Vlaggen veroveren

Aanvallen op het NK Stratego

Op een frisse zaterdagochtend verzamelt zich in het midden van het land een wel erg bijzondere groep mannen. Het zijn de tactisch meesterbreinen van het land, althans: als het om het spel Stratego gaat. Het dorp Houten wordt voor deze dag in zekere zin omgetoverd tot een wereldstad. Het is de locatie voor het Nederlands Kampioenschap Stratego.

Tekst: Julia Meilink
Foto's: Myrte Nowee

bord 370x zaal 370x

 

 

 

 

 

 

In een zaaltje waar menig 50-jarig huwelijk en tal van feestjes van opa's en oma's zijn gehouden, staan nu zo'n twintig tafels met daarop nog glimmende borden Stratego. Bij binnenkomst staan er verschillende groepjes met elkaar te smoezen over de eerste twee rondes. Op een aantal jongens van de jeugdcompetitie na, is het merendeel van de groep al wat ouder. Een van hen is Max Roelofs, student aan de Radboud Universiteit en tevens Strategoleraar. Op een tafel leunend, rust hij uit van de afgelopen potjes en is in gesprek met tegenstanders en tevens vrienden Anjo Travaille en Tim Slagboom. De mannen spreken vol lof over hun hobby, welke volgens hen kan worden getypeerd als 'een combinatie tussen poker en schaken'. Roelofs licht dit toe: 'Bij Stratego is het tactisch denken van schaken vereist, maar kun je niet zien wat de rang van een stuk is. Daardoor moet je niet alleen kunnen bluffen, maar is ook mensenkennis nodig.'

'Je zit hier bij spelers uit de wereldtop, die jouw sterke en zwakke punten allemaal kennen.'

Strijd tegen de spanning
Hoewel ze er koel onder blijven, is de spanning duidelijk aanwezig. Ze stellen elkaar wat korte en opervlakkige vragen en antwoorden daar op hun beurt vriendelijk maar terughoudend op. Travaille vertelt dat hij zenuwachtig is, maar dat de mate daarin verschilt gedurende de dag. 'Aan het begin wil je absoluut geen fouten maken, maar in de latere rondes is het onvermijdelijk dat iedereen wat punten laat liggen', vertelt hij. Er wordt gebruik gemaakt van een Zwitsers rouleringssysteem: 'Na elke ronde krijg je een aantal punten. Op basis daarvan wordt je gedurende de dag steeds ingedeeld tegen spelers met een vergelijkbaar aantal punten.' Vooral als een speler veel wint, moet deze dus op zijn scherpst blijven om hoog in de ranglijst te blijven. Travaille zucht al bij het idee dat hij continu gefocust moet blijven: 'Als je gewoon gedisciplineerd blijft spelen, dan gaat het goed, maar dat heb ik nu al honderd keer gezegd, en honderd keer gaat het fout.' 

opstellen 370xZowel Travaille als Roelofs en Slagboom kwamen zonder kleerscheuren door de eerste twee rondes en zijn nu in een hogere poel met spelers van hetzelfde niveau geplaatst. Plots kijken ze op: de nieuwe ronde-indelingen zijn klaargezet. Hoewel de meesten al op basis van het aantal punten hadden uitgerekend tegen wie ze zouden moeten, blijft het spannend. Na het te hebben gecheckt, pakken ze hun telefoon of kijken ze in een map. Ook Roelofs tovert zijn eigen opstellingen tevoorschijn door ze op te zoeken op zijn mobiel: 'Ik probeer ze wel af te stemmen op de tegenstander. Het is een klein wereldje en je weet op een gegeven moment wel de sterke en zwakke punten van anderen.' Hij benadrukt dat het als nog lastig blijft om daarop in te spelen: 'Je zit hier toch bij spelers uit de wereldtop, die jouw sterke en zwakke punten ook allemaal kennen.'

Oorlogsmores
Na nog even wat te grappen met zijn vrienden, schuifelt hij richting een van de achterste tafels. Zodra de mannen zitten, kunnen eventuele supporters niet langs de wedstrijdtafels lopen. Al blijkt dat meestal geen probleem te vormen. Deelnemers lachen namelijk ironisch wanneer ze wordt gevraagd of er wel eens aanmoedigers zijn: 'Die vinden het veel te saai om te komen kijken.' De enige omstanders zijn de twee scheidsrechters. Een van hen, Mark Coenen, licht toe de regels toe: 'Onbedoeld of bedoeld kan een derde toch verraden of de vlag van een speler in de gevarenzone is, of zelfs waar deze staat.'

Het spel blijkt voor de aanwezigen meer dan een recreatief zaterdagmiddagspel: zodra de spelers hun tegenstanders hebben gevonden, elkaar de hand geschud en een opstelling hebben gemaakt, kan het gevecht beginnen. De potten duren per stuk een uur en naast de borden staat een timer. 'Die is er zodat spelers niet eindeloos gaan rekken', vertelt de scheids. Terwijl hij rustig staat te praten, is het vrijwel niet nodig dat hij daadwerkelijk ingrijpt bij potjes. Coenen vertelt dat er een onderscheid is tussen thuisregels en toernooiregels, waarover vaak onenigheid was. De spelers krijgen daarmee vier seconden om te zetten, waar ze vaak niet eens aan komen. Ze denken en zetten haast tegelijkertijd, praten niet en kijken zelden op de klok. Sterker nog: de meeste spelers zijn vaak veel eerder klaar met een wedstrijdje dan de tijd die ze ervoor krijgen. Zo ook Roelofs, die met een neutrale gezichtsuitdrukking slecht nieuws brengt: 'Ik heb helaas verloren van Vince.' Hoewel hij blijft beheerst: 'Volgende keer beter', zegt hij, waarna hij zich excuseert en buiten een luchtje gaat scheppen.

overzicht 370x scorebord 370x 

 

 

 

 

 

 

Krijgskampioen Kaboem
Terwijl de wedstrijden allemaal langzaam worden afgerond, valt het op dat vrijwel iedereen zijn eigen plan trekt. Velen gaan, net als Roelofs, even een blokje om. Anderen halen een lunch of clusteren juist om met elkaar na te praten. Terwijl de meeste spelers door de rondes heen wel wat gepikeerd kunnen raken, lijkt er één onmogelijk van zijn stuk te brengen. NK-veteraan George Franka staat al grijnzend bij het grote scherm met de scores te speculeren. Hoewel de competitie pas op de helft is, waagt hij al een voorspelling. 'Pim Niemeijer is eigenlijk al jaren ongeslagen, dus die komt op één', poneert hij stellig. Na peilingen bij andere deelnemers is het al gauw duidelijk dat er een unanieme overeenkomst staat dat de Vince van Geffen en Slagboom kanshebbers zijn voor respectievelijk de tweede en derde plaats.

'Ze noemen hem Kees Kaboem, want hij heet Kees en als iemand tegen zijn bommen aanloopt, roept hij heel hard "kaboem!"'

Gedurende de volgende rondes wordt er in de pauzes zitten de deelnemers steeds meer samen tussen de wedstrijdjes door. Gefocust staren ze naar het projectorscherm, maken ze grapjes en wordt er nog gediscussieerd over een overtreding in de vorige rondes: 'Je mag alleen het omgestoten stuk omwisselen', roept een van de strategen gefrustreerd naar zijn tegenstander. Zodra de laatste rondes beginnen, wordt het weer stil. Of toch: 'KABOEM!', roept een van de deelnemers in het midden van de zaal plots. Een jeugdspeler licht - met een geheimzinnige toon – de situatie toe: 'Ze noemen hem Kees Kaboem, want hij heet Kees en als iemand tegen zijn bommen aanloopt, roept hij heel hard "kaboem!"'

Tussendoor is er nog meer rumoerigheid. Niemeijer wordt voor het eerst sinds 2008 verslagen tijdens een pot op het NK. Franka telt gauw op twee handen hoeveel ongeslagen wedstrijdjes dat op het NK moeten zijn geweest, het resultaat: zo'n 72 partijen. Enthousiast loopt hij op Niemeijer af: 'Dat is echt bizar goed man, dus ik had je deze keer ook kunnen verslaan', roept hij naar Niemeijer. Die is echter niet geamuseerd. 'Dat heb je al die andere keren ook al geprobeerd', stelt hij met een kleine grijns op zijn gezicht. 

De veldslag gewonnen, de oorlog verloren?
bekers 370xRichting de laatste rondes blijkt Travaille plots hoger te scoren dan verwacht, sterker nog: waarschijnlijk haalt hij de top 3. Wanneer uiteindelijk de beslissende pot is afgelopen, slaakt Travaille een woeste kreet uit. 'Nee! Ricardo, waarom?', roept hij verbaasd nadat Ricardo Kik hem heeft verslagen. 'We hadden eindelijk Pim van de troon kunnen stoten!' Travaille eindigt hierdoor op de derde plaats.  Roelofs grijnst: hij had deze wending van zaken al lang voorspeld. Zelf komt hij helaas op een onverwachts lage dertiende plek terecht. De reden: 'Ik had gewoon meer moeten trainen in de aanloop naar het NK.' Niet alleen Roelofs is ontevreden, maar ook drievoudig wereldkampioen Slagboom. Hij is tweede geworden en neemt daar uit principe geen genoegen mee. De grote trofee die hij in ontvangst neemt geeft hij dan ook graag weg bij. 'Deze geef ik weg bij de volgende pubquiz die ik organiseer.'

 

Levende verhalen

ANS bezocht: Human Library

In de Mariënburg Bibliotheek, werden afgelopen zaterdag geen boeken maar mensen uitgeleend. Het idee is dat mensen een half uur in gesprek gaan met iemand die zij normaalgesproken niet snel zouden benaderen.

Tekst: Noah Kleijne en Myrte Nowee
Illustratie: Inge Spoelstra

Bij binnenkomst van de bibliotheek zien we verschillende mensen druk in gesprek aan kleine tafeltjes tegenover elkaar zitten. Een Jan Modaal is in gesprek met een gehandicapte transgender en een studente zit tegenover een politieman in uniform. Ook een man met spraakgebrek, een dragqueen en een ex-verslaafde vertellen een-op-een hun verhaal. Aan het eind van de bibliotheekhal staat een balie waar mensen zich kunnen aanmelden om een boek te lenen. Het is enigszins absurd om te zien hoe dat verloopt: op een digitaal bord staan de titels van de 'boeken' die geleend kunnen worden 'Parkinson is nog over, zullen we die maar doen?' Voor een initiatief dat om verbinding draait, lijkt dit een behoorlijk materialistische manier om met mensen om te gaan.

'Ik hoop dat ik hierdoor ook zelf beter kan verwoorden wat de ziekte inhoudt.'


Wegnemen vooroordelen
Deze gedachte blijkt echter al snel ongegrond. Er wordt zorgvuldig met de deelnemers omgegaan, zo worden namen niet bekend gemaakt en worden voor het 'uitlenen' de regels nog even besproken. 'Je mag alles vragen, maar je moet de boeken wel met respect behandelen' vertelt een bibliothecaresse voor ze ons naar de parkinsonpatiënt brengt. Hoewel het gesprek wat ongemakkelijk op gang komt - want wat vraag je aan iemand die op jonge leeftijd chronisch ziek is geworden - blijkt al snel dat het boek weet hoe hij met de situatie om moet gaan. De ongemakkelijkheid over zijn ziekte is iets wat hem vaak overkomt. Dat is dan ook de reden dat hij aanwezig is. 'Ik hoop dat ik hierdoor ook zelf beter kan verwoorden wat de ziekte inhoudt.'

Als student ben je je vaak niet bewust van je bevoordeelde positie, maar tegenover een chronisch zieke man mag je je behoorlijk gelukkig prijzen. Toch blijkt 'het boek' niet zonder hoop. De man in kwestie volgt bijvoorbeeld actief lessen in kickboksen om de symptomen van zijn ziekte te verminderen en de beste vader te kunnen zijn voor zijn kinderen. Aan het einde van het gesprek loop je als bezoeker met een vernieuwd perspectief de bibliotheek uit en de wereld in. Mensen waar je eerst enkel een stereotype beeld van had, komen bij de Human Library echt tot leven.


Internationaal concept
Dat was dan ook de kerngedachte van het project dat oorspronkelijk uit Denemarken komt. Het Deense jeugdinitiatief Stop the Violence zette in het jaar 2000 het plan op om jongeren meer kennis te geven van hun eigen vooroordelen. Ze nodigden een grote groep mensen uit en kregen het voor elkaar om diverse mensen vier dagen lang met elkaar te laten spreken. Het concept was een groot succes. Na de eerste editie in Kopenhagen volgden diverse festivals buiten Denemarken. Inmiddels heeft The Human Library partners in meer dan 70 landen rond de wereld.

'Ik had een oordeel klaar zonder de man zelf gesproken te hebben. Dat vond ik best bizar.'

Dat The Human Library deze menselijke vooroordelen probeert te doorbreken spreekt ook Mees Kanne, alumnus van Saxion Enschede, erg aan. 'In samenwerking met Human Library NL wil ik omstreeks maart in Enschede een eerste Human Library opzetten. Vandaag loop ik hier rond om inspiratie op te doen als vrijwilliger.' Zelf kwam hij in contact met het fenomeen toen hij in Tilburg een poster van een man met een gezicht vol tattoos spotte. 'Ik had een oordeel klaar zonder de man zelf gesproken te hebben. Dat vond ik best bizar.'

Voor het nieuwe jaar staan nog drie edities van de Human Library op de planning. Deelname is gratis.  

 

onderzoek in Vegas

Vincent in de VS: Onderzoek onderzocht

Als onderdeel van de research master Historical Studies brengt Vincent Veerbeek een semester door in Riverside, Californië, om onderzoek te doen naar de grijze gebieden van de Amerikaanse geschiedenis. Op ANS-Online doet hij maandelijks verslag van zijn indruk van de Verenigde Staten, een land dat altijd blijft verbazen. Is Amerika echt zo vreemd als we in Nederland denken, of valt het allemaal wel mee?

Bij het horen van termen als 'wetenschap' en 'onderzoek' denken mensen al snel aan scheikundige proefjes in witte labjassen zoals je ze vroeger zag bij Het Klokhuis. Onderzoek neemt echter veel verschillende vormen aan en dit beeld is zeker voor de geesteswetenschappen niet van toepassing. Wat geesteswetenschappelijk onderzoek dan wel inhoudt is lastig te zeggen.

Een aantal min of meer vaste kenmerken zijn snel opgesomd: bronmateriaal doorspitten in een archief, eigen conclusies trekken over bijvoorbeeld het verleden en die resultaten vervolgens delen met andere onderzoekers. De praktijk laat echter genoeg ruimte voor interpretatie, wat precies de reden is dat de Radboud Universiteit onderzoekers in de dop naar de academische frontlinies stuurt, bijvoorbeeld in de VS. Zo ben ik dankzij mijn eigen onderzoek naar onderzoek al een aantal onverwachte ervaringen rijker.

Neem bijvoorbeeld het archief, dé plek om geschreven bronnen te vinden. In eerste instantie zou je misschien een steriele bibliotheek verwachten, maar dat is lang niet altijd het geval. Zo zijn de archieven van Sherman Institute letterlijk gevestigd in het museum over de geschiedenis van de school. Doordat de 'leeszaal' van het archief zich middenin het piepkleine museum bevindt, is er geen duidelijke scheiding tussen de twee. Toegegeven, het is geen groot museum en meer dan een handjevol bezoekers komt er in een gemiddelde week niet. Toch is het wel even wennen om te werken met het geluid van baby's op de achtergrond als je de leeszaal van de UB gewend bent. Dat is niet per se iets negatiefs, want naast onrustige peuters brengen bezoekers ook herinneringen met zich mee waar ze regelmatig over vertellen. Dat maakt het archief tot een plek waar het verleden niet alleen verstopt ligt in tientallen ongeorganiseerde archiefdozen, maar leeft in die verhalen.

Een ander belangrijk onderdeel van wetenschappelijk onderzoek zijn conferenties. Ook mijn beeld van deze academisch verantwoorde theekransjes heb ik afgelopen maand bij moeten stellen tijdens een uitstapje naar Las Vegas. De plek waar die discussies plaatsvinden hoeft namelijk geen universiteit of ivoren toren te zijn. Integendeel, dat kan ook gewoon in een hedonistische goktempel waar je eerst langs tientallen pokertafels moet om een discussie over Amerikaans imperialisme bij te wonen. Een carrière in de geesteswetenschappen mag dan het academische equivalent van Russisch roulette zijn, dit soort casinoconferenties maken het wel heel letterlijk.

Wat is geesteswetenschappelijk onderzoek? Academisch werk te midden van baby's en gokautomaten? Veel ervaring met de academische wereld in Nederland heb ik niet, dus misschien pakken de Amerikanen het ook op het gebied van onderzoek gewoon anders aan dan wij. Wat in elk geval vaststaat is dat er geen eenduidig antwoord bestaat. Ironisch genoeg is dat ook een van de weinige zekerheden in de geesteswetenschappen.

 

schrijven maakt kwetsbaar

Man in the mirror: Kill your darlings

Columnist Niek van Ansem denkt veel na over het dagelijks leven. Maar of al dat reflecteren ook tot oplossingen leidt? Zijn gedachtes vragen op hun beurt namelijk ook weer om een flink staaltje doe-het-zelf psychoanalyse. Om zijn overvolle hoofd wat te luchten, deelt hij hier wat van zijn hersenspinsels.  ​

Nog niet zo lang geleden deed ik mee aan een poëzieworkshop. Deze workshop werd gegeven door een al wat oudere dichter. Aangezien hij al het een en ander had gepubliceerd, was ik erg benieuwd naar wat hij van mijn poëzie zou vinden. Toch had ik ook mijn bedenkingen. Toen ik zelf begon met het schrijven van gedichten, schreef ik omdat het me plezier gaf iets te maken wat voor mooi door kon gaan. Door zo'n binnenpretje te delen - laat staan het te onderwerpen aan kritiek - zou ik mezelf kwetsbaar maken. Ik was bang om bepaalde waarheden te ontdekken die ik liever niet had gekend.

Helaas zijn dit soort onprettige waarheden onvermijdelijk als je de openbaarheid opzoekt met zoiets intiems als je eigen gedichten. Door dit te doen, word je immers gedwongen om kritisch naar je eigen werk te kijken. Hierover wordt ook wel gezegd dat je als schrijver moet leren om grondig te schrappen. Hoe briljant en geestig dat ene zinnetje - dat éne ideetje - ook leek, je moet openstaan voor de mogelijkheid dat het je stuk minder goed maakt dan je aanvankelijk dacht.

'Kill your darlings!' zo opperde ook de dichter van de workshop. Hoe mooi en wijs het ook klinkt, deze denkwijze is niet altijd even prettig - en ook niet altijd even behulpzaam. Als ik kritisch terugkijk op sommige van de gedichten die ik de afgelopen jaren heb geschreven, dan moet ik toegeven dat ik daar wel meer in moet schrappen dan hier en daar een enkel zinnetje. Hele gedichten kunnen dan de prullenbak in. Maar zo keek ik er toen ik ze schreef niet naar. Toen vond ik het de beste poëzie die iemand ooit had geschreven - en dat is maar goed ook.

Onbescheidenheid wordt zelden gezien als een goede eigenschap. Toch is het die onbescheidenheid waardoor ik ging schrijven en ook ben blijven schrijven. De euforie die ik voelde als ik wist dat ik met een tekst op de goede weg zat, zorgde ervoor dat ik er vaak niet bij stilstond dat ik al uren bezig was. Vervolgens kon ik dan smoorverliefd zijn op het eindresultaat. Misschien is dat achteraf ten onrechte, maar als die teksten nooit mijn lievelingetjes waren geweest, dan zou ik nu niet meer schrijven. Door nu met mijn gedichten in de openbaarheid te treden, krijg ik soms kritiek die er niet om liegt. Hoe constructief die kritiek ook kan zijn, het maakt ook een stukje onbevangenheid kapot. Vermoord ik samen met mijn 'lievelingetjes' ook niet de liefde voor waar ik mee bezig ben?

Al met al denk ik dat ik er voor koos om naar die workshop te gaan omdat ik er in geloof dat die liefde wel wat stootjes kan hebben. Daarnaast zie ik in dat ik in mijn angst voor kritiek soms ook wel wat milder mag zijn voor de kritiek zelf. Na de desbetreffende workshop ging ik namelijk niet gedesillusioneerd, maar geïnspireerd naar huis. En vervolgens deed ik iets wat ik al in geen maanden meer had gedaan: ik schreef een nieuw gedicht.

 

 

 

van Hatertse vennen tot Mookerheide

In Beeld: Mooie plekjes rondom Nijmegen

Veel studenten zullen Nijmegen en al het moois wat de stad te bieden heeft kennen van binnenstad en buitenwijk. Toch is ook buiten de stadsgrenzen veel moois te ontdekken. ANS maakte een top tien van mooie plekjes die vanuit Nijmegen makkelijk te bereiken zijn per fiets of met het openbaar vervoer.

Tekst en foto's: Vincent Veerbeek

Hatertse Vennen 750x
Vennen - Mooier dan de Hatertse en Overasseltse Vennen wordt het in de regio Nijmegen eigenlijk niet. Water, bos en heide ontmoeten elkaar in een sprookjesachtig gebied net voorbij Dukenburg.

Berg en Dal 370x Berg en Dal 2 370x

 

 

 

 

 

Duivelsberg en omgeving - Liefhebbers van een goede boswandeling kunnen hun hart ophalen in de heuvels tussen Beek, Ubbergen en Berg en Dal. Op een bewolkte dag is het niet moeilijk te begrijpen waar Thomas Oldeheuvelt de inspiratie voor Hex vandaan haalde. 


Pannerden Doornenburg 2 370x Pannerden Doornenburg 3 370x

 

 

 

 

 

Doornenburg & Pannerden - Het water dat langs Nijmegen stroomt mag dan van ver komen, de Waal zelf begint aanzienlijk dichter bij huis. Waar de rivier het negentiende-eeuwse Fort Pannerden bij Doornenburg passeert wordt de Rijn de Waal. Ook het nabijgelegen Doornenburg met haar middeleeuwse kasteel is een bezoek waard. 

Mookerheide 750x 2Mookerheide - Net over de grens met Limburg ligt de Mookerheide, een gebied dat vooral aan het eind van de zomer zijn naam eer aandoet. Glooiende paarse vlaktes, Schotse hooglanders en mooie vergezichten. Ook de fietsroutes erheen, langs de Maas of door de bossen van Groesbeek, zijn meer dan de moeite waard.

Kleve 750x
Kleve - Vanaf Nijmegen is de grens nooit ver weg en het historische stadje Kleve is makkelijk te bereiken met fiets of de bus. Deze Duitse tegenpool van Nijmegen heeft van alles te bieden, inclusief een groot park met dierentuin en een kasteel.

 Maas 750x
Maas - Wie aan Nijmegen denkt, denkt aan de Waal. Toch is ook de Maas binnen handbereik: binnen een half uur sta je aan de groene oevers van deze rivier. Ook pittoreske dorpjes als Grave en Cuijk liggen om de hoek.

Sonsbeekpark 370x Sonsbeekpark 2370x

 

 

 

 



Sonsbeekpark
- Arnhem mag dan niet altijd in een positief daglicht staan in Nijmegen, de stad heeft toch wel het een en ander te bieden. Een perfect voorbeeld hiervan is het prachtige Sonsbeekpark dat aan de achterzijde van het centraal station ligt. Heuvels, bos en weilanden met op de achtergrond de Arnhemse skyline.

Ooijpolder 750
Ooijpolder - Iedereen die weleens de Waalbrug is overgestoken kan het niet ontgaan zijn dat Nijmegen een prachtige achtertuin heeft. De groene uiterwaarden van de Ooijpolder lopen van het Waalstrandje tot aan de Duitse grens met daartussenin weidse vlaktes en rustige oases, zoals de Bisonbaaij en de Millingerwaard. Ook voor een kleine safari in eigen land op zoek naar ooievaars of grote grazers is het gebied prima geschikt.

Heumensoord 750 x
Heumensoord - Op steenworp afstand van de universiteit maakt de stedelijke bebouwing ruim baan voor de natuur en wordt Heyendaal Heumensoord. Met een afwisseling van lange lanen en open vlaktes is dit gebied perfect voor een herfstwandeling, maar ook in enig ander jaargetijde een goede bestemming.

Waal 2 Oversteek 750x
Waal westwaarts - Zoals iedereen weet heb je met de Waal in zicht geen verbeelding nodig. Ook stroomafwaarts richting Ewijk biedt de rivier bij elke bocht een verrassend nieuw uitzicht. Voor je het weet komen de contouren van Nijmegen alweer in beeld.

 

Myrte Nowee
Het verhaal van Pandora

Het verhaal en de verbeelding: little things that make you happy

Studentenfotografievereniging De Cycloop levert iedere maand de beste foto's van hun themafotocompetitie. Waar de fotografen met hun platen verbazen, belijft ANS het thema bij wijze van schrijven. Het thema deze maand is little things that make you happy. 

In een wereld met ellende en tegenspoed, kunnen kleine dingen het leven een stuk mooier maken. In de Griekse mythologie werden zowel kwaad als hoop de wereld ingebracht door de eerste vrouw van de mensheid. Bij dezen het verhaal van Pandora:

Tekst: Myrte Nowee

Ramon Tjan 350xNadat alle goden waren gevormd uit Chaos, hetgeen waar al het leven mee begon, was het tijd om de rest van de wereld in te richten. Een belangrijke taak die toebedeeld werd aan de broers Prometheus en Epimetheus. Ze schonken de leeuw kracht en de antilope snelheid. De adelaar kreeg vleugels en de vis werd gestroomlijnd. Nadat alle dieren in het water, op het land en in de lucht verrijkt waren met gaves, creëerden de broers een rechtopstaand wezen, gelijk aan het evenbeeld van de goden. Maar wanneer ze deze 'mens' wilden bedelen met een talent bleek alles te zijn vergeven.

De valse vrouw
Uit medelijden stal Prometheus daarom vuur voor de mens vanaf de goddelijke berg de Olympus. Iets wat hij later zou betreuren. De oppergod Zeus was namelijk woedend toen hij zag dat een nietig dier zo'n grote macht had gekregen, gelijk aan een god. Niet alleen liet hij voor straf iedere dag een gier de lever van Prometheus opeten, waarna deze iedere nacht teruggroeide, ook beval hij de godensmid Hephaistos tot het creëren van een mooi en bedrieglijk wezen: de vrouw.

Hephaistos ging aan de slag en het beeld van de vrouw werd prachtig. Voordat Athene leven in het beeld blies kwamen alle goden samen om haar eigenschappen te schenken. Afrodite, gaf haar de bevalligheid en schoonheid van een godin en Athene gaf haar wijsheid. Als laatste gaf Hermes haar bedrieglijkheid en nieuwsgierigheid.

'Nu met de koude dagen weer opkomend, is het tijd voor gloeit brandend hout in de haard en een goed glaasje whisky. Dit is iets waar ik uren van kan genieten, een rustig momentje en een goed glaasje whisky. Deze fles heeft extra waarden voor mij, deze fles behoorde tot mijn allereerste betaalde opdracht en die heb ik nog steeds in mijn bezit. Deze fles zal dan ook alleen geopend worden voor een bijzondere reden, wat dat gaat zijn dat zal tijd alleen weten.' - Ramon Tjan


Hoop resteert
Daarop schonk Zeus Pandora een kistje waar hij alle ellende van de wereld in deed. Ziektes, rampen, oorlogen en verdriet. De waarschuwing dat zij dit kistje onder geen beding open mocht maken was tevergeefs. Haar geschonken nieuwsgierigheid won en het kwaad kwam in de wereld. Zeus had ter troost echter nog iets anders in het kistje gestopt: hoop. Iets ogenschijnlijk zo klein, maar fundamenteel voor de mensheid. Wanneer de hevigste rampen die de mensen op aarde teisteren, resteert daarom de hoop. Het kleine lichtpuntje, die ene uitweg, the little thing that makes you happy.

Rein 350x

'Dat kleine stukje appeltaart, nog een klein beetje brownie, één klein koekje dan. Het kan geen toeval zijn dat "sweet" in het Engels zowel "leuk" als "zoet" betekent. Nadeel: suikerkorrels fotogeniek neerleggen kost nogal wat geduld. Met deze foto was ik dus wel even zoet.' - Rein Wieringa




Rutger van Loo 350x

 


'Ik ben eigenlijk geen vogelfotograaf. Dus wanneer ik rustig in een parkje zit en achter mij vliegt ineens een vogel, dan is dat een van de kleine dingen die mij als fotograaf heel blij maakt. En niet zomaar klein: de kolibrie is de kleinste vogel op aarde!'- Rutger van Loo