Een bezoek aan de eerste repetitie

In Beeld: Het Nederlands Studentenorkest

Het Nederlands Studentenorkest (NSO) treedt een maand lang op in verschillende concertzalen in binnen- en buitenland. Zaterdag 16 februari doen ze het concertgebouw van Nijmegen aan. ANS keek hoe het orkest zich voorbereidde op hun tournee en ging langs bij de eerste repetitie.

Tekst: Rindert Oost
Foto's: Jetske Adams

Het is een koude ochtend in januari. Het is rustig op de weg, maar op een afgelegen kampeercomplex bestaande uit een aantal oude boerderijschuren in het Brabantse Someren zijn vijf koks druk bezig met een uitgebreide lunch voor een grote groep. In een schuur verderop klinkt het gedempte geluid van muziekinstrumenten. Als de deuren opengaan, komt het geluid je in volle sterkte tegemoet. Meer dan honderd studenten met een talent en grote passie voor muziek en één professionele dirigent bereiden zich in tien dagen voor op de tournee van hun leven.

1 Pianist van boven kleur400x

 

'Om bij het NSO binnen te komen, moet je eerst live auditie voor een jury doen. Er wordt dan op je vingers meegekeken of je goed speelt. Dat is heel eng, maar ergens ook wel leuk: je haalt het beste uit jezelf', vertelt Lisa van Dongen, derdejaars tandheelkundestudent, trots.

2 Evert Jan Hekkel man met cello zwart wit750xEvert-Jan Hekkelman, masterstudent Mathematische Fysica aan de Radboud Universiteit: 'Je bent altijd ontzettend gestrest als je auditie doet. Daarom heb ik gekozen voor een mooi stuk en niet zozeer een moeilijk partij. Als je iets ingewikkeldst gaat spelen, krijg je alleen maar meer drama. Er gaat dan van alles mis.'

3 Meisjes met violen zwart wit750x'Na de audities is het is nu de uitdaging om met mensen samen te spelen die elkaar totaal niet kennen', legt Miquel Comez Ranos, student aan het Conservatorium van Amsterdam, uit. 'We moeten eerst wennen aan het ensemble en symfonie weten te creëren. Uiteindelijk zullen we een goed team moeten vormen.'

4 Jongen met bijzonder instrument zwart wit750'We spelen van tien tot tien met elkaar en daarna is er elke avond nog een feest. We worden daardoor een hechte groep, eigenlijk een grote familie', zegt Hekkelman blij.

5 Purcell met instrument zwart wit750'Hoewel er een verschil is in niveau tussen studenten die muziek studeren aan het conservatorium en studenten die gekozen hebben voor een "gewone opleiding", creëert dit ook wel een leuke dynamiek. Vaak kan ik andere studenten ook aanwijzingen geven bij het bespelen van hun instrument', vertelt Purcell de Noten, student aan het Utrechts Conservatorium met passie.

6 Fotos tuba zwat wit750'De stukken die gespeeld worden zijn niet extra moeilijk', vindt Van Dongen. 'Ze zijn vooral zwaar en lang en je krijgt weinig tijd tussen het spelen.'


7 Jongen met telefoon zwart wit400

 

'Vanochtend ging het niet zo goed', zegt Wouter Kuijper, derdejaars student Natuurkunde aan de Technische Universiteit van Eindhoven. 'Het is een lastige partij en ook nog eens cruciaal voor het hele stuk. Tja, toen werd ik er even aangesproken door de dirigent. Dat is niet altijd even leuk. Maar aan de andere kant geeft het ook een goed gevoel als het hele orkest voor je applaudisseert als het wel goed gaat.'

8 Tien door Piano zwart wit750Dirigent Arjan Tien leidt dit jaar het NSO. 'Normaal dirigeer ik professionele orkesten, die soms al vijf jaar bij elkaar zijn. Maar dat maakt dit orkest juist uitzonderlijk. Hier zitten hele ambitieuze, gedreven mensen die op een professionele manier muziek willen maken. Het bereiken van dit niveau met een gewoon orkest duurt eerder tien jaar. Perfectie zullen we nooit bereiken, dat haalt geen een orkest. Maar de studenten laten zien dat ze veel in hun mars hebben.'

9 Overzichtsfoto dirigent handen in de lucht kleur750Het thema van de tournee is 'Overwin'. Jet Oosterhout, secretaris van het NSO: 'Onze opdrachtcomponist is Hawar Tawfiq, een vluchteling uit Irak die een lange reis naar Nederland heeft overwonnen. Ook moeten de muzikanten de bezuinigingen op kunst en cultuur en de tournee doorstaan. Aan het einde van elke uitvoering zal dan ook de overwinning klinken.'

Het NSO speelt 16 februari in concertgebouw de Vereeniging.

 

Openheid zonder ongemak

ANS kijkt: Sex Education (2019)

Het huis van Otis Milburn (Asa Butterfield), hoofdpersoon van Netflix' komedie-dramaserie Sex Education, en zijn moeder Jean (Gillian Anderson) hangt vol met pornografische afbeeldingen, fallussymbolen en vagina's. Otis moeder is namelijk sekstherapeute. 

Tekst: Aaricia Kayzer

Ondanks de open houding van zijn moeder tegenover seks, vindt Otis het maar moeilijk om met seks om te gaan. Hij is namelijk nog maagd en kan niet omgaan met de gedachte aan seks. Zelfs masturberen lukt hem niet. In theorie gaat seks hem echter wel goed af. Nadat Adam Groff (Connor Swindells), de grootste pestkop van de school, teveel Viagra neemt om zijn erectieproblemen om te lossen, praat Otis hem door het pijnlijke moment heen. Hierop start Otis samen met klasgenoot Maeve Wiley (Emma Mackey) een improvisatorische sex clinic, waar medeleerlingen tegen betaling terecht kunnen met hun seksvragen.

Let's talk about sex
Door dit narratief legt Sex Education een aantal belangrijke onderwerpen bloot, zonder te vervallen in voor de hand liggende grappen. De humor van de serie schuilt namelijk niet zozeer in het ongemak dat Otis door zijn moeder ervaart (los van rake maar directe opmerkingen zoals 'I've noticed you're pretending to masturbate', die zijn moeder regelmatig maakt). Het komediegedeelte van de serie komt vooral naar voren in de openheid waarmee onderwerpen behandeld worden. Seks is naast leuk nu eenmaal vaak ongemakkelijk of verwarrend. Adam kan niet klaarkomen, Aimee (Aimee Lou Wood) weet niet wat ze nu eigenlijk zelf leuk vindt in bed en Ruthie (Lily Newmark) en Tanya (Alice Hewkin) hebben moeite met seks omdat ze diep vanbinnen weten dat ze alleen bij elkaar zijn omdat ze de enige openlijke lesbiennes op school zijn. Otis geeft ze goed advies, maar zelf blokkeert  hij volledig als hij ook maar aan seks denkt.

De serie toont met al deze problemen een divers beeld van seks en de bijbehorende hoogtepunten, dieptepunten, twijfels en onzekerheden. Net zo divers zijn de verschillende achtergrondverhalen van de personages. Otis is de facto de hoofdpersoon, maar dit betekent niet dat de rest van de personages zich aan de zijlijn bevinden. Toch komen niet alle personages even goed uit de verf. Adams karakterontwikkeling blijft een tikkeltje voorspelbaar, net als Maeves rol van het alternatieve buitenbeentje uit een trailer park dat moet opboksen tegen vooroordelen over haarzelf en haar familie. Desalniettemin gaat Sex Education regelmatig aan clichés voorbij. Otis' problemen met seks zijn geworteld in een onverwachte gebeurtenis en waar de serie met Otis' gevoelens voor Maeve aanvankelijk aan lijkt te sturen op een dramatische love triangle, kiest de serie gelukkig voor een route met minder uitgekauwd drama.

Surrealistisch mooi
Ook de scenery van de serie verdient aandacht. Goed, het is misschien onrealistisch dat alle leerlingen van een drukbevolkte high school in enorme, vrijstaande huizen in de pittoreske natuur wonen, maar het maakt wel dat Sex Education ook een mooie serie is om naar te kijken. Het prachtige huis van Otis en Jean, gelegen op een heuvel, met een houten balkon dat uitkijkt over een rivier, zorgt er haast voor dat je je eigen studie wil omruilen voor de studie Seksuologie, in de hoop op eenzelfde toekomst.

Aanvankelijk lijkt het alsof de serie zich een paar decennia geleden afspeelt, aangezien alle personages gekleed zijn in een mengelmoes van kleren die doen denken aan de jaren zeventig tot negentig. Ook hier geldt: het is enigszins onrealistisch, maar ziet er in ieder geval mooi uit. Met name Eric Effoing (Ncuti Gatwa), Otis' beste vriend, is telkens geweldig gekleed, vooral als hij in de tweede helft van het seizoen opnieuw zichzelf en zijn eigen stijl omarmt.

Het einde van het seizoen bouwt goed op naar een tweede seizoen. De serie heeft een duidelijke toon en zet genoeg vragen op voor het volgende seizoen om de kijker nieuwsgierig te houden. Helaas zal een nieuw seizoen nog wel een jaartje op zich laten wachten. In de tussentijd is het eerste seizoen van Sex Education in ieder geval een verfrissende, diverse en herkenbare serie over de leuke, ongemakkelijke, moeilijke en ontroerende momenten van relaties, seks en vriendschappen.

 

Oant Moarn

Opgetrommeld: Alles verandert, ook het klimaat

Politicologiestudent Jip Trommelen volgt niet alleen het nieuws, hij heeft er vaak ook nog een mening over. Op ANS-online schrijft hij iedere maand over de gebeurtenissen, groot of klein, die hem zijn opgevallen. 

De afgelopen maand werd er korte metten gemaakt met veel dingen waar Nederlanders, jong en oud, mee opgegroeid zijn en aan gewend zijn geraakt. Niets is zeker, en een ommezwaai is sneller gemaakt dan je denkt.

Toegegeven, politiek is veranderlijk. Maar wie dacht dat PVV'ers tot in de kist zouden strijden tegen de Islam had er niet verder naast kunnen zitten. Sterker, kijk er niet van op wanneer zij zichzelf tot de ooit tot vijand verklaarde religie bekeren, zoals Joram van Klaveren, vroeger fervent PVV'er deze maand deed. Iets wat te denken geeft over de oppervlakkigheid en leegte van de boodschap die de partij al vele jaren geleden met zoveel hartstocht verkondigt.

Een kleine veertig kilometer ten oosten van politiek Den Haag werd op het Mediapark met harde hand afscheid genomen van leegte en oppervlakkigheid, eentje waar we weliswaar van zijn gaan houden. Wie dacht dat SBS6 tot in den eeuwigheid de bakermat van slechte (maar heerlijke) televisie zou zijn, kwam voor een grote verrassing te staan. Rob Geus, de man die de afgelopen 18 jaar stad en land af zocht naar de vieste restaurant -en studentenkeukens werd, met gevoel voor ironie, zélf slachtoffer van de grote schoonmaak bij zijn zender.

Dit bleek slechts het topje van de smeltende ijsberg. Geus wordt vergezeld door misschien wel het grootste TV-monument van de 21e eeuw. Weerman Piet Paulusma, die het weerbericht in Nederland een gezicht gaf, groot maakte en ook in de wintermaanden niet schuwde om het weer een 'barbecuecijfer' te geven, moet vertrekken. Zijn naderende afscheid zette ons land op haar kop. Piet kon op medeleven rekenen: woede en afschuw kwamen John de Mol ten deel. Om Piet een hart onder de riem te steken werd in allerijl een carnavalshit in het leven geroepen, met de spitsvondige titel Piet moet blijven.

Waar John de Mol liet blijken dat klimaat hem geen zier interesseert, reisden meer dan tienduizend dappere scholieren tijdens schooltijd naar Den Haag om daar hun ongenoegen over het Nederlandse klimaatbeleid te uiten. Deze kids namen het heft in eigen hand en vermorzelden zo het vastgeroeste stereotype van de luie, smartphone verslaafde scholier. Hun protest kon op weinig steun vanuit de politiek rekenen. Deze politici, die met hun gebrek aan ruggengraat en een progressief klimaatbeleid aan de wieg stonden van deze demonstratie, vinden dat spijbelen onder geen enkel beding geoorloofd is. Ze hebben groot gelijk. Stel je voor dat Fleur door haar activisme niet weet hoe groot de kans is dat Jantje een witte in plaats van een rode knikker uit de vaas trekt. De gevolgen zijn niet te overzien. Scholen waren daarentegen coulanter en lieten hun leerlingen een dag strijden voor hun toekomst. Onder één voorwaarde: leerlingen van mijn oude middelbare school moesten hun aanwezigheid aantonen met een selfie, al dan niet met Snapchatfilter. Zo bleef alles toch een beetje bij het oude.

Oant Moarn!

 

Afscheid in tranen

Anna in Engeland: De eerste indruk

Kunstgeschiedenisstudent Anna Koudijs verblijft een half jaar in Lincoln, Groot-Brittannië. Voor ANS schrijft ze elke maand over hoe zij als Nederlandse student de Brexit beleeft, maar ook over haar bevindingen in het land en het contact met de bewoners.

Daar sta ik dan op de parkeerplaats van een hotel in Lincoln mijn ouders uit te zwaaien, terwijl ik de tranen van het afscheid uit mijn gezicht veeg. Ik woon al vier jaar niet meer thuis, maar het is toch een raar idee dat ik ze een half jaar niet zal zien. Hoe vaak je ook gehoord hebt dat studeren in het buitenland een ontzettend gave ervaring is, de eerste paar dagen zijn vooral ontzettend spannend en eng.

Wonen in Groot-Brittannië is even wennen. Hoewel ik het een fantastisch land vind, vraagt het alledaagse leven wel om het nodige aanpassingsvermogen. De mensen hier zijn ontzettend vriendelijk en behulpzaam, maar ook eigenwijs. Alles wordt net even anders gedaan dan op het Europese vasteland. Zo weet iedereen wel dat ze hier aan de linkerkant van de weg lopen en rijden. Dit klinkt niet zo ingewikkeld, maar wacht maar tot je de straat over moet steken. Elke keer weer sta ik te denken: 'Van welke kant komt het verkeer nou?' Daarnaast verontschuldigen ze zich voor alles (en dan bedoel ik ook letterlijk alles) en blijkbaar is het ook normaal om om 10 uur 's ochtends je 'full English breakfast' weg te spoelen met een pint bier.

Toch is dit voor mij als (kunst)geschiedenisstudent de perfecte plek om te studeren. Lincoln is gelegen op een heuvel die al zeker tweeduizend jaar bewoond wordt. De prachtige middeleeuwse kathedraal midden in het oude centrum torent uit boven de rest van de stad. Lincoln zelf ademt geschiedenis. Maar wat mijn verblijf juist in deze tijd nog interessanter maakt, is dat ik in Engeland ben terwijl hier geschiedenis wordt geschreven. Zoals het er nu naar uitziet zal Groot-Brittannië op 29 maart de Europese Unie verlaten. Ik ben net een paar dagen in Lincoln als het Britse parlement de voorgestelde deal met de EU massaal wegstemt. De spanning hangt voelbaar in de lucht.

Groot-Brittannië is extreem verdeeld als het gaat om de Brexit en ook in Lincoln is het een gevoelig onderwerp om over te beginnen. Veel studenten zijn tegen het vertrek uit de EU, terwijl de 'locals' er grotendeels een andere mening op na houden. Ergens kan ik de ontevredenheid van de Engelsen wel begrijpen. Terwijl Lincoln's oude centrum de trots van de stad is, kent deze plaats ook zeker haar minder mooie kanten. Tot het einde van de twintigste eeuw was Lincoln een stad met veel zware industrie. Die is inmiddels verdwenen, maar een groot deel van de bevolking bestaat nog steeds uit arbeiders door de nabijgelegen Siemensfabriek. Het gemiddelde uurloon van een fabrieksarbeider is hier nog geen acht pond. Even ter vergelijking: voor een kop koffie betaal je hier makkelijk 2,50 pond. Dat is bijna drie euro. Rondkomen is dus voor een deel van de inwoners een behoorlijke uitdaging.

Dat het leven in Lincoln niet voor iedereen makkelijk is, is dan ook heel goed zichtbaar op straat aan het grote aantal daklozen. Ik praat erover met één van de Italiaanse uitwisselingsstudenten. Ook zij verbaast zich erover. Als we hierover een opmerking maken tegen een Engelse student reageert hij haast laks en haalt hij zijn schouders op: 'Tja, het zijn allemaal drugsverslaafden.' Het is duidelijk dat dit voor hem de normaalste zaak van de wereld is. Ik vraag me af of ik er zo makkelijk aan zal wennen gedurende de komende maanden.

 

 

 

 

 

 

 

Positiviteit op het spoor

Goed verhaal, lekker kort: De NS, altijd blijven lachen

In 'Goed verhaal, lekker kort' krijgen taalverschijnselen hun welverdiende portie aandacht in een goed, maar lekker kort verhaal. Deze keer: positiviteitsgoeroe NS.

Afgelopen week besloot de NS minder treinen te laten rijden. Er werd namelijk sneeuw verwacht. Enkele Facebook-reacties: 'Stelletje hufters de ligt geen vlok sneeuw..Check voortaan alles ff goed!', en: 'Toen mijn man nog bij NS werkte reden de treinen altijd. Ook al lag er een meter sneeuw. Zielig dat dat niet meer kan.'

Velen zouden moedeloos worden van dit soort opmerkingen. De NS niet. Iedereen die reageert op een post van de NS kan rekenen op een immer positief gestemd antwoord van een medewerker. De NS laat zich niet snel op de kast jagen. Altijd blijven lachen, is het motto. Treinen op tijd laten rijden is voor de NS een uitdaging, maar positieve framing, daar is de spoorwegmaatschappij verdraaid goed in.

Neem de naam van de treinen. Tot 2012 heette een trein die bij elk station stopte een 'stoptrein'. Hierdoor lag de nadruk op het stilstaan van de trein. Dat moest anders, besloot de NS. 'Stoptrein' werd 'sprinter'. Nu was duidelijk dat de trein bewoog! En dat doet het beter in de marketing. Ditzelfde geldt voor het vermijden van de term 'vertraging'. Nooit zal je de NS horen omroepen dat een trein te laat is. Je hoort alleen wanneer de trein vertrekt. Dat dit ook vandaag weer later is dan gepland, daar zwijgt de NS liever over.

Het spoorwegbedrijf spreekt ook liever van een 'aangepaste dienstregeling' dan toe te geven dat er minder treinen rijden. 'Aangepast' is namelijk lekker neutraal. Eigenlijk betekent 'aangepast' helemaal niets. Je weet alleen dat er iets is veranderd in de dienstregeling. Wat er is veranderd, is een grote verrassing. Misschien rijden er juist méér treinen! Of misschien is de trein tussen Maastricht en Den Bosch plots afgeschaft en heeft de NS ervoor gekozen hier iedereen per kameel te vervoeren. Of misschien worden er bij een flinke sneeuwval van 1 centimeter voortaan sleehonden ingezet. Misschien is de conducteur vervangen door een dansmarieke, en de machinist door een yogalerares. Je weet het niet. Alles is onzeker.

Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik minder naïef ben dan ik lijk. Ik trap er niet meer in, in de 'aangepaste dienstregeling'. Keer op keer stapte ik vol verwachting het perron op, om er daar achter te komen dat de verrassing van de dag alwéér een kleiner aantal treinen was. Dan gaat de lol er voor mij toch een beetje af. De NS zelf lijkt de 'aangepaste dienstregeling' nog steeds als een zegen voor de mensheid te zien. Zie bijvoorbeeld onderstaand bericht, dat afgelopen week op de site van de NS verscheen:

'Omdat voor morgen, 30 januari, sneeuwval wordt verwacht, nemen NS en ProRail het zekere voor het onzekere en passen de dienstregeling aan. Ondanks deze aanpassing kan het winterse weer leiden tot extra hinder voor treinreizigers.'

Waarom het woord 'Ondanks'? 'Dankzij' of 'Door' had mij hier passender geleken. Nee, ook dit bericht weet de NS positief te framen. Wij, reizigers, moeten de grote weldoener NS op onze blote knieën danken dat de dienstregeling is aangepast. Want het is toch ook puur genieten dat je buiten de coupé, naast de wc, tussen meerdere onbekende medereizigers met zweetoksels, ochtendgeuren en natgeregende jassen ingeklemd mag staan, omdat er minder treinen rijden?