ANS verenigt

Redactie
Commentaar

In een wereld waar je er alleen voor staat, vanaf je ontgroening een torenhoge schuld opbouwt en volwassenen blijven benadrukken dat jouw generatie 'egocentrisch' is, heb je steeds vaker behoefte aan wat meer verbintenis. Sommigen verenigen zich op het Malieveld om samen één stem te vormen tegen alles wat hun verdeelt, anderen zoeken elkaar op in de kroeg, maar er zijn een aantal momenten waarop Nederland niet verdeeld is: tijdens Koningsdag, WK's en het Eurovisie Songfestival zijn we allen één. We kleden ons in oranje en voelen ons meer Nederlands dan ooit.

Maar wie hoort eigenlijk tot ons volk? Stopt de saamhorigheid bij een grens, of mogen we ook verder kijken? En hoe ver moet je daarin dan gaan? Hoewel islamoloog Martijn de Koning rustig een potje voetbal met jihadisten speelt onder een IS-vlag, is dit voor velen - en de AIVD - toch een geval van iets té veel inlevingsvermogen.

Gelukkig zijn er meer manieren om saamhorigheid te creëren zonder een gevoelige snaar te raken: ook muziek verbindt. Zo spelen klassieke musici samen met bigbandspelers in het Nederlandse Studenten Jazz Orkest in het hele land en verenigen tukkers, limbo's en juppen.

En als je dan echt geen gevoel van samenhorigheid kan opbrengen, lees dan de graadmeter waaruit blijkt dat je heel goed gezelschapsactiviteiten in je eentje kunt doen. Naar de film, swingen met billen en lekker wijnen: daar heb je de meiden helemaal niet voor nodig. Lekker met jezelf.

In deze ANS vind je artikelen voor zowel de verstofte geschiedenisstudent als voor de kunstgekkies onder ons.

De hoofdredactie

Klik hier om de nieuwe ANS te lezen