dit doen. De spullen kunnen we dan weer mooi verkopen in onze webshop.’

De regeling gaat vanaf 2019-2020 voor de gehele RU in. Studenten reageren nog niet echt enthousiast op de maatregel: 'Straks moet ik daadwerkelijk gaan studeren in de UB. Dan kan ik net zo goed thuis blijven.' 

 

Redactie
Tikkeltje komisch

Opgetrommeld: De USR-verkiezingen zijn een welkome verfrissing

Politicologiestudent Jip Trommelen volgt niet alleen het nieuws, hij heeft er vaak ook nog een mening over. Op ANS-online schrijft hij iedere maand over de gebeurtenissen, groot of klein, die hem zijn opgevallen. 

Illustratie: Inge Spoelstra

Liefhebbers van verkiezingen konden hun geluk niet op de afgelopen maanden. Na de gemeenteraadsverkiezingen, Provinciale Statenverkiezingen en de Europese verkiezingen kunnen ze zich opmaken voor de Universitaire Studentenraad verkiezingen. Het lijkt het merendeel van de studenten echter weinig te boeien. De opkomst bij deze verkiezingen is doorgaans lager dan dat van een gemiddeld hoorcollege in juni.

Het probleem? Er zijn slechts twee partijen om op te stemmen en, laten we er niet omheen draaien, deze zijn praktisch hetzelfde. Zelfde verhaal, andere poppetjes. asap en AKKUraatd hadden nota bene tot voor kort een formeel samenwerkingsverband. Dit alles levert bepaald geen sexy campagne op. Dat kon anders, dachten ze bij AKKUraatd: die partij zei hun aandeel in de samenwerking op, iets waar asap op haar beurt niet van gediend was. Veel te lange open brieven en beschuldigingen in ‘de media’ volgden. Alles werd uit de kast getrokken om de verkiezingen relevant te maken. Ik hoop van harte dat het werkt en dat er dit jaar massaal wordt gestemd. De USR verkiezingen zijn transparant, een tikkeltje komisch en een welkome verfrissing ten opzichte van de politiek die in de Hofstad bedreven wordt.

In Den Haag werd namelijk weer eens een poging gedaan om studenten een oor aan te naaien. Na de verbroken beloftes rond het verkrijgen van een Hypotheek en extra investeringen in het onderwijs, werd het deze week tijd om de rente op studieschulden te verhogen. Dit plan heeft het ternauwernood niet gered, maar al met al schetsen deze maatregelen een somber beeld.

Als we VVD-kamerlid Daniel Koerhuis moeten geloven, wordt ook het krijgen van een huurwoning een lastig verhaal. Hij berekende dat jaarlijks 13% van de sociale huurwoningen naar statushouders gaat, wat betekent dat over 7,5 jaar álle woningen in bezit zijn van deze groep (7,5 * 13% = 100%) en je als afgestudeerde in de kou komt te staan.

Een angstig toekomstbeeld, maar het biedt ook perspectief. Wanneer je je herkansing Economie verprutst omdat je de door ASAP en AKKUraatd geregelde weblectures nu nóg niet hebt teruggekeken, kan je altijd nog tweede kamerlid worden bij de VVD.

 

Redactie